I SA/Gd 319/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 20 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego), B. P. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego do sprawy o sygn. akt I SA/Gd 90/12 dodatkowych oświadczeń wnioskodawczyni i jej konkubenta z dnia 19 marca 2012 r. i dokumentów źródłowych (zaświadczenia z dnia 20 marca 2012 r. z urzędu pracy, odpisu decyzji z dnia 21 września 2010 r. o uznaniu za osobę bezrobotną, odpisu zaświadczenia z dnia 25 lipca 2011 r. stwierdzającego stan zaległości podatkowych, odpisu pisma z ZUS z dnia 14 lipca 2011 r. w przedmiocie wysokości zaległości, odpisu ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 9 sierpnia 2011 r., odpisu zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2011 r. o wysokości opłat eksploatacyjnych, odpisu decyzji z dnia 8 września 2011 r. przyznającej dodatek mieszkaniowy, zaświadczenia o zarobkach z dnia 19 marca 2012 r., odpisu zeznania podatkowego PIT-37 za 2011 r., odpisu informacji PIT-11 za 2011 r., odpisu wezwania o zapłatę z dnia 2 marca 2011 r., odpisu pisma z dnia 7 marca 2011 r., odpisu postanowienia z dnia 3 listopada 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, odpisów dowodów zapłaty za usługi telekomunikacyjne, gaz, energię elektryczną, telewizję kablową oraz opłat eksploatacyjnych) ustalono, że wnioskodawczyni od dnia 21 września 2010 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z konkubentem, który uzyskuje dochód z umowy o pracę w wysokości 1.462 zł brutto. Wynagrodzenie to jest zajęte do wysokości 60% na poczet alimentów. Wnioskodawczyni ani osoba, z którą prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe, nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, posiadają natomiast długi. Wnioskodawczyni posiada zaległości podatkowe w wysokości 58.866,13 zł (stan na dzień 25 lipca 2011 r.), zaległości względem ZUS, które wraz z odsetkami i kosztami upomnień na dzień 14 lipca 2011 r. stanowiły kwotę 55.293,30 zł, oraz zobowiązania względem odwoławczego organu podatkowego z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 2.700 zł, posiada też cywilnoprawne zobowiązania, których wysokość wraz z odsetkami określiła na kwotę 7.000 zł. Względem wnioskodawczyni toczy się postępowanie egzekucyjne, w ramach którego dochodzone są zaległości podatkowe, zaś egzekucja zobowiązań cywilnoprawnych została umorzona z powodu jej bezskuteczności. Konkubent wnioskodawczyni posiada zobowiązania alimentacyjne w kwocie 9.006,04 zł (stan na dzień 19 marca 2012 r.), które są egzekwowane z jego wynagrodzenia za pracę, oraz zobowiązania względem FGŚP w kwocie 7.297,47 zł (stan na dzień 2 marca 2011 r.), co do których postępowanie egzekucyjne zostało umorzone wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Wnioskodawczyni wraz z konkubentem zamieszkują w mieszkaniu lokatorskim o powierzchni 40,90 m2, koszty opłat eksploatacyjnych za ten lokal wynoszą 604,23 zł. W okresie od 1 września 2011 r. do 29 lutego 2012 r. wnioskodawczyni otrzymywała dodatek mieszkaniowy w kwocie 330,38 zł, obecnie, jak wskazała w oświadczeniu z dnia 19 kwietnia 2012 r., również otrzymuje to świadczenie. Wnioskodawczyni uiszcza opłaty w średniej miesięcznej wysokości za: prąd – 88,53 zł, gaz – 20,85 zł, usługi telekomunikacyjne – 71,36 zł. Ponadto uiszcza opłatę za telewizję kablową w kwocie 50 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu pozostającego do dyspozycji wnioskodawczyni i jej konkubenta, brak zasobów pieniężnych i posiadane zadłużenie uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.