I SA/Gd 359/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2015 roku postanawia: 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 14 maja 2018 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 4 lipca 2018 r. (data prezentaty na piśmie), skarżący D. W. zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 33.087 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i wydatków w całości lub w części, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego przez skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz pism procesowych złożonych przez pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie wynika, iż skarżący przebywa tymczasowo w areszcie śledczym, nie ma możliwości zarobkowania, w związku z czym nie osiąga dochodów, nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości i oszczędności, posiada natomiast zobowiązanie kredytowe (przy czym nie podał jego wysokości). W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że obecnie skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia wpisu od skargi w całości ani też w części. Odnosząc się do pozostałej części żądania skarżącego referendarz sądowy uznał, że brak jest podstaw, aby przyjąć, iż w przyszłości skarżący nie będzie miał dostatecznych środków na partycypowanie, choćby w części, w kosztach sądowych, które powstaną w niniejszym postępowaniu. Referendarz sądowy zauważa, że skarżący został osadzony w areszcie śledczym tymczasowo, a zatem nie można wykluczyć, że ustaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tego środka zapobiegawczego i zostanie on uchylony (nie zostanie przedłużony) przez sąd. Wówczas skarżący zostanie zwolniony z aresztu i być może będzie miał możliwość podjęcia pracy zarobkowej, a w konsekwencji będzie mógł zabezpieczyć środki na uiszczenie choćby w części kosztów sądowych w niniejszej sprawie, które powstaną w przyszłości. W sytuacji zaś, gdy sytuacja skarżącego nie ulegnie poprawie, tj. nadal będzie on przebywał w areszcie bez możliwości zarobkowania w miejscu osadzenia, to będzie mógł złożyć w niniejszej sprawie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.