I SA/Gd 316/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. M. T. wnioskiem z dnia 2 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 20 sierpnia 2009 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dołączonych do wniosku dokumentów (odpis: decyzji ZUS z dnia 13 listopada 2008 r. o ustaleniu prawa do renty, odcinków świadczeń przekazanych za lipiec i sierpień 2009 r., zaświadczeń naczelnika urzędu skarbowego o wysokości dochodów osiągniętych w latach 2002-2007, protokołów zajęcia ruchomości przez poborcę skarbowego z dnia 11 i 20 kwietnia 1995 r., obwieszczenia komornika sądowego z dnia 21 kwietnia 2008 r. o licytacji nieruchomości położonej [...], pisma biegłego sądowego – rzeczoznawcy majątkowego z dnia 22 lipca 2008 r. o terminie dokonania oględzin nieruchomości położonej [...] celem sporządzenia jej opisu i oszacowania, zawiadomienia z dnia 29 sierpnia 2008 r. o terminie opisu i oszacowania nieruchomości położonej [...], dokumentacji medycznej), ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, źródłem jego utrzymania jest renta z tytułu niezdolności do pracy wypłacana przez ZUS w kwocie 378,79 zł netto miesięcznie oraz wynagrodzenie z tytułu zarządu zajętych przez komornika sądowego nieruchomości, z którego pokrywa koszty i należności, o których mowa w art. 940 k.p.c., w tym alimenty na rzecz córki, nie posiada oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, które mógłby spieniężyć, dom o powierzchni około 700 m2 oraz nieruchomość rolna o obszarze 54 ha wystawione zostały na licytacje. Jednocześnie skarżący oświadczył, że stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie stałego zatrudnienia. Nadmienił, że korzysta z pomocy rzeczowej udzielanej mu przez znajomych. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazał, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość osiąganych przez niego miesięcznych dochodów, które nie wystarczają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb. Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż wnioskodawca ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia stałej pracy. Sytuacja finansowa skarżącego nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.