I SA/Gd 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 listopada 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem reprezentowana przez pełnomocnika "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwana dalej "Spółką") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszaniem prawa. Powołując się na wysokość kapitału zakładowego Spółki (5.000 zł) podkreślono, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla jej aktualnej sytuacji ekonomicznej prowadząc do utraty płynności finansowej Spółki, gdyż wynikająca z decyzji kara (12.000 zł) przekracza wartość tego kapitału zakładowego. Zwrócono również uwagę na okoliczność, że w innych sprawach ze skargi Spółki łączna wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 156.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, tekst jedn., zwanej dalej P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004). Co istotne, inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego. Jego bowiem rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w pełni podziela tym samym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uznał tymczasem, że Spółka nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek, strona skarżąca ograniczyła się niemal wyłącznie do przywołania wysokości wymierzonej Spółce kary oraz wartości przedmiotu zaskarżenia ustalonej w innych sprawach sądowoadministracyjnych. Lakoniczne stwierdzenie strony o grożącej jej utracie płynności finansowej nie znajduje natomiast potwierdzania w aktach sprawy. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez nią skutków wykonania zaskarżonej decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność Spółki. Okoliczności tych nie można także stwierdzić na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych aktywach, czy ponoszonych wydatkach. Informacji takiej nie stanowi natomiast przywołana wysokