I SA/Gd 346/18

Dnia 3 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 9 lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r. o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę A S.A. w W. – dalej jako "Skarżąca" na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 9 lutego 2018 r., bowiem uznał, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Sąd przyjął, że przesyłkę pocztową zawierającą odpis wezwania z dnia 17 kwietnia 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi uznano za doręczoną pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 4 maja 2018 r., albowiem w tym dniu upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 20 kwietnia 2018 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wobec nieobecności adresata, doręczyciel w dniu 20 kwietnia 2018 r. pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej awizo. Z adnotacji znajdującej się na wskazanym ZPO wynika, że pełnomocnik Skarżącej odebrał przesyłkę pocztową zawierającą wskazane wezwanie w dniu 8 maja 2018 r., natomiast pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi nadał w placówce pocztowej w dniu 15 maja 2018 r., czyli 4 dni po upływie ustawowego terminu. W zakreślonym terminie Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. o odrzuceniu skargi, w treści którego wskazała, że wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi odebrała w placówce pocztowej w dniu 8 maja 2018 r. i od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin na wykonanie zobowiązania. W ocenie Skarżącej okoliczność, że operator pocztowy nie dokonał powtórnej awizacji, jak również fakt, że przesyłka została przez niego przetrzymana dłużej, jest zdarzeniem niezależnym od strony, która nie ma wpływu na prawidłowość pracy doręczyciela publicznego i w konsekwencji nie może stanowić podstawy do ustalenia, że dopuszczono się uchybienia terminowi. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualne o jego uchylenie w całości. Pismem z dnia 2 lipca 2018 r. Sąd zwrócił się do Poczty Polskiej o udzielenie informacji, czy ww. przesyłkę powtórnie awizowano i jaka była data drugiego awizowania. Poczta Polska pismem z dnia 31 lipca 2018 r. poinformowała, że zawiadomienie powtórne przekazano do doręczenia w dniu 30 kwietnia 2018 r., jednakże akty prawne regulujące tryb doręczania przesyłek nie nakładają na pracownika obowiązku umieszczania na potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej adnotacji o terminie i miejscu doręczania zawiadomienia powtórnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na postawie art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń zażalenie jest oczywiście uzasadnione, bowiem ponowna analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi z zestawieniu z udzielonymi przez Pocztę Polską wyjaśnieniami wskazuje, że wobec braku powtórnego awizo nie można jednoznacznie przyjąć, że wskazaną przesyłkę doręczono Skarżącej zastępczo w dniu 4 maja 2018 r., podczas gdy ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że Skarżąca przesyłkę odebrała w dniu 8 maja 2018 r., co również potwierdza wydruk ze strony emonitoring.poczta-polska.pl. W związku z powyższym Sąd uznał, że wobec nieprawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru przyjąć należy, że Skarżąca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrała w dniu 8 maja 2018 r., a uzupełniając wskazane braki w dniu 15 maja 2018 r. uczyniła to w terminie, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi w trybie autokontroli, o której mowa w art. 195 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a.