I SA/Gd 325/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz Sądowy WSA Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oraz odmowy odroczenia terminu zapłaty ww. zaległości postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 30 września 2007 r., złożonym na formularzu PPF, W. B. zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez skarżącą oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez nią dokumentów źródłowych (zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 19 października 2007 r., zaświadczenia ZUS z dnia 15 października 2007 r., decyzji MOPR z dnia 7 sierpnia 2007 r. i 8 października 2007 r., zaświadczeń naczelnika urzędu skarbowego z dnia 29 czerwca 2007 r.) Sąd ustalił, że wnioskodawczyni jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku od dnia 6 marca 2006 r., prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonkiem, z którym mają na utrzymaniu małoletnią córkę. Małżonek wnioskodawczyni pobiera emeryturę w wysokości 524,69 zł netto, która wraz otrzymywanym przez wnioskodawczynię zasiłkiem rodzinnym na dziecko w kwocie 64 zł i zasiłkiem celowym w wysokości 160 zł (pomocą pieniężną przeznaczoną na dożywianie) stanowią jedyne źródła dochodu trzyosobowej rodziny. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 52 m2. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodów wnioskodawczyni i jej małżonka, przeznaczonych na potrzeby trzech osób, oraz to, że nie posiadają oni żadnych zasobów pieniężnych, Sąd uznał, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.