I SA/Gd 323/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 20 marca 2015 r. decyzję nr [...], którą dokonał rozliczenia P.J., w podatku od towarów i usług za miesiące luty 2013 r. oraz kwiecień 2013 r.. W dniu 31 marca 2015 r. przesyłka pocztowa zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 marca 2015 r., została odebrana przez R.J. - ojca P.J.. W dniu 21 listopada 2017 r. do Izby Administracji Skarbowej wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 marca 2015 r. oraz odwołanie od wskazanej we wniosku decyzji. Pisma zostały nadane urzędzie pocztowym w dniu 16 listopada 2017 r.. Postanowieniem nr: [...],[...] z dnia 7 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że odwołanie z dnia 16 listopada 2017 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 marca 2015 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zmian.). Natomiast postanowieniem nr: [...], [...] z dnia 7 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 marca 2015 r. nr [...], gdyż doręczenie decyzji było prawnie skuteczne i nastąpiło w dniu 31 marca 2015 r., zaś podatnik nie uprawdopodobnił braku winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona zaskarżyła w całości, postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...],[...] zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zmian.); 2. art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Strona w złożonej skardze wniosła o: 1. uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...],[...]; 2. zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W złożonej skardze P.J. wskazuje, że zaskarżone postanowienie z dnia 7 lutego 2018 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z dnia 16 listopada 2017 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 marca 2015 r. nr [...]. Ponadto P.J. wskazał, że w jego ocenie wniosek o przywrócenie terminu zasługiwał na uwzględnienie gdyż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Decyzja została doręczona przez organ podatkowy na niewłaściwy adres, to jest na adres zamieszkania P.J., pod którym on nie przebywa, gdyż od 28 września 2014 r. jest tymczasowo aresztowany. O wydaniu decyzji P.J. dowiedział się w z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie należy przypomnieć, iż sąd administracyjny na podstawie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przechodząc do sprawy i zaskarżonego postanowienia, Sąd przypomina, że stosownie do art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Dla przywrócenia terminu konieczne jest uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Nie jest zatem wymagany dowód, lecz tylko środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, niedający pewności, lecz tylko wiarygodność - prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący starając się uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminowi podniósł ,że od dnia 28 września 2014r. jest tymczasowo aresztowany i przebywa w Areszcie Sledczym w G. Ponadto wskazał, że powyższa decyzja została doręczona na adres zamieszkania i odebrana przez ojca, który nie przekazał mu decyzji i nie poinformował go o odbiorze takiego dokumentu. W ocenie podatnika nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 kwietnia 2015 r. Dyrektor lzby stwierdził, iż w jego ocenie strona skarżąca nie uwiarygodniła swojej staranności oraz nie wskazała niezależnych od niej przeszkód uniemożliwiających jej działanie, przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach, dlatego wniosku nie uwzględnił. Z oceną taką zgodzić się nie można. Nie ulega wątpliwości, że możliwość kontaktów tymczasowo aresztowanego z osobami z zewnątrz oraz możliwość korespondencji i łączności jest znacznie ograniczona i uzależniona od decyzji organu, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany. W konsekwencji nie można mówić w takiej sytuacji o warunkach dochowania staranności w zachowaniu środków skutecznej komunikacji. W rezultacie powyższego, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały warunki, aby uwzględnić wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mówi art. 162 O.p.. Mając na uwadze tę konstatację Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). DSz