I SA/Gd 355/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi A. K.- S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za III i IV ratę za 2012 r. oraz za I i II ratę za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 26 sierpnia 2013 r. odmawiającą A. K.-S. umorzenia zaległości podatkowej z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za III i IV ratę 2012 roku w kwocie 1780 zł oraz za I i II ratę 2013 roku w kwocie 1842 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że wnioskiem z lipca 2013 roku D. K. powołując się na sprawę o Nr [...], przedstawił Burmistrzowi B. dokumenty mające na celu zobrazowanie sytuacji powodującej ubieganie się o umorzenie zaległości podatkowych. Wskazał, że jego wniosek obejmuje zaległości za 2012 rok oraz rok 2013 - do lipca. Wskazał także, że dopłat bezpośrednich do upraw rolnych czy ONW nie pobiera oraz że doszło do włamania i kradzieży gotówki na posesji S. a stosowną dokumentacje z PKO [...] dostarczy na życzenie organu podatkowego. D.K. uznany został przez organy za pełnomocnika działającego w imieniu podatniczki A.K.-S.. Korzystając z możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, pełnomocnik podatniczki wyjaśnił w piśmie z dnia 22 sierpnia 2013 r., że pośrednią przyczyną powstania zaległości podatkowych jest jego choroba (borelioza), na którą nadal się leczy, nagłe ujawnienie się choroby jego córki (epilepsja) a także włamanie do domu i kradzież gotówki. Te okoliczności nie polepszyły jego sytuacji finansowej i psychicznej. Decyzją Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2013 r. Burmistrz B. odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za III i IV ratę 2012 roku w kwocie 1780 zł oraz za I i II ratę 2013 roku w kwocie 1842 zł. Organ podatkowy wyjaśnił ustawowe przesłanki dla zastosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych oraz wskazał, że na dzień 3 lipca 2013 roku nie wpłynęło do Urzędu Skarbowego w B. zeznanie podatkowe podatniczki w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok. Przedłożyła ona natomiast decyzję KRUS w B., stwierdzającą, że jej mąż R.S. podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników za lata ubiegłe na łączną kwotę 8270 zł (na dzień 7 lutego 2013 roku). Z przedstawionych przez podatniczkę dowodów wpłat wynika, że należności te spłacane są w ratach miesięcznych w kwocie 100,80 zł. Faktury za energię elektryczną oraz wodę obejmują terminy płatności od lipca do listopada 2013 roku. Podatniczka nie wykazała natomiast żadnych dochodów, z których utrzymuje swoją rodzinę, nie wskazała także czy jest objęta pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej. Pomimo wezwania, podatniczka nie dostarczyła dalszych dokumentów mogących obrazować jej sytuację rodzinną, majątkową czy dochodową. Natomiast jej pełnomocnik oświadczył, że nie są pobierane dopłaty bezpośrednie czy ONW. Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że rolnik posiadający grunty rolne ma możliwość wnioskowania do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie dopłat bezpośrednich do upraw rolnych oraz ONW - w przypadku podatniczki to powierzchnia użytków rolnych 4,0104 ha. Podatniczka nie czyniła zadość obowiązkowi podatkowemu nawet w stosunku miesięcznym, niższych kwot. Organ podatkowy wyjaśnił także, że sytuacja D.K. nie została uwzględniona przy rozpatrywaniu sprawy, gdyż to nie on jest podatnikiem. Wskazał, że podatnik, który ubiega się o zastosowanie ulgi winien wykazać, że w jego sytuacji wystąpiły przesłanki przemawiające za umorzeniem zaległości podatkowych. Ponadto posiadanie nieruchomości wiąże się z ponoszeniem kosztów i jedynie nadzwyczajne sytuacje mogą spowodować zastosowanie ulgi w tak szerokim zakresie jak umorzenie zaległości podatkowych. Trudności płatnicze w spłacie zobowiązań podatkowych można rozwiązać z zastosowaniem innej ulgi, np. odroczenia terminu płatności podatku lub jego rozłożenie na raty. W złożonym od tej decyzji odwołaniu pełnomocnik podatniczki podniósł, że parokrotnie informował, iż głównym powodem kłopotów związanych ze spłatą zaległości podatkowych są kłopoty finansowe, zdrowotne oraz rodzinne właściciela firmy, tj. pełnomocnika podatniczki. Wskazał, że pomimo prób nie uzyskał informacji od organu pierwszej instancji, jak zatrzymać wzrost zadłużenia. W odwołaniu od decyzji wymiarowej informował organ pierwszej instancji, że zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej miało na celu przyniesienie oszczędności, wynik tego zawieszenia jest jednak odwrotny do zamierzonego. Podniósł także, że po 10 latach prowadzenia działalności gospodarczej otrzymuje obecnie zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 570 zł netto a organ pierwszej instancji żąda od niego pokrycia zaległości podatkowych. Ponadto dla otrzymania dopłat dla rolnictwa trzeba przeznaczyć ziemie pod uprawy. Tymczasem na nieruchomości położonej w S. 31 do listopada 2012 roku prowadzona była działalność gospodarcza polegająca na obrocie odpadami. Podatniczka przedstawiła zaświadczenie z Urzędu Skarbowego, że nie złożyła deklaracji za 2012 rok, bowiem nie uzyskała żadnych dochodów. Opiekuje się ona 77-letnią matką i niepełnosprawną siostrą, nie jest jeszcze zmuszona korzystać z pomocy społecznej. Pełnomocnik podatniczki wskazał także, że nieudzielenie ulgi może spowodować, że zadłużenie spowoduje konieczność ubiegania się o pomoc społeczną lub wpędzenie w tzw. szarą strefę. W piśmie z dnia 30 października 2013 roku pełnomocnik podatniczki wskazał, że wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej objęta jest jedynie część podatku dotycząca posiadłości S. zajmowanej pod działalność gospodarczą. W związku z faktem, że w przeciągu 5 ubiegłych lat podatniczka nie korzystała z pomocy publicznej, prosi by umorzenie stanowiło pomoc "de minimis". Ponadto zwrócił się do organu odwoławczego o udzielenie informacji prawnej lub pomocy w kwestii naliczania podatku. Rozpatrując sprawę w trybie nadzoru instancyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. SKO podkreśliło, że podatnikiem podatków związanych z nieruchomością położoną w S. jest A.K.-S., jako jej właścicielka. Pan D.K. jest zaś umocowany do występowania przed wszelkimi urzędami w związku z zarządem i administrowaniem przedmiotową nieruchomością podatniczki a także do regulowania w imieniu właścicielki wszelkiego rodzaju opłat i należności (akt notarialny z dnia 14 maja 2012 roku Rep. A [...]), w związku z czym uprawniony jest także do działania w imieniu podatniczki w niniejszej sprawie. Następnie SKO przedstawiło zasady i tryb umarzania zaległości podatkowych wynikające z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p. Zgodnie z § 1 pkt 3 tego artykułu, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, na wniosek podatnika, organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte w tym uregulowaniu określenie "może umorzyć" wskazuje, że decyzje wydawane w oparciu o ten artykuł są decyzjami uznaniowymi. Ponadto pojęcie "ważnego interesu podatnika" precyzuje, że możliwość zastosowania ulgi zależy od sytuacji podatnika - a więc w niniejszej sprawie właścicielki nieruchomości położonej w S.-a nie jej pełnomocnika, prowadzącego na tej nieruchomości działalność gospodarczą. SKO wskazało, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej precyzyjnie wyjaśnił na jakich przesłankach oparł swoje rozstrzygnięcie. Szczegółowo wskazał jakie okoliczności przedstawione przez podatniczkę uwzględnił i wyjaśnił przyczyny, dla których nie uwzględnił okoliczności dotyczących sytuacji jej pełnomocnika. Rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć znaczenie w sprawie, przeanalizował udostępnioną mu przez podatniczkę jej sytuację materialną i rodzinną. SKO wyjaśniło, że podatniczka nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (takim podmiotem jest jedynie jej pełnomocnik), w związku z czym organ pierwszej instancji prawidłowo nie rozpatrywał jej wniosku pod kątem stosowania przepisów o pomocy de minimis. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo poinformował podatniczkę, że posiadanie nieruchomości wiąże się z ponoszeniem kosztów. Konieczność wywiązywania się z podatków według najwyższych stawek wynika z prowadzenia działalności gospodarczej na tej nieruchomości przez jej pełnomocnika. Jednakże - jak wskazano już w decyzji [...] z dnia 15 maja 2013 roku - samo zawieszenie prowadzenia tej działalności gospodarczej pozostaje bez wpływu na obowiązek podatkowy. Dopiero wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej spowoduje, że przedmiotowa nieruchomość nie będzie już w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co z kolei wpłynie na naliczanie podatku według niższych stawek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze interpretację pojęcia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji uznało za prawidłową. Obowiązek podatkowy ma charakter powszechny wobec podlegających mu podmiotów i wszelkiego rodzaju ulgi powinny mieć charakter wyjątkowy. Zdaniem SKO, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy regulujące uznanie administracyjne i dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja narusza prawo. W tym stanie rzeczy, po przeanalizowaniu argumentów podatniczki, dowodów zebranych w sprawie i postępowania organu pierwszej instancji, Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. A.K.