I SA/Gd 362/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odsetek od nieuregulowanych w terminie miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w roku 2003 postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. P. P. wnioskiem z dnia 10 czerwca 2009 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 446 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów i oświadczeń przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 czerwca 2009 r. ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwiema małoletnimi córkami, aktualnie żaden z małżonków nie uzyskuje dochodów (dowód: dodatkowe oświadczenia z dnia 7 lipca 2009 r.), wnioskodawca z dniem 31 grudnia 2007 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej (dowód: kopie: zawiadomienia o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3 oraz zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT-Z), natomiast jego żona do dnia 19 czerwca 2009 r. była zatrudniona na umowę o pracę, jej miesięczny dochód z tego tytułu w okresie od marca do czerwca 2009 r. wyniósł 2 046,59 zł netto miesięcznie (dowód: kopia świadectwa pracy wyciąg z rachunku bankowego sporządzonego od 1 marca do 2 lipca 2009 r., odpis zeznania podatkowego za 2008 r.), majątek małżonków stanowią akcje spółki "A" S.A. oraz samochód osobowy marki Peugeot 605, rok produkcji 1991, przy czym oba te składniki są przedmiotem zastawu skarbowego, na dzień 2 lipca 2009 r. saldo końcowe rachunku bankowego żony skarżącego wynosiło 2 435,43 zł, według oświadczenia wnioskodawcy koszty związane z utrzymaniem mieszkania ponoszone były w części przez małżonków a w części przez jego ojca, będącego właścicielem lokalu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia okoliczność, że małżonkowie nie uzyskują dochodów, nie posiadają majątku, którym mogliby swobodnie dysponować, zaś zgromadzone na rachunku bankowym małżonki wnioskodawcy środki bez wątpienia pozwalają jedynie na uiszczenie bieżących kosztów utrzymania czteroosobowej rodziny. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawcy i jego rodziny nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.