I SA/Gd 317/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 801/16 odrzucającym skargę "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 801/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "A" S.A. z siedzibą w G. (dalej jako "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej jako "SKO") z dnia 16 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., z uwagi na uiszczenie wpisu sądowego od skargi po upływie zakreślonego w wezwaniu terminu. Odpis ww. postanowienia z dnia 12 września 2016 r. wraz z uzasadnieniem doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącej w dniu 19 września 2016 r. (karta 41 akt sądowych w sprawie I SA/Gd 801/16). Na powyższe postanowienie nie wniesiono zażalenia. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 27 września 2016 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 27 marca 2018 r. (data stempla pocztowego, karta 16 akt sądowych) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 801/16. Na podstawie art. 270, art. 272 § 1 i 2 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a."), zaskarżając je w całości, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi oraz uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania podniesiono, iż podstawę wznowienia stanowi art. 272 § 1 p.p.s.a., którego treść przytoczono. Kolejno wskazano, że Trybunał Konstytucyjny wydał w dniu 13 grudnia 2017 r. wyrok (SK 48/15, publ. www.trybunal.gov.pl), w którym uznał, że "Art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Następnie Skarżąca przywołała treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 357/10, zgodnie z którym "Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt I GZ 2/06 chodzi o zakończenie sprawy (...) sądowoadministracyjnej, a więc o prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 i 134 § 1 p.p.s.a. Do takich orzeczeń należą wyroki, to jest takie orzeczenia, które rozstrzygają sprawę (art. 132 p.p.s.a.), a więc orzekają merytorycznie - co do istoty sprawy sądowoadministracyjnej, oraz postanowienia, które w inny sposób kończą postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 160-165, art. 173 § 1 p.p.s.a.). Przepis art. 270 p.p.s.a. nie obejmuje możliwości wznowienia postępowania incydentalnego - wpadkowego, to jest zakończonego prawomocnym postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej, za które należy uznać postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (podobnie NSA w postanowieniu z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt I OZ 1051/05)." Skarżąca wskazała, że w związku z ogłoszeniem ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw RP w dniu 27 grudnia 2017 r., trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy uznać za zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia, te zaś zostały sprecyzowane w art. 271-273 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Do wznowienia postępowania, na innej podstawie niż przyczyny nieważności, właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 p.p.s.a. in fine). Do skargi o wznowienie postępowania, co do zasady, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Zatem jest to instytucja, która ma na celu obalenie prawomocnych orzeczeń sądowych, umożliwiająca ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, w celu zagwarantowania zgodności z prawem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 87/10, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13). Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd przystępując do badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy kontestowane orzeczenie – kończące sprawę – nabyło walor prawomocności. Odpis postanowienia tut. Sądu z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 801/16 wraz z uzasadnieniem doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącej w dniu 19 września 2016 r. (karta 41 akt sądowych w sprawie I SA/Gd 801/16). Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia, zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a., upłynął z dniem 26 września 2016 r. W związku z faktem, iż Skarżąca nie wniosła zażalenia, powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2016 r. stało się prawomocne z dniem 27 września 2016 r. Sąd stwierdza zatem, iż przedmiotowa skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem sądu administracyjnego, zaś właściwym do wznowienia postępowania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, jako sąd, który ostatnio orzekał w sprawie, zgodnie z przywołanym powyżej przepisem art. 275 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest również, na podstawie art. 272 § 2 p.p.s.a., zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 w Dz.U. z 2017 r. poz. 2432 w dniu 27 grudnia 2017 r., Sąd uznał, że Skarżąca nadając skargę o wznowienie postępowania w urzędzie pocztowym w dniu 27 marca 2018 r. (k. 16 akt sądowych), wniosła ją z zachowaniem ww. trzymiesięcznego terminu. Kolejną przesłankę dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania stanowi wskazanie przynajmniej jednej z ustawowych podstaw wznowieniowych. Podkreślić należy, iż na tym etapie Sąd nie bada merytorycznej zasadności podniesionych podstaw wznowieniowych, a jedynie fakt ich wskazania we wniesionej skardze. Naczelny Sąd Administracyjnego, w uchwale z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/10, wskazał, że art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym wypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją RP obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie. Jeżeli zatem wznowienie postępowania dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, to opisana w art. 272 § 1 p.p.s.a. przesłanka musi dotyczyć stwierdzenia niezgodności przepisu, na postawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie. Uwzględniając zatem, że Trybunał Konstytucyjny w przywołanym przez Skarżącą orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 badał zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 801/16 tut. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., z powodu uiszczenia wpisu po terminie, to należało przyjąć, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta o ustawową przesłankę zawartą w art. 272 § 1 p.p.s.a. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczyło bowiem podstawy prawnej zapadłego w sprawie postanowienia sądu administracyjnego. W związku z powyższym Sąd stwierdza, iż skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest niedopuszczalna. Uzasadniona jest zatem konieczność odrzucenia tejże skargi. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania odrzucił.