I SA/Gd 363/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od lipca do grudnia 2005 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 17 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) A. B. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w wysokości 75.704 zł. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (wyciągu z rachunku bankowego za okres od 19 marca do 20 czerwca 2011 r., postanowienia sądu rejonowego z dnia 26 stycznia 2011 r. w przedmiocie wpisania wnioskodawcy do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych oraz dodatkowego oświadczenia wnioskodawcy z dnia 24 czerwca 2011 r.) ustalono, że wnioskodawca w okresie od 2 marca 2010 r. do 22 października 2010 r. był tymczasowo aresztowany, od dnia wyjścia na wolność nie ma stałej pracy, jedynie od czasu do czasu pracuje dorywczo, w utrzymaniu pomaga mu rodzina. Aktualnie nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada oszczędności, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, posiada zaś zadłużenie w rachunku bankowym, które na dzień 20 czerwca 2011 r. wynosiło 2.230,56 zł. Jedyny majątek wnioskodawcy stanowi obciążona nieruchomość rolna o powierzchni 5.000 m2. Postanowieniem sądu z dnia 26 stycznia 2011 r. wnioskodawca został wpisany do KRS Rejestru Dłużników Niewypłacalnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Za taką oceną przemawia wysokość wpisu od skargi, nieosiągalnie przez wnioskodawcę dochodów oraz nieposiadanie oszczędności. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.