I SA/Gd 366/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2018 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr w dniu 18 maja 2017 r., skarżąca "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 24 maja 2017 r. zobowiązano wnioskodawczynię do wypełnienia lub zakreślenia zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 2.7 oraz od 5 do 13 w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia 16 czerwca pełnomocnik spółki wniósł o przedłużenie terminu do wykonania zarządzenia o co najmniej 14 dni. Powyższy wniosek został złożony, albowiem w wezwaniu błędnie pouczono pełnomocnika o możliwości przedłużenia terminu do wykonania zarządzenia. W związku z powyższym pismem z dnia 9 lipca 2018 r. ponownie wezwano pełnomocnika spółki do wykonania zarządzenia. Powyższe wezwanie pełnomocnik strony odebrał w dniu 23 lipca 2018 r., jednakże braki formularza nie zostały usunięte, natomiast do akt sprawy złożono kolejny wniosek o przedłużenie terminu do uzupełniania formularza PPPr. Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy wskazując, że strona nie usunęła braków formalnych wniosku złożonego na urzędowym formularzu PPPr pomimo skutecznego doręczenia wezwania jej pełnomocnikowi. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw zarzucając, że zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przytoczone powyżej przepisy są restrykcyjne, nie pozostawiają sądowi administracyjnemu żadnej swobody, czy też możliwości odstępstwa od ustalonej przez prawodawcę procedury w powyższym zakresie. W ocenie sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że spółka nieprawidłowo wypełniła rubryki formularza PPPr: 2.7 oraz od 5 do 13. W związku z powyższym prawidłowo została zobowiązana w wezwaniu z dnia 9 lipca 2017 r. do ich uzupełnienia poprzez ich wypełnienie lub wykreślenie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że termin do usunięcia braków formalnych formularza PPPr jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a., który nie może zostać przedłużony. Uchybienie polegające na błędnym pouczeniu pełnomocnika strony (wezwanie z dnia 28 maja 2018 r.) nie miało wpływy na podjęte rozstrzygnięcia, albowiem zostało ono zniwelowane poprzez ponowne wystosowanie wezwania z prawidłowym pouczeniem. Tym samym podniesiony przez pełnomocnika zarzut, że wezwanie było nieprawidłowe okazał się bezzasadny. Wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Właściwe wezwanie do usunięcia braków formularza zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 lipca 2018 r. Strona skarżąca we wskazanym siedmiodniowym terminie, który upływał w dniu 30 lipca 2018 r. nie uzupełniła braków formularza. W tej sytuacji prawidłowo referendarz sądowy pozostawił wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.