-S. reprezentowana przez D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję SKO wskazując, że uzasadnienie decyzji Burmistrza B. jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego naraziły ją na niekorzystne naliczenie zobowiązania podatkowego a poprzez to na złe rozdysponowanie finansów i wzrost zadłużenia, które gdyby któraś z instancji chciała przyznać się do błędu mogłyby zostać uniknięte. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej jako "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., stanowiący, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Sformułowanie "może umorzyć" wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ w przypadku stwierdzenia przesłanek z przepisu art. 67a § 1 cyt. ustawy może uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Wolność decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 O.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia w każdym przypadku (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1999 r. sygn. I SA/Wr 1344/97). Uznanie administracyjne jest ograniczone dyrektywami wyboru, interesem publicznym oraz ważnym interesem podatnika. Użyte pojęcia interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika są pojęciami nieostrymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności, nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość wobec prawa, zaufanie obywateli do organów władzy itp. Zgodnie też ze stanowiskiem wyrażonym w literaturze (por. E. Ochendowski, Prawo administracyjne, Dom Organizatora, Toruń 2005, str. 200-201), uznanie administracyjne istnieje wówczas, gdy administracja dla urzeczywistnienia stanu prawnego może wybierać między różnymi rozwiązaniami, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc, ustawa pozwala na wybór następstwa prawnego, przy czym można dokonywać wyboru między dwoma lub więcej możliwościami. Rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nie może mieć jednakże charakteru dowolnego. Decyzja winna być wydana po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.) w oparciu o wszechstronnie zebrany oraz rozpatrzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.) a dokonana ocena tego materiału nie może być dowolna (art. 191 O.p.). Przepis art. 191 O.p. formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. W myśl art. 233 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji (art. 235 O.p.). Wymienione przepisy nie regulują sprawy treści decyzji odwoławczej i jego uzasadnienia dlatego też w kwestii tej znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 210 O.p. W myśl art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 1 pkt 6), zaś uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (§ 4). Rzeczą organu odwoławczego jest nie tylko przeprowadzenie ponownie postępowania w sprawie, ale także ustosunkowanie się do stanowiska strony tego postępowania. Utrzymanie w mocy decyzji od której wniesiono odwołanie, nie jest efektem kontroli decyzji organu podatkowego I instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadami nowego postępowania w sprawie i nie może sprowadzać się jedynie do udzielenia odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu bowiem decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny. (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 744/07, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Zgodnie z treścią art. 127 O.p. postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Z zasady dwuinstancyjności wynika, iż organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, z zastrzeżeniem wypadków przyjętych w art. 220 i art. 233 § 2 i § 3 O.p. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, oraz wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00). O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają bowiem organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie co do umorzenia przedmiotowych należności należy do kompetencji organu, który w pierwszej kolejności zobowiązany jest do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w drugim etapie dokonuje wyboru skutków prawnych, które ten stan rodzi. Mając zatem na względzie, że w przedmiotowej sprawie ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie zasadność i celowość odmowy, kontrolą sądu objęta została ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Analizując zaskarżoną decyzję w powyższych granicach stwierdzić należy, że nie narusza ona przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wprawdzie uzasadnienie