I SA/Gd 361/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. i P. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. E. i P. małżonkowie P. wnioskiem z dnia 10 czerwca 2009 r. (data stempla pocztowego) zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 4 378 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżących oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów i oświadczeń przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 czerwca 2009 r. ustalono, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe, na ich utrzymaniu pozostają dwie małoletnie córki, aktualnie żaden z małżonków nie uzyskuje dochodów (dowód: dodatkowe oświadczenia z dnia 7 lipca 2009 r.), skarżąca do dnia 19 czerwca 2009 r. była zatrudniona na umowę o pracę, jej miesięczny dochód z tego tytułu w okresie od marca do czerwca 2009 r. wyniósł 2 046,59 zł netto miesięcznie (dowód: kopia świadectwa pracy wyciąg z rachunku bankowego sporządzonego od 1 marca do 2 lipca 2009 r., odpis zeznania podatkowego za 2008 r.), natomiast skarżący z dniem 31 grudnia 2007 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej (dowód: kopie: zawiadomienia o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3 oraz zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z), majątek wnioskodawców stanowią akcje spółki "A" S.A. oraz samochód osobowy marki Peugeot 605, rok produkcji 1991, przy czym oba te składniki są przedmiotem zastawu skarbowego, na dzień 2 lipca 2009 r. saldo końcowe rachunku bankowego skarżącej wynosiło 2 435,43 zł, według oświadczenia skarżącego koszty związane z utrzymaniem mieszkania ponoszone były w części przez małżonków a w części przez jego ojca – właściciela lokalu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazali, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nich kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia okoliczność, że małżonkowie nie uzyskują dochodów, nie posiadają majątku, którym mogliby swobodnie dysponować, zaś zgromadzone na rachunku bankowym skarżącej środki nie pozwalają uiścić kosztów sądowych powstałych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawców nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.