I SA/Gd 356/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ZASKARŻONYM DO SĄDU POSTANOWIENIEM DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 233 § 2 W ZWIĄZKU Z ART. 220 § 2, ART. 239 I ART. 217 ORAZ ART. 76 § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 76A § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 76B USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. - ORDYNACJA PODATKOWA (TEKST JEDNOLITY DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 ZE ZM.), PO ROZPATRZENIU ZAŻALENIA WNIESIONEGO PRZEZ K. C. NA POSTANOWIENIE NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 12 GRUDNIA 2011 R., W SPRAWIE ZALICZENIA ZWROTU PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA II KWARTAŁ 2011 R., W KWOCIE 62.876,- ZŁ NA POCZET: • ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ Z TYTUŁU PCC - PODATKU OD CZYNNOŚCI CYWILNOPRAWNYCH ZA 2007 R., W KWOCIE 37.456,- ZŁ (NALEŻNOŚĆ GŁÓWNA) WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ OD TEJ ZALEGŁOŚCI W KWOCIE 14.084,- ZŁ, • ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7 ZA 09/2010 R., W KWOCIE 10.406,- ZŁ (NALEŻNOŚĆ GŁÓWNA) WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ OD TEJ ZALEGŁOŚCI W KWOCIE 375,- ZŁ UCHYLIŁ ZASKARŻONE POSTANOWIENIE I PRZEKAZAŁ SPRAWĘ DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI. W UZASADNIENIU ORGAN STWIERDZA, ŻE W DNIU 8 LIPCA 2011 R., K. C. ZŁOŻYŁA W URZĘDZIE SKARBOWYM DEKLARACJĘ DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7 ZA II KWARTAŁ 2011 R., W KTÓREJ WYKAZAŁA KWOTĘ DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY WSKAZANY PRZEZ PODATNIKA W WYSOKOŚCI 56.172,- ZŁ, W DNIU 13 LIPCA 2011 R., K. C. ZŁOŻYŁA W URZĘDZIE SKARBOWYM KOREKTĘ DEKLARACJI DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7K ZA TEN OKRES, W KTÓREJ WYKAZAŁA KWOTĘ DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY WSKAZANY PRZEZ PODATNIKA W WYSOKOŚCI 62.876,- ZŁ. W AKTACH SPRAWY ZNAJDUJE SIĘ DEKLARACJA DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7 ZA MIESIĄC 09/2010 R., (WPŁYW DO URZĘDU SKARBOWEGO W DNIU 25 PAŹDZIERNIKA 2010 R.), W KTÓREJ K. C. WYKAZAŁA KWOTĘ PODATKU PODLEGAJĄCEGO WPŁACIE DO URZĘDU SKARBOWEGO W WYSOKOŚCI 25.992,- ZŁ. Z dokumentów zgromadzonych w tych aktach wynika również, że podatnik - K. C. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w dniu 9 stycznia 2011 r.), złożyła korektę deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za ww. okres, w której wykazała kwotę podatku podlegającego wpłacie do Urzędu Skarbowego w wysokości 33.426,- zł. Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika również, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją Nr [...] z dnia 6 marca 2009 r., ustalił K. C. podatek od czynności cywilnoprawnych (od umowy pożyczki na kwotę 400.000,- zł zawartej 15 maja 2007 roku z J. D.) - w wysokości 80.000,- zł. Dyrektor Izby Skarbowej - rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym - decyzją nr [...] z dnia 30 sierpnia 2010 r., utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO ZAŻALONYM POSTANOWIENIEM, DOKONAŁ ZALICZENIA ZWROTU PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG Z DNIA 12 GRUDNIA 2011 R., ZA II KWARTAŁ 2011 R., W KWOCIE 62.876,- ZŁ NA POCZET: • ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ Z TYTUŁU PCC - PODATKU OD CZYNNOŚCI CYWILNOPRAWNYCH ZA 2007 R., W KWOCIE 37.456,- ZŁ (NALEŻNOŚĆ GŁÓWNA) WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ OD TEJ ZALEGŁOŚCI W KWOCIE 14.084,- ZŁ, • ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7 ZA 09/2010 R., W KWOCIE 10.406,- ZŁ (NALEŻNOŚĆ GŁÓWNA) WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ OD TEJ ZALEGŁOŚCI W KWOCIE 375,- ZŁ. W ZŁOŻONYM ZAŻALENIU PEŁNOMOCNIK K. C. ZARZUCIŁ ORGANOWI PIERWSZEJ INSTANCJI NARUSZENIE NIŻEJ WYMIENIONYCH PRZEPISÓW, POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ICH ZASTOSOWANIE: - ART. 76 § 1, ART. 76A, ART. 76B W ZWIĄZKU Z ART. 55 § 2, ART. 62 § 1 USTAWY - ORDYNACJA PODATKOWA, - ART. 54 § 1 PKT 7 ORDYNACJI PODATKOWEJ; - ART. 239F § 1 PKT 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ, - ART. 217 § 1 PUNKTY 4 I 5 I § 2 W ZW. Z ART. 219 W ZW. Z ART. 210 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ - ROZPATRUJĄC SPRAWĘ W POSTĘPOWANIU ZAŻALENIOWYM - UZNAŁ ZA ZASADNE UCHYLENIE ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI. ORGAN ODWOŁAWCZY UZNAŁ ZA NIEZASADNY ZARZUT NARUSZENIA PRZEPISÓW ART. 76 § 1, ART. 76A, ART. 76B W ZW. Z ART. 55 § 2, ART. 62 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. ORGAN PRZYWOŁUJĄC TREŚĆ WSKAZANYCH PRZEPISÓW PRAWIDŁOWO ZASTOSOWANYCH W ROZWAŻANEJ SPRAWIE, W SZCZEGÓLNOŚCI PODKREŚLIŁ, ŻE W MYŚL ART. 76B O.P., - ZALICZENIE ZWROTU NA POCZET ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ, DOKONYWANE JEST Z DNIEM ZŁOŻENIA DEKLARACJI WYKAZUJĄCEJ ZWROT PODATKU. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut niezasadnego naliczenia odsetek od dnia 30 maja 2007 r. Organ wyjaśnił, że umowa pożyczki w dacie jej zawarcia (15 maja 2007 r.), w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych skutkowała w tym dniu powstaniem obowiązku podatkowego. Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 tejże ustawy podatnicy są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego - tym samym termin płatności podatku upłynął w dniu 29 maja 2007 r. W przedmiotowej sprawie odsetki zatem zasadnie liczone były od dnia 30 maja 2007 r., - co wprost potwierdza sentencja zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu odwoławczego nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 239f § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, albowiem zgodnie z tym przepisem organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego: 1) NA WNIOSEK - PO PRZYJĘCIU ZABEZPIECZENIA WYKONANIA ZOBOWIĄZANIA WYNIKAJĄCEGO Z DECYZJI WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ, O KTÓRYM MOWA W ART. 33D § 2 - DO WYSOKOŚCI ZABEZPIECZENIA I NA CZAS JEGO TRWANIA LUB 2) Z URZĘDU - PO PRAWOMOCNYM WPISIE HIPOTEKI PRZYMUSOWEJ LUB WPISIE ZASTAWU SKARBOWEGO KORZYSTAJĄCYCH Z PIERWSZEŃSTWA ZASPOKOJENIA, KTÓRE ZABEZPIECZAJĄ WYKONANIE ZOBOWIĄZANIA WYNIKAJĄCEGO Z DECYZJI WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĄ - DO WYSOKOŚCI ODPOWIADAJĄCEJ WARTOŚCI PRZEDMIOTU HIPOTEKI PRZYMUSOWEJ LUB ZASTAWU SKARBOWEGO. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE, STWIERDZIŁ, ŻE Z MATERIAŁU DOWODOWEGO - W TYM PISMA NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 30 GRUDNIA 2011 R. WYNIKA, ŻE HIPOTEKA PRZYMUSOWA WPISANA NA NIERUCHOMOŚCI, DLA KTÓREJ SĄD REJONOWY WYDZIAŁ KSIĄG WIECZYSTYCH PROWADZI KSIĘGĘ NR [...], NA PODSTAWIE DECYZJI DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ NR [...] Z DNIA 26 MARCA 2009 R. NIE KORZYSTAŁA Z PIERWSZEŃSTWA ZASPOKOJENIA, BOWIEM POPRZEDZONA ZOSTAŁA WPISEM HIPOTEKI NA RZECZ INNEGO WIERZYCIELA – A BANK S.A. W ZWIĄZKU Z TYM, W ŚWIETLE ART. 239 F § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, W SPRAWIE NIE WYSTĄPIŁY PRZESŁANKI WSTRZYMANIA WYKONANIA DECYZJI OSTATECZNEJ ZARÓWNO NA WNIOSEK STRONY JAK I Z URZĘDU. OCENIAJĄC CAŁY ZGROMADZONY MATERIAŁ DOWODOWY ORGAN WSKAZAŁ, ŻE ZASKARŻONE POSTANOWIENIE NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO POSIADA INNE WADY, KTÓRE NIE POZWOLIŁY NA POZOSTAWIENIE GO W OBROCIE PRAWNYM. ORGAN ODWOŁAWCZY STWIERDZIŁ, ŻE W WYROKU TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO SYGN. AKT SK 2/10 Z DNIA 18 PAŹDZIERNIKA 2010 R., TRYBUNAŁ ORZEKŁ, IŻ ART. 31 UST. 1 USTAWY Z DNIA 28 WRZEŚNIA 1991R. O KONTROLI SKARBOWEJ - W ZAKRESIE W JAKIM WYŁĄCZA ODPOWIEDNIE STOSOWANIE ART. 54 § 1 PKT 7 ORDYNACJI PODATKOWEJ JEST NIEZGODNY Z ART. 84 W ZWIĄZKU Z ART. 64 UST. 1 I 2, ART. 31 UST. 2, ART. 32 UST. 1 I ART. 2 KONSTYTUCJI RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ. POMIMO, ŻE WYROKIEM, O KTÓRYM MOWA WYŻEJ, TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY WSKAZAŁ NA NIEZGODNE Z KONSTYTUCJĄ ZASADY NALICZANIA ODSETEK ZA ZWLOKĘ - W OCENIE ORGANU – W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE BRAK JEST MATERIAŁÓW DOWODOWYCH, JAK I STOSOWNYCH INFORMACJI, KTÓRE BEZSPORNIE WSKAZYWAŁYBY NA PRZEBIEG POSTĘPOWANIA PROWADZONEGO PRZEZ URZĄD KONTROLI SKARBOWEJ, A KTÓRE JEDNOCZEŚNIE DOPROWADZIŁYBY DO USTALENIA ISTOTNYCH DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH TJ. CZY OPÓŹNIENIE W PROWADZONYM POSTĘPOWANIU NASTĄPIŁO Z WINY ORGANU, CZY Z PRZYCZYN NIEZALEŻNYCH OD ORGANU, CZY TEŻ DO OPÓŹNIENIA W WYDANIU DECYZJI PRZYCZYNIŁA SIĘ STRONA LUB JEJ PRZEDSTAWICIEL. ZDANIEM ORGANU JEST TO O TYLE ISTOTNE, GDYŻ W ART. 54 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ USTAWODAWCA PRZEWIDZIAŁ PRZYPADEK, W KTÓRYM POMIMO ZAISTNIENIA PRZESŁANEK DO ODSTĄPIENIA OD ZASADY NALICZANIA ODSETEK OD ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ NASTĘPUJE POWRÓT DO ZASADY NALICZANIA TYCH ODSETEK. JAK BOWIEM STANOWI ART. 54 § 2 POWOŁANEJ USTAWY, PRZEPISU § 1 PKT 3 I 7 NIE STOSUJE SIĘ, JEŻELI DO OPÓŹNIENIA W WYDANIU DECYZJI PRZYCZYNIŁA SIĘ STRONA LUB JEJ PRZEDSTAWICIEL LUB OPÓŹNIENIE POWSTAŁO Z PRZYCZYN NIEZALEŻNYCH OD ORGANU. TYM SAMYM BIORĄC POD UWAGĘ ZARÓWNO POWOŁANY WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO, JAK RÓWNIEŻ TREŚĆ PRZEPISU ART. 54 § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI PRZY PONOWNYM ROZPATRZENIU NINIEJSZEJ SPRAWY, WINIEN SKONFRONTOWAĆ Z ORGANEM KONTROLI SKARBOWEJ PRZEBIEG POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO TJ. PRZEANALIZOWAĆ KOLEJNO ETAPAMI - POCZYNAJĄC OD WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO, KTÓRE NASTĄPIŁO NA PODSTAWIE POSTANOWIENIA DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ NR [...] Z DNIA 29 KWIETNIA 2008 R., AŻ DO MOMENTU WYDANIA PRZEZ ORGAN KONTROLI SKARBOWEJ DECYZJI NR [...] Z DNIA 26 MARCA 2009 R. - CAŁY PRZEBIEG POSTĘPOWANIA, KTÓRY DODATKOWO POWINIEN ZNALEŹĆ ODZWIERCIEDLENIE W MATERIALE DOWODOWYM, JAK I W UZASADNIENIU POSTANOWIENIA. ZDANIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO, PRZY PONOWNYM ROZPATRZENIU SPRAWY NALEŻY WZIĄĆ POD UWAGĘ WSKAZANE W ROZSTRZYGNIĘCIU OKOLICZNOŚCI. NIEMNIEJ SPOSÓB PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO, CO DO WSKAZANYCH OKOLICZNOŚCI I OCENA DOWODÓW UZYSKANYCH W TYM CELU NALEŻY DO KOMPETENCJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. PRZY CZYM, PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY NIE MOŻE OGRANICZAĆ SIĘ JEDYNIE DO ZBADANIA OKOLICZNOŚCI WSKAZANYCH PRZEZ ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI, BOWIEM ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI JEST ZOBOWIĄZANY DO KOMPLEKSOWEGO ROZPOZNANIA SPRAWY I WYDANIA STOSOWNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE. W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU NA POWYŻSZE POSTANOWIENIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ PEŁNOMOCNIK STRONY SKARŻĄCEJ ZARZUCAJĄC NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA - POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE: - ART. 233 § 2 W ZW. Z ART. 239 USTAWY - ORDYNACJA PODATKOWA, - art. 76 § 1, art. 76a, art. 76b w związku z art. 55 § 2, art. 62 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, - art. 54 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej, - art. 217 § 1 punkty 4 i 5 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej powtarzając argumentację z zażalenia dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 233 § 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej uzasadnił niewskazaniem przez organ żadnych braków postępowania dowodowego, które uzasadniałoby zastosowanie tych przepisów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie, powtórzył dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: SĄD ADMINISTRACYJNY ZOSTAŁ WYPOSAŻONY W FUNKCJE KONTROLNE DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, CO OZNACZA, ŻE W PRZYPADKU ZASKARŻENIA DECYZJI, SĄD BADA JEJ ZGODNOŚĆ Z PRZEPISAMI PRAWA (ART. 