organu odwoławczego nie do końca odpowiada wymogom stawianym przez art. 210 § 4 O.p., sformułowane jest bowiem w sposób sugerujący, że organ odwoławczy skoncentrował się raczej na ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji zamiast na dokonaniu własnej oceny materiału dowodowego i wyciągnięciu własnych wniosków, niemniej jednak Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało znaczenia dla wyniku sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się bowiem do wszystkich argumentów strony i zgromadzonych dowodów, a podjęte rozstrzygnięcie ostatecznie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy podatkowe decydując o odmowie przyznania stronie wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowych nie wykroczyły poza granice przyznanego im uznania administracyjnego. Przede wszystkim prawidłowo organy stwierdziły, że podatnikiem podatków związanych z nieruchomością położoną w S. jest A.K.-S., jako jej właścicielka, natomiast D.K., który na tej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą, występuje w tej sprawie jako pełnomocnik podatniczki. Prawidłowo też organy zinterpretowały treść art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stwierdzając, że użyte w tym przepisie pojęcie "ważnego interesu podatnika" jednoznacznie przesądza, że możliwość zastosowania ulgi zależy od sytuacji podatnika – a więc w niniejszej sprawie właścicielki nieruchomości -a nie jej pełnomocnika. Z tego też względu argumenty odnoszące się do sytuacji majątkowej i zdrowotnej D.K. nie mogły zostać wzięte pod uwagę. Słusznie organy doszły do wniosku, że skarżąca nie zdołała wykazać okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego przez nią wniosku. Z materiału dowodowego dotyczącego sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącej wynika, że podatniczka nie składała zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok, przedłożyła natomiast decyzję KRSU, z której wynika, że jej mąż R.S. podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników za lata ubiegłe na łączną kwotę 8270 zł (na dzień 7 lutego 2013 roku). Z przedstawionych przez podatniczkę dowodów wpłat wynika, że należności te spłacane są w ratach miesięcznych w kwocie 100,80 zł. Skarżąca przedłożyła też faktury za energię elektryczną oraz wodę obejmujące terminy płatności od lipca do listopada 2013 roku. Skarżąca nie wykazała natomiast żadnych dochodów, z których utrzymuje swoją rodzinę, a jednocześnie wskazała, że nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej. Pomimo wezwania, nie dostarczyła dalszych dokumentów mogących obrazować jej sytuację rodzinną, majątkową, czy dochodową. Obowiązek wynikający art. 187 § 1 O.p. wprawdzie zobowiązuje organy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednak nie oznacza to, że na organach ciąży nieograniczony obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia strony do skorzystania z ulgi w postaci umorzenia całej zaległości. Ciężar dowodu spoczywa generalnie na podmiocie, który wywodzi z tego skutki prawne. Tak jest w szczególności w sytuacji gdy podatnik ubiega się o ulgę podatkową (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2730/95, CBOSA). Jak wyżej wyjaśniono, dokumenty dotyczące sytuacji finansowej i zdrowotnej D.K. pozostają bez znaczenia dla sprawy, istotne było bowiem ustalenie tej sytuacji w odniesieniu do A.K. – S. Skarżąca jednak nie zobrazowała należycie sytuacji, w jakiej się obecnie znajduje, stąd też brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od egzekwowania zaległości podatkowych poprzez zastosowanie ulgi w tak szerokim zakresie jak ich umorzenie. Słusznie też organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ponieważ skarżąca nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (takim podmiotem jest jedynie jej pełnomocnik), w związku z czym jej wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych nie mógł być rozpatrywany pod kątem stosowania przepisów o pomocy de minimis (art. 67b O.p.). Z lakonicznej argumentacji skargi można wnosić, że skarżąca kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości nie zgadzając się z podwyższoną stawką tego podatku zastosowaną ze względu na wykorzystywanie części nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez D.K. Kwestia ta jednak pozostaje poza granicami sprawy dotyczącej wniosku o umorzenie zaległości podatkowej. Organ podatkowy rozpatrujący taki wniosek nie ma bowiem kompetencji do badania prawidłowości ostatecznej decyzji, z której ta zaległość wynika. W rezultacie kwestia ta uchyla się także spod kognicji Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę