I SA/Gd 360/05

Dnia 27 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w sprawie [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. W piśmie z dnia 13 maja 2005 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wniesioną na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w sprawie [...]. W piśmie z dnia 09 czerwca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nie wyraża zgody na cofnięcie przedmiotowej skargi ze względu na interes prawny w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, bowiem jest ona jedną z wielu rozstrzyganych w takim samym stanie faktycznym i prawnym przez tutejsze organy. Sad zważył co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Zgodnie zatem z wyżej wskazanym przepisem skarżący jest dysponentem skargi, a jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Dopiero w sytuacjach wskazanych w ostatnim zdaniu wyżej wskazanego artykułu można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego. Jednocześnie przepis ten, dla skuteczności oświadczenia skarżącego, nie przewiduje konieczności uzyskania zgody przeciwnej strony postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd uznając, że w sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § l pkt l tej ustawy umorzył postępowanie.