I SA/Gd 37/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem z dnia 1 lutego 2012 r., złożonym na formularzu PPF, H. M. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (odpisów: zaświadczenia z dnia 21 czerwca 2011 r. w przedmiocie wysokości emerytury, postanowienia sądu rejonowego z dnia 26 października 2009 r., PIT-28 za 2011 r., zestawienia przychodów z tytułu najmu, dowodów uiszczenia opłat czynszowych i opłaty za energię elektryczną, tytułów wykonawczych z dnia 27 stycznia i 29 lipca 2011 r., zawiadomień z dnia 27 stycznia i 22 sierpnia 2011 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego) ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 1.165,94 zł netto – po uwzględnieniu potrąceń w kwocie 501,87 zł dokonywanych w ramach prowadzonej z tego świadczenia egzekucji administracyjnej zaległości podatkowych – oraz przychodu z tytułu najmu nieruchomości w kwocie 500 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Majątek wnioskodawcy stanowią trzy mieszkania o powierzchni 30 m2, z których w jednym sam zamieszkuje, drugie użycza, a trzecie wynajmuje. Z tego tytułu w ubiegłym roku osiągnął przychód w wysokości 4.500 zł. Łączna wysokość wydatków ponoszonych przez wnioskodawcę na rzecz spółdzielni mieszkaniowych z tytułu opłat eksploatacyjnych wynosi 587,51 zł miesięcznie. Nadto wnioskodawca jest zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz syna w wysokości 600 zł miesięcznie oraz płatnych co dwa miesiące opłat za energię elektryczną – w grudniu 2011 r. wydatkował z tego tytułu kwotę 97,88 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności brak zasobów pieniężnych oraz wysokość dochodu pozostającego do dyspozycji wnioskodawcy po potrąceniach egzekucyjnych, opłaceniu alimentów i uiszczeniu zryczałtowanego podatku (1.023,44 zł) w stosunku do wysokości stałych kosztów utrzymania, uznano, iż udowodnił on, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.