I SA/Gd 327/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego) i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 25 kwietnia 2014 r., skarżąca E. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią dokumentów, ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, źródłem utrzymania małżonków są świadczenia z ZUS wypłacane każdemu z nich, których miesięczna wysokość wynosi 1.189,30 zł netto (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 4 marca 2014 r. o waloryzacji renty wnioskodawczyni, kopia potwierdzenia wypłaty świadczenia za marzec 2014 r. małżonkowi), ich majątek stanowi jedynie mieszkanie o powierzchni 60 m2, ponoszone zaś średnie miesięczne udokumentowane wydatki, do których zaliczono opłatę do spółdzielni mieszkaniowej, za energię elektryczną, gaz, telewizję, ubezpieczenie, spłatę pożyczki bankowej oraz zakup leków, kształtują się na poziomie około 815 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawczyni obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Taką ocenę uzasadnia kwota, jaka pozostaje do dyspozycji małżonków po uiszczeniu przez nich bieżących koniecznych wydatków związanych z ich utrzymaniem, która wynosi około 374 zł (tj. 187 zł na osobę) oraz brak środków pieniężnych. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z oświadczeniem złożonym na druku PPF małżonkowie posiadają tylko mieszkanie. Brak innych składników majątkowych również miał wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.