I SA/Gd 314/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5 postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. L. D. wnioskiem z dnia 13 maja 2009 r. (data stempla pocztowego) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 28 maja 2009 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie skarżąca sprecyzowała swoje żądanie w zakresie ustanowienia pełnomocnika wskazując, iż wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 czerwca 2009 r. dokumentów i oświadczeń, ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, źródłem utrzymania małżonków są świadczenia wypłacane małżonkom przez KRUS (emerytura, renta) w łącznej kwocie 683,03 zł netto miesięcznie oraz przyznany skarżącej na okres od 1 listopada 2008 r. do 30 listopada 2014 r. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie (dowód: zaświadczenia z urzędu skarbowego w wysokości dochodów uzyskanych przez każdego z małżonków w 2009 r., odpisy decyzji KRUS z dnia 9 marca i 5 kwietnia 2009 r. dot. wysokości świadczeń, odpis decyzji gminnego ośrodka pomocy społecznej z dnia 24 listopada 2004 r., odcinki świadczeń za II kwartał i za maj 2009 r.), majątek małżonków stanowi dom o powierzchni około 100 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 8,90 ha, w tym grunty rolne – 5,8497 ha, grunty leśne – 1,7803 ha oraz zabudowania gospodarskie (obora) (dowód: zaświadczenie z urzędu gminy z dnia 15 czerwca 2009 r.), małżonkowie nie posiadają oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro (dowód: wyciąg z rachunku bankowego za okres od 4 do 29 maja 2009 r., dodatkowe oświadczenie z dnia 17 czerwca 2009 r.). Z przedłożonych faktur za energię elektryczną za okres od marca do września 2009 r. i za wodę za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2008 r. oraz dowodów wpłat w maju 2009 r. za telefon i abonament (?) wynika, że średnie miesięczne koszty utrzymania małżonków kształtują się na poziomie około 435 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że pomimo poważnych problemów zdrowotnych małżonkowie nie kupują niezbędnych leków z powodu braku środków (dowód: odpisy kart informacyjnych leczenia szpitalnego, zaświadczenia lekarskiego). Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżąca wykazała, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów małżonków ustalona po potrąceniu stałych, koniecznych i udokumentowanych obciążeń. Wynosi ona około 200 zł na osobę. Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż małżonkowie nie posiadają oszczędności. Z przedstawionych wyciągów z rachunku bankowego wynika, że na dzień 26 maja 2009 r. saldo rachunku skarżącej wynosiło 51,23 zł. Sytuacja finansowa skarżącej nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.