I SA/Gd 333/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2003 r. postanawia odrzucić skargę Skargą z dnia 12 lutego 2007 r. (nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 lutego 2007 r.) K.Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Doręczenie przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nastąpiło na adres wskazany przez podatnika w trybie art. 149 ordynacji podatkowej w dniu 22 grudnia 2006 r. Powołany przepis zezwala skutecznie doręczyć przesyłkę w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu do rąk pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie następuje za pokwitowaniem. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości data doręczenia, mimo, iż odbiorca przesyłki określił ją na 22.14.2006 r., ponieważ prawidłową datę określił doręczyciel i koresponduje ona z datą wydania decyzji. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle przytoczonego przepisu termin wniesienia skargi przypadał na 21 stycznia 2007 r., skoro jednak był to dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływał w dniu następnym tj. 22 stycznia 2007 r. Stwierdzić, zatem należy, że skarga złożona została po upływie terminu, bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego w [...] k. [...], gdzie nadano przesyłkę wynika, iż skargę wniesiono w dniu 14 lutego 2007 r. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.