I SA/Gd 358/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 grudnia 2023 r. nr 2210-SEW.4261.166.2023 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2016-2018 postanawia odrzucić skargę. J. W. (dalej jako: "strona", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2016-2018. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nieostateczne, na które nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Jak bowiem stanowi wskazany przepis, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383., dalej jako "O.p."), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a O.p. wynika, że organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest dyrektor izby administracji skarbowej – jako organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skarbowego, Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 grudnia 2023 r. Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia odwołania – o czym Skarżąca została prawidłowo pouczona w treści ww. decyzji. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, jednak nie uzupełniła braków formalnych odwołania w wyznaczonym terminie. W związku z tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, postanowieniem z dnia 6 marca 2024 r. pozostawił odwołanie Skarżącej bez rozpatrzenia. W treści wydanego rozstrzygnięcia strona została pouczona, że na wydane przez organ odwoławczy postanowienie ostateczne przysługuje prawo wniesienia od niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.