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH - DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ORAZ ART. 3 I ART. 145 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.; DALEJ JAKO P.P.S.A.). PODSTAWOWYM CELEM I EFEKTEM KONTROLI SĄDOWEJ JEST WIĘC ELIMINOWANIE Z OBROTU AKTÓW I CZYNNOŚCI ORGANÓW ADMINISTRACJI PUBLICZNYCH NIEZGODNYCH Z PRAWEM I PRZYWRÓCENIE STANU ZGODNEGO Z PRAWEM POPRZEZ WYDANIE ORZECZENIA ODPOWIEDNIEJ TREŚCI. W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE ZASKARŻONE POSTANOWIENIE NARUSZA PRZEPISY PRAWA W STOPNIU SKUTKUJĄCYM WYELIMINOWANIE GO Z OBROTU PRAWNEGO. SKARŻONE POSTANOWIENIE ORGANU DRUGIEJ INSTANCJI JEST POSTANOWIENIEM KASACYJNYM, WYDANYM W TRYBIE ART. 233 § 2 O.P., UCHYLAJĄCYM POSTANOWIENIE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, PRZEKAZUJĄCYM SPRAWĘ TEMU ORGANOWI DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ZATEM NALEŻY WSKAZAĆ NA CHARAKTER PRAWNY TAKIEGO ORZECZENIA. USTAWODAWCA PRZYJĄŁ TAKIE ROZWIĄZANIA PRAWNE W DYSPOZYCJI ART. 233 O.P., KTÓRE POZWALA ODRÓŻNIĆ DECYZJE KASACYJNE MERYTORYCZNE (MERYTORYCZNO-KASACYJNE) I DECYZJE KASACYJNE. W MYŚL ART. 233 § 1 O.P., ORGAN ODWOŁAWCZY WYDAJE DECYZJĘ, W KTÓREJ UTRZYMUJE W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI ALBO UCHYLA DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI W CAŁOŚCI ALBO W CZĘŚCI - I W TYM ZAKRESIE ORZEKA CO DO ISTOTY SPRAWY BĄDŹ UCHYLAJĄC TĘ DECYZJĘ - UMARZA POSTĘPOWANIE W SPRAWIE, UCHYLA DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI W CAŁOŚCI, I SPRAWĘ PRZEKAZUJE DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA WŁAŚCIWEMU ORGANOWI PIERWSZEJ INSTANCJI, JEŻELI DECYZJA TEGO ORGANU ZOSTAŁA WYDANA Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW O WŁAŚCIWOŚCI, ALBO UMARZA POSTĘPOWANIE ODWOŁAWCZE. Z MOCY ZAŚ ART. 233 § 2 O.P., STANOWIĄCYM W TEJ SPRAWIE PODSTAWĘ PRAWNĄ WYDANIA SKARŻONEJ DECYZJI, ORGAN ODWOŁAWCZY MOŻE UCHYLIĆ W CAŁOŚCI DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI I PRZEKAZAĆ SPRAWĘ DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA PRZEZ TEN ORGAN, JEŻELI ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY WYMAGA UPRZEDNIEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W CAŁOŚCI LUB W ZNACZNEJ CZĘŚCI. TEN TYP DECYZJI KASACYJNEJ, O JAKIEJ MOWA W ART. 233 § 2 O.P., RÓŻNI SIĘ OD DECYZJI KASACYJNEJ TYPOWEJ TYM, ŻE MOŻE BYĆ ZASTOSOWANY TYLKO I WYŁĄCZNIE WTEDY, GDY ORGAN ODWOŁAWCZY STWIERDZI ISTNIENIE PODSTAW DO MERYTORYCZNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA DANEJ SPRAWY. DOPUSZCZALNOŚĆ WYDANIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY TEGO TYPU DECYZJI KASACYJNEJ JEST OGRANICZONA PRZEZ TO, ŻE ART. 233 § 2 O.P., W ZWIĄZKU Z ART. 229 O.P., PRZYJMUJE JAKO PRZESŁANKĘ WYDANIA TEGO TYPU ORZECZENIA OKREŚLONY ZAKRES CZYNNOŚCI POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO, A MIANOWICIE "ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY WYMAGA UPRZEDNIEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO W CAŁOŚCI LUB W ZNACZNEJ CZĘŚCI". PRZEKAZUJĄC SPRAWĘ, ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI WINIEN WSKAZAĆ OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE, JAKIE NALEŻY WZIĄĆ POD UWAGĘ PRZY PONOWNYM ROZPATRZENIU SPRAWY. W ORZECZNICTWIE SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH PODKREŚLA SIĘ, ŻE ORZECZENIE KASACYJNE POWODUJĄCE PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA NIE MOŻE BYĆ PODJĘTE BEZ WSKAZANIA SPEŁNIENIA PRZESŁANKI OKREŚLONEJ W ART. 233 § 2 O.P., I PRAWIDŁOWEGO JEJ UZASADNIENIA. NIE MOŻE JEDYNIE OGRANICZAĆ SIĘ DO STWIERDZENIA, ŻE ORZECZENIE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI ZAWIERA WADY FORMALNE I MERYTORYCZNE; W PRZECIWNYM RAZIE, DECYZJA TAKA W ISTOTNY SPOSÓB NARUSZA TEN PRZEPIS I W KONSEKWENCJI NARUSZA DYSPOZYCJĘ ART. 122 O.P., ART. 125 § 1 O.P., I ART. 127 O.P., KTÓRE ZOBOWIĄZUJĄ ORGAN ODWOŁAWCZY DO USTALENIA PRAWDY OBIEKTYWNEJ W SPOSÓB WNIKLIWY I SZYBKI. TAK WIĘC DECYZJĘ, O JAKIEJ MOWA W ART. 233 § 2 O. P., ORGAN ODWOŁAWCZY MOŻE WYDAĆ TYLKO WÓWCZAS, GDY SPEŁNIONE SĄ PRZESŁANKI WYMIENIONE W TYM PRZEPISIE PRAWA, TJ. WÓWCZAS, GDY ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI ALBO W OGÓLE NIE PRZEPROWADZIŁ POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO, ALBO PRZEPROWADZONE POSTĘPOWANIE WYJAŚNIAJĄCE NIE JEST WYSTARCZAJĄCE DO PRAWIDŁOWEGO ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY I JEDNOCZEŚNIE BRAK PODSTAWY DO ZASTOSOWANIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY ART. 229 O.P., TJ. PRZEPROWADZENIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY UZUPEŁNIAJĄCEGO POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO. ŻADNE INNE WADY POSTĘPOWANIA ANI WADY DECYZJI PODJĘTE W PIERWSZEJ INSTANCJI NIE DAJĄ ORGANOWI ODWOŁAWCZEMU PODSTAW DO WYDANIA DECYZJI KASACYJNEJ TEGO TYPU. TEN RODZAJ DECYZJI ORGANU ODWOŁAWCZEGO JEST DOPUSZCZALNY WYJĄTKOWO, STANOWIĄC WYŁOM OD ZASADY MERYTORYCZNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY, NIE JEST ZATEM DOPUSZCZALNA WYKŁADNIA ROZSZERZAJĄCA. REASUMUJĄC POWYŻSZE, UZASADNIONYM STAJE SIĘ STWIERDZENIE, ŻE BRZMIENIE ART. 233 § 2 O.P., NIE POZOSTAWIA WĄTPLIWOŚCI CO DO TEGO, ŻE MOŻLIWOŚĆ WYDANIA ORZECZENIA KASACYJNEGO OGRANICZONA ZOSTAŁA DO PRZYPADKÓW, GDY SPEŁNIONE ZOSTANĄ OKREŚLONE NIM PRZESŁANKI. ZASADNICZE ZNACZENIE MA W TYCH RAMACH KONIECZNOŚĆ POPRZEDZENIA WYDANIA ROZSTRZYGNIĘCIA PRZEPROWADZENIEM POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W CAŁOŚCI LUB ZNACZNEJ CZĘŚCI. W ROZWAŻANEJ SPRAWIE POWODEM UCHYLENIA PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA, O KTÓRYM MOWA WYŻEJ BYŁO NALICZENIE ODSETEK OD ZALEGŁOŚCI PODATKOWYCH K. C. W WYSOKOŚCI WYŻSZEJ OD NALEŻNEJ. W POSTANOWIENIU NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO WSKAZAŁ PODATNIKOWI - K. C., ŻE ZALICZA ZWROT PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG Z DNIA 13 LIPCA 2011 R., (W KWOCIE 62.876,- ZŁ) - WYNIKAJĄCY Z KOREKTY DEKLARACJI DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7K ZA II KWARTAŁ 2011 R. TYMCZASEM - W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO ZWROT - CO WYNIKA Z PRZEKAZANYCH DO ORGANU AKT SPRAWY - WYKAZANY ZOSTAŁ PRZEZ PODATNIKA JUŻ W DEKLARACJI DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7K ZA II KWARTAŁ 2011 R., KTÓRA WPŁYNĘŁA W DNIU 8 LIPCA 2011 R., DO URZĘDU SKARBOWEGO . WPRAWDZIE ZWROT WYKAZANY W PIERWOTNEJ (BŁĘDNEJ) DEKLARACJI DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA WW. OKRES BYŁ W INNEJ WYSOKOŚCI, NIŻ WYNIKAJĄCY Z KOREKTY DEKLARACJI DLA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG VAT-7K ZA II KWARTAŁ 2011 R., JEDNAKŻE Z TREŚCI PRZEPISU ART. 76B USTAWY - ORDYNACJA PODATKOWA WYNIKA, ŻE ZALICZENIE, O KTÓRYM MOWA W ART. 76A § 2 PKT 1 NASTĘPUJE Z DNIEM ZŁOŻENIA DEKLARACJI WYKAZUJĄCEJ ZWROT PODATKU. JAK JUŻ WSKAZANO, STOSOWANIE WYKŁADNI ROZSZERZAJĄCEJ DYSPOZYCJI ART. 233 § 2 O.P., NIE JEST MOŻLIWE, A PRZESŁANKI TEGO PRZEPISU W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE NIE ZACHODZĄ. KWESTIĄ, CO DO KTÓREJ ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI SIĘ WYPOWIADAŁ, NIE BYŁA BOWIEM KONIECZNOŚĆ DOKONANIA UZUPEŁNIAJĄCYCH USTALEŃ FAKTYCZNYCH, ALE NIE UWZGLĘDNIENIE PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI OBOWIĄZUJĄCEGO PRZEPISU PRAWA. W TEJ SYTUACJI NIE ZOSTAŁ SPEŁNIONY WARUNEK WSKAZANY W ART. 233 § 2 O.P., UMOŻLIWIAJĄCY ORGANOWI ODWOŁAWCZEMU UCHYLENIE W CAŁOŚCI ORZECZENIA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI I PRZEKAZANIA SPRAWY DO PONOWNEGO PRZEZ TEN ORGAN. NA TYM ETAPIE POSTĘPOWANIA ZA ZBĘDNE SĄD UZNAŁ NATOMIAST USTOSUNKOWANIE SIĘ DO POZOSTAŁYCH ZARZUTÓW SKARGI. PONOWNIE ROZPOZNAJĄC ZATEM SPRAWĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ ZASTOSUJE SIĘ DO WYKŁADNI PRZEPISÓW ZAPREZENTOWANEJ W NINIEJSZYM ORZECZENIU. REASUMUJĄC: 1) ORZECZENIE KASACYJNE WYDANE W TRYBIE ART. 233 § 2 O.P., RÓŻNI SIĘ OD DECYZJI KASACYJNEJ TYPOWEJ TYM, ŻE MOŻE BYĆ ZASTOSOWANY TYLKO I WYŁĄCZNIE WTEDY, GDY ORGAN ODWOŁAWCZY STWIERDZI ISTNIENIE PODSTAW DO MERYTORYCZNEGO ROZSTRZYGNIĘCIA DANEJ SPRAWY; 2) DOPUSZCZALNOŚĆ WYDANIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY TEGO TYPU DECYZJI KASACYJNEJ JEST OGRANICZONA PRZEZ TO, ŻE ART. 233 § 2 O.P., W ZWIĄZKU Z ART. 229 O.P., PRZYJMUJE JAKO KONIECZNĄ PRZESŁANKĘ WYDANIA TEGO TYPU ORZECZENIA OKREŚLONY ZAKRES CZYNNOŚCI POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO, A MIANOWICIE "ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY WYMAGA UPRZEDNIEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO W CAŁOŚCI LUB W ZNACZNEJ CZĘŚCI", CO W TEJ SPRAWIE NIE MA MIEJSCA. MAJĄC NA UWADZE WSZYSTKIE PRZEDSTAWIONE POWYŻEJ OKOLICZNOŚCI WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU, NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) P.P.S.A., UCHYLIŁ ZASKARŻONE POSTANOWIENIE. ZGODNIE Z DYSPOZYCJĄ ART. 152 P.P.S.A. SĄD ORZEKŁ, ŻE ZASKARŻONE POSTANOWIENIE NIE MOŻE BYĆ WYKONANE. PONADTO WYROK ZAWIERA ROZSTRZYGNIĘCIE O KOSZTACH POSTĘPOWANIA, KTÓRE SĄD, ZGODNIE Z ART. 200, ART. 205 § 4 I ART. 209 P.P.S.A., ZASĄDZIŁ OD ORGANU ADMINISTRACJI NA RZECZ STRONY SKARŻĄCEJ.