I SA/Gd 313/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 20 kwietnia 2018 r., skarżący P. W. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2018 r. (kopii zeznania podatkowego PIT-37 za 2017 r. wraz z odpisami informacji o dochodach PIT-11; wyciągów z rachunków prowadzonych przez [...] za okres od 7 grudnia 2017 r. do 5 maja 2018 r., [...] za okres od 16 listopada 2017 r. do 16 maja 2018 r. i [...] za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2018 r. wraz z informacją z dnia 10 lipca 2017 r. o dokonanym zajęciu egzekucyjnym; kopii umowy zlecenia z dnia 30 marca 2018 r.; kopii pisma z ZUS z dnia 15 maja 2018 r. o zgłoszeniu skarżącego przez płatnika do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 grudnia 2017 r.; kopii decyzji z dnia 17 maja 2018 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku; kopii porozumienia z dnia 31 sierpnia 2016 r. dotyczącego spłaty zadłużenia z wypłaconego poręczenia; kopii zajęcia wierzytelności z dnia 9 września 2016 r.; kopii postanowienia referendarza sądowego sądu rejonowego z dnia 4 grudni 2017 r. o ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu), wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności (salda kont w [...] oraz [...] w okresie, za który przedłożono wyciągi były ujemne, zaś saldo rachunku w [...], które podlega zajęciu egzekucyjnemu do kwoty 49.983,53 zł, wynosiło 0 zł), do dnia 18 kwietnia 2018 r. osiągał dochody z tytułu zleceń – w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 grudnia 2017 r. średnie miesięczne przychody z tego tytułu kształtowały się na poziomie 2.272,26 zł miesięcznie, zaś ostatnie wynagrodzenie wyniosło 668 zł, obecnie skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, na mocy zawartego porozumienia z wierzycielem jest zobowiązany do spłaty zadłużenia w ratach po 2.000 zł miesięcznie. Skarżący zamieszkuje u rodziny i z tego tytułu nie ponosi żadnych kosztów, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z partnerką, na której utrzymaniu aktualnie pozostaje wraz z rocznym synem. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części oraz kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.