I SA/Gd 331/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia 25 lutego 2012 r. M.C. wystapiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o uchylenie wydanej wobec niej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 r. nr [...] dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Do wniesionej za pośrednictwem organu skargi, Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku dołączył kopię własnej decyzji z dnia 26 marca 2012 r. nr [...] uchylającej w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") zaskarżoną decyzję z dnia 10 stycznia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania M.C. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. i umorzył postępowanie podatkowe w tej sprawie. Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego od skargi wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. 220 § 3 P.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 maja 2012 r. Skarżąca nie uiściła wpisu w zakreślonym przez Sąd terminie, w piśmie z dnia 16 maja 2012 r. informując jednocześnie Sąd, że w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku decyzji w całości uwzględniającej jej skargę, skargę tę wycofuje, uznając wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku rozstrzygniecie za satysfakcjonujące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie z § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Mając na uwadze, że wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 maja 2012 r., termin do uregulowania należnego wpisu bezskutecznie upłynął z końcem dnia 17 maja 2012 r. Z uwagi na powyższą okoliczność Sąd ma obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., niezależnie od uzyskanej od skarżącej informacji o woli cofnięcia skargi. Skuteczne cofniecie skargi powoduje bezprzedmiotowość postępowania i skutkuje koniecznością jego umorzenia na podstawie art. 161 § 3 P.p.s.a. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.