I SA/Gd 330/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka – Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 18 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor IAS") działając na podstawie art. 1, art. 3, art. 9, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i ust. 1c, art. 22 ust. 1 i ust. 6, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2a, art. 27b ust. 1 pkt 1a, ust. 2 i ust. 3, art. 30c i art. 45 ust.6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 361 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o PIT", po rozpatrzeniu odwołania K.K. (dalej jako: "Skarżący") uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego (zwanego dalej: "Naczelnikiem US") z dnia [...] 2020 r. określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 53.161,00 złotych i określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok na kwotę 52.914,00 złotych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] 2020 r. Naczelnik US określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 53.161,00 złotych. W uzasadnieniu wskazało, że kontrola podatkowa prowadzona względem Skarżącego wykazała istotnie nieprawidłowości w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec faktu niezłożenia przez Skarżącego korekty zeznania PIT-36L za okres objęty kontrolą, zostało wszczęte wobec niego postępowanie podatkowe. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte 27 grudnia 2017 r. postanowieniem z dnia [...] 2017 r., wobec przeprowadzenia z urzędu kontroli podatkowej wobec Skarżącego. W toku kontroli wykazano, że w zeznaniu rocznym PIT-36L za 2013 r. z tytułu rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą Skarżący wykazał przychody, koszty jego uzyskania oraz stratę w wysokości nieadekwatnej do danych zawartych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Nieprawidłowości dotyczyły szczegółowo wysokości wpłat gotówkowych i przelewów na rachunki bankowe posiadane przez Skarżącego i wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. W toku postępowania kontrolnego Skarżący uchylał się od przedstawienia organowi dowodów w postaci umów w związku z którymi osiągnięto przychód poza aneksem do umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy skarżącym a spółką "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Organ po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznał, że Skarżący zaniżył wartość uzyskanych przychodów o kwotę 191.036,46 złotych z tytułu wpłat gotówkowych i przelewów. W zakresie przychodów z tytułu odsetek od środków zgromadzonych na rachunkach bankowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz kosztów uzyskania przychodów związanych z obsługą kredytów i rachunków bankowych organ wskazał, że zaniżony został przychód z tytułu otrzymanych odsetek na łączną wysokość 714,73 złotych oraz, że zawyżone zostały koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 4.848,69 złotych z tytułu kosztów bankowych obejmujących odsetki od kredytu oraz pozostałe opłaty bankowe. W zakresie transakcji dokonanych pomiędzy Skarżącym a podmiotami "B" Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością oraz "C" Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością organ przyjął, że przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej pomiędzy Skarżącym a wyżej wymienionymi podmiotami został zawyżony na łączną kwotę netto 502.764,21 złotych. Koszty uzyskania przychodu z tych transakcji zostały zawyżone w księdze przychodów i rozchodów, w związku z transakcjami z wyżej wymienionymi podmiotami o łączną kwotę netto 236.278,22 złotych. W przedmiocie wierzytelności nabytej przez Skarżącego od "D" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji i ich dalszej odsprzedaży na rzecz "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (wówczas w likwidacji) ustalono, że transakcja ta została dokonana dla pozoru, celem wykreowania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy sprzedażą a zakupem wierzytelności. Z tego względu uznano, że koszty uzyskania przychodu z tytułu zakupu towarów na łączną kwotę netto 3.762.009,38 złotych zostały zawyżone, jak i również zawyżone zostały przychody na kwotę 10.000,00 złotych. Stwierdzono również, że Skarżący nie uwzględnił w zeznaniu podatkowym prawa do obniżenia dochodu o kwotę opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Reasumując, organ po przeprowadzeniu postępowania dowodowego doszedł do przekonania, że podatkowa księga przychodów i rozchodów była przez Skarżącego prowadzona nierzetelnie i w konsekwencji rzeczywisty przychód Skarżącego winien wynieść 596.378,52 złotych, koszty uzyskania przychodu winny wynieść 301.852,05 złotych a podatek należny, po dokonaniu odliczeń, winien wynieść 53.161,00 złotych. W toku postępowania podatkowego było również prowadzone postępowanie zabezpieczające. Zawiadomienie o zabezpieczeniu wydane na podstawie art. 80 § 1 w zw. z art. 155a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostało doręczone zarówno pełnomocnikowi Skarżącego I.B., jak i żonie Skarżącego A.K. (tej ostatniej dnia 31 października 2018 r.). W toku postępowania zostało również przeciwko Skarżącemu wszczęte postępowanie karne skarbowe. Zawiadomienie o wszczętym postępowaniu zostało wydane 28 listopada 2019 r. i doręczone zarówno pełnomocnikowi Skarżącego jak i jego żonie A.K. (tej ostatniej 4 grudnia 2019 r.) Odwołanie od decyzji wniósł Skarżący. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2021 r. Dyrektor IAS uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł, że zobowiązania Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 r. wynosi 52.914,00 złotych. W uzasadnieniu Dyrektor IAS, odnosząc się do zarzutów Skarżącego wskazał, że nie sposób przede wszystkim podzielić jego argumentów odnoszących się do przedawnienia określonego Skarżącemu zobowiązania podatkowego albowiem wbrew twierdzeniom Skarżącego, zarządzenie zabezpieczenia zostało doręczone bezpośrednio dorosłemu domownikowi Skarżącego 31 października 2018 r., zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego. Mając na uwadze powyższe organ przyjął, że zobowiązanie podatkowe przedawni się dopiero 20 maja 2021 r., albowiem decyzja określająca zobowiązanie podatkowe została doręczona Skarżącemu 20 marca 2020 r. Dyrektor IAS przyjął, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie rzetelności dokonywanych transakcji i prawidłowego ich uwzględnienia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów z tym zastrzeżeniem, że dokonał on korekty kwoty 10.000,00 złotych związanej z nabywaniem wierzytelności którą uznał za przychód Skarżącego poprzez uznanie jej za przychód Skarżącego i w konsekwencji uchylił decyzję organu I instancji i na nowo określił Skarżącemu wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych na kwotę 52.914,00 złotych. Skargę na decyzję Dyrektora IAS wniósł Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z dnia [...] 2021 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1) Naruszenie art. 70 § 6 pkt 4 O.p. poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie, iż zobowiązanie podatkowe za 2013 rok przedawni się dnia 20 maja 2021 roku, podczas gdy brak było podstawy do jego zastosowania, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe skarżącego przedawniło się dnia 31 grudnia 2019 roku; 2) Naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie faktu posiadania przez skarżącego lokalu przy ulicy [...] w G., będącego środkiem trwałym podlegającym amortyzacji; 3) Naruszenie art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez uznanie faktur wystawianych przez i na skarżącego oraz zeznań składanych przez skarżącego i jego kontrahentów za niewiarygodnych, podczas gdy nie zaistniały podstawy do takiego stwierdzenia; 4) Naruszenie art. 196 § 6 O.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż prowadzone przez skarżącego księgi rachunkowe są nieprawdziwe, uzasadniając takie przyjęcie jedynie zdawkowym stwierdzeniem, iż księgi prowadzone są nierzetelnie, podczas gdy Organ zobowiązany był do wykazania uchybień w wyżej wymienionych księgach w formie protokołu badania ksiąg; 5) Naruszenie art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; 6) Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez bezzasadne stwierdzenie, iż zaewidencjonowane przez skarżącego w księdze rachunkowej za rok 2013 wydatki udokumentowane fakturami, nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, a tym samym bezpodstawne przyjęcie, że wydatku tego nie można uznać za koszt uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej - "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora IAS uchylająca decyzję Naczelnika US i orzekająca, że zobowiązanie Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok wynosi 52.914,00 złotych. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe skarżącego nie uległo przedawnieniu. W myśl art. 70 § 6 pkt 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z akt sprawy wynika, abstrahując od treści zarzutu Skarżącego dotyczącego braku umocowania pełnomocnika, że zarządzenie zabezpieczenia zostało doręczone żonie Skarżącego 31 października 2018 r., a więc bieg przedawnienia został skutecznie zawieszony poprzez dokonane dorosłemu domownikowi Skarżącego doręczenie. W myśl art. 149 O.p., w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń. Doręczenie w sposób wskazany powyżej miało miejsce w niniejszej sprawie, zatem należy je uznać za skuteczne. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że pełnomocnictwo pełnomocnika Skarżącego nie obejmowało postępowania zabezpieczającego należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że postępowanie zabezpieczające prowadzone w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej ma charakter szczególny i pomocniczy względem właściwej egzekucji, ponieważ jego celem jest stworzenie warunków do przeprowadzenia w przyszłości wykonania obowiązku dochodzonego przez wierzyciela. Skoro jednak jest prowadzone w toku wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej (art. 33 § 2 o.p.), oznacza to, że stanowi postępowanie incydentalne w ramach tych postępowań, zmierzające do zabezpieczenia powyższych celów i interesów wierzyciela podatkowego. Zatem, gdy podatnik w ramach postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej ustanowił pełnomocnika, oczekując jego pomocy prawnej w toku tego postępowania, to udzielone pełnomocnictwo obejmuje również postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 § 2 o.p. (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Op 491/17, LEX nr 2433819). Zarzut Skarżącego jest zatem bezzasadny, albowiem z treści pełnomocnictwa wynikało, że jego zakres obejmuje "postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok.", bez dokonywania expressis verbis żadnych jego ograniczeń. Skoro brak jest dokonanego wprost ograniczenia zakresu pełnomocnictwa, należy domniemywać, w ślad za wyżej przywołanym orzecznictwem, że obejmuje ono również udział pełnomocnika w postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia. Nawet gdyby jednak przyjąć jego zasadność, to organ doręczył zarządzenie zabezpieczenia również bezpośrednio Skarżącemu. W każdym przyjętym wariancie doszło zatem do zawieszenia biegu przedawnienia w myśl art. 70 § 6 pkt 4 O.p. Zobowiązanie podatkowe w chwili wniesienia skargi nie było zatem przedawnione. Zatem brak jest podstaw do uznania, że zobowiązanie podatkowe Skarżącego uległoby przedawnieniu. Organ bowiem w sposób właściwy zastosował przepisy postępowania, a nadto z daleko posuniętej ostrożności kierował pisma bezpośrednio do Skarżącego. Zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 4 O.p. poprzez jego zastosowanie nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Przechodząc do zarzutu naruszeni art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie faktu posiadania przez skarżącego lokalu podlegającego amortyzacji należy wskazać, że kwestia wprowadzenia tej nieruchomości do ewidencji środków trwałych i sposobu dokonywania odpisów amortyzacyjnych na ten lokal w ogóle nie była przedmiotem postępowania podatkowego. W zakresie amortyzacji organ nie stwierdził bowiem nieprawidłowości. Odnosząc się do dalszych zarzutów należy przypomnieć, że sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych, a jedynie - stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - dokonują kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem zgodności z prawem, co polega na badaniu, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistości. Rolą sądu administracyjnego nie jest zatem dokonywanie własnych ustaleń faktycznych a jedynie kontrola, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ są spójne, logiczne, znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz czy w oparciu o ten materiał została wydana prawidłowa decyzja. Przenosząc powyższe na grunt zarzutu naruszenia art. 191 O.p. należy wskazać, że stosownie do tego przepisu organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd zauważa, że ocena okoliczności będących przedmiotem postępowania w sprawie została dokonana przez organ kompleksowo, na podstawie szeroko zgromadzonego materiału dowodowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że aby w ramach swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1690/18, LEX nr 2825354). Zdaniem Sądu ad casum, ocena materiału dowodowego została dokonana zgodnie z powyższymi zasadami. Ocena tego materiału została w zaskarżonej decyzji opisana kompleksowo, wnikliwie, spójnie i logicznie, zatem z tego względu zarzut Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 196 § 6 O.p. należy na wstępie wskazać, że przepis którego obrazę Skarżący zarzucił organowi nie istnieje, albowiem art. 196 O.p. posiada (od dnia ogłoszenia tekstu pierwotnego ustawy) tylko cztery jednostki redakcyjne. Ze względu na jego treść jednak Sąd traktuje go jako zarzut naruszenia art. 193 § 6 O.p., albowiem Skarżący zarzuca błędne przyjęcie przez organ, że księgi rachunkowe prowadzone przez Skarżącego były nierzetelne. Należy wyjaśnić, że pojęcie nierzetelności księgi rachunkowej jest pojęciem normatywnym. Stosownie do art. 193 § 2 księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty, a contrario zatem księgą nierzetelną będzie księga, której zapisy są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Również art. 53 § 22 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy wskazuje, że księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym. O nierzetelności księgi można mówić wówczas, gdy podatnik ewidencjonuje zakwestionowane zakupy towaru na podstawie dowodów nierzetelnych, a więc na podstawie dowodów wystawionych przez podmiot, który w rzeczywistości nie dokonał zafakturowanej sprzedaży. Nie można zatem uznać za zasadny zarzutu, że organ uzasadnił jedynie zdawkowo kwestię nieprawidłowości ksiąg rachunkowych Skarżącego poprzez posłużenie się pojęciem "nierzetelności", albowiem pojęcie to jest pojęciem normatywnym, a nadto znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Dodatkowo, organ skrupulatnie w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnił na czym dokładnie polegały nieprawidłowości, opisując z osobna każdą zakwestionowaną transakcję i czyniąc wobec każdej z nich uwagi, nadto każde z tych rozważań znajduje umocowanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W zakresie naruszenia art. 210 § 4 należy wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy o którym mowa w tym przepisie. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że już z istoty samego uzasadnienia wynika, iż powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów, tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna bowiem pozwolić - zarówno podmiotom, których rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, w tym organowi pierwszej instancji, jak i ewentualnie sądowi - odczytać kierunek rozważań, jak i tok rozumowania organu. Wszystkie powyższe kryteria zaskarżona decyzja spełnia, toteż nie sposób przyznać Skarżącemu racji co do poczynionego przez niego zarzutu. Ostatni z zarzutów Skarżącego sprowadza się do wskazania, że organ błędnie przyjął, że ewidencjonowane przez Skarżącego w księdze rachunkowej za rok 2013 wydatki udokumentowane fakturami nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Zarzut ten jednak, zdaniem Sądu, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Brak jest potrzeby prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, albowiem z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że księga rachunkowa Skarżącego za rok 2013 miała charakter nierzetelny. Należy wyjaśnić, że Skoro dowodem poniesienia wydatku była faktura, która okazała się nierzetelna, to zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu wymagałoby przedstawienia dowodu na każdą z zakwestionowanych faktur. Skoro według Skarżącego, poniósł on określony wydatek, ale dowód stanowiący jego podstawę jest nierzetelny, czyli został skutecznie zakwestionowany, to na Skarżącym, a nie organie podatkowym ciąży obowiązek dowodzenia poniesienia faktycznego wydatku. Skarżący w postępowaniu nie przedstawił materiału dowodowego który uzasadniałby przyjęcie, że księga prowadzona była przez niego rzetelnie. Nie sposób zatem uznać poczynionego zarzutu za zasadny. Reasumując należy przyjąć, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z zarzutem przedawnienia zobowiązania podatkowego, albowiem jak już wskazywano powyżej organ skutecznie doprowadził do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania. Dalej, odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnie ustalonego stanu faktycznego należy wskazać, że materiał ten jawi się jako kompleksowy i rzetelny, odzwierciedlający rzeczywisty stan operacji gospodarczych dokonywanych przez Skarżącego. Z tego względu nie sposób było podzielić jego zarzutów i uznać, że materiał ten jest niekompletny bądź nie uzasadnia przyjęcia, że księga przychodów i rozchodów była prowadzona przez Skarżącego w sposób nierzetelny. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził także wystąpienia innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wszystkie powyżej przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.