I SA/Gd 364/09

Dnia 6 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 października 2008 roku, nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Decyzją z dnia 16 października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, określającą A.K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. Powyższa decyzja została przesłana na adres J.C. i odebrana w dniu 21 października 2008 r. W dniu 10 kwietnia 2009 r. A.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Dla możliwości wniesienia skargi do Sądu na decyzję administracyjną wydaną przez organy podatkowe znaczenie ma nie tylko to, aby spełniała ona wymogi formalne, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 210 Ordynacji podatkowej. Aby taki akt mógł wywoływać skutki prawne, jakie wiążą się z jego wydaniem, musi on dotrzeć do adresata tegoż aktu. Za utrwalony należy uznać pogląd, że wydanie decyzji przez organ podatkowy należy wiązać z chwilą jej doręczenia podatnikowi; faktyczną datą wydania decyzji jest bowiem data doręczenia decyzji stronie (por. H. Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa - Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 892). Z "decyzją wydaną", rozumianą jako decyzja wywołująca skutki prawne, co do której istnieje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, mamy do czynienia z momentem jej doręczenia stronie, a nie z chwilą jej sporządzenia, podpisania czy opatrzenia datą. Z tego punktu widzenia, w przedmiotowej sprawie istotne jest więc to, czy nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Stwierdzenie dopuszczalności wniesienia skargi do sądu byłoby bowiem możliwe tylko wówczas, gdyby doręczenie decyzji nastąpiło w sposób właściwy. Tylko bowiem w tym przypadku taki akt administracyjny jest wiążący dla strony oraz organu podatkowego i tylko wówczas istnieje możliwość poddania go kontroli sądowoadministracyjnej. W postępowaniu podatkowym zasadą jest, że wszelkie pisma, w tym decyzje, należy doręczać stronie. Jeżeli jednak strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej). W rozpoznawanej sprawie strona działała przez pełnomocnika, aczkolwiek w toku toczącego się postępowania pełnomocnictwo to zostało odwołane. W związku z tym rozważenia wymagało, czy organ odwoławczy dysponował wiedzą o tej okoliczności, a jeśli tak to z jaką chwilą informacja o odwołaniu pełnomocnictwa dotarła do jego wiadomości. Okoliczność ta ma bowiem kluczowe znaczenie dla ustalenia tego, czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona w sposób właściwy. Analiza akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej, przesyłając decyzję z dnia 16 października 2008 r. na adres pełnomocnika postępował w sposób nieprawidłowy. Wbrew bowiem temu co twierdzi, posiadał wiedzę o tym, że J.C. - pełnomocnik skarżącego, odwołał udzielone mu pełnomocnictwo. Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajduje się dokument podpisany przez tę osobę, z którego treści wynika, że J.C. wypowiada pełnomocnictwo udzielone mu przez A.K. (k. 78). Treść odręcznych adnotacji sporządzonych na powyższym dokumencie wskazuje przy tym na to, że organy podatkowe miały możliwość zaznajomienia się z dokumentem już w dniu 1 września 2008 r. Miało to więc miejsce na blisko dwa miesiące przed wysłaniem decyzji na adres pełnomocnika. O tym, że organ podatkowy dysponował wiedzą o odwołaniu pełnomocnictwa świadczy ponadto fakt, że dokument ten znajduje się w aktach administracyjnych przed zaskarżoną decyzją, na karcie 78. Dowodzi to tego, że wpłynął on do organu odwoławczego zanim decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została sporządzona i przesłana na adres pełnomocnika. W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 października 2008 r. nie została skutecznie doręczona, albowiem nie została doręczona podatnikowi, lecz odwołanemu pełnomocnikowi. W konsekwencji nie można uznać, że mamy do czynienia z "decyzją wydaną", rozumianą jako decyzja wywołująca skutki prawne, co do której istnieje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy wniesioną przez podatnika skargę uznać należy za niedopuszczalną. Dopóki bowiem Dyrektor Izby Skarbowej nie doręczy decyzji w sposób prawidłowy, nie będzie można mówić o decyzji wydanej, wiążącej strony. W chwili obecnej z taką sytuacją nie mamy do czynienia, albowiem za doręczenie decyzji nie można uznać przesłania podatnikowi jej kserokopii. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.