I SA/Gd 316/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 6 marca 2015 r., skarżąca A. W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do skargi oraz danych zawartych w zaskarżonej decyzji, referendarz sądowy ustalił, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze studiującą córką, która nie uzyskuje dochodów, w skład majątku skarżącej wchodzi udział w nieruchomości o powierzchni 1.689 m2, zabudowanej dwupiętrowym budynkiem mieszkalnym, jednopiętrowym budynkiem oficyny oraz budynkiem gospodarczym, skarżąca posiada zobowiązania z tytułu dwóch kredytów zaciągniętych na łączną kwotę 121.110,18 zł, których miesięczna spłata wynosi 2.250 zł, źródłem utrzymania skarżącej i jej córki jest emerytura wypłacana skarżącej w kwocie 962 zł netto miesięcznie oraz najem w wysokości około 3.500 zł netto miesięcznie. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Przedmiotowy wniosek został oceniony przez pryzmat wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności wpisu od skargi, który zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją – wartość przedmiotu zaskarżenia to kwota 70.768 zł, zatem wpis sądowy od skargi wynosi 1.416 zł (§ 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), co stanowi ⅓ miesięcznych dochodów skarżącej i pozostającej na jej utrzymaniu córki. Dokonując oceny zasadności żądania skarżącej referendarz sądowy wziął także pod uwagę okoliczność spłaty przez skarżącą kredytów, których rata odpowiada ½ miesięcznych dochodów skarżącej. W tej sytuacji obciążenie skarżącej kosztami sądowymi w niniejszej sprawie doprowadziłoby do pozbawienia ją środków na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania swojego i córki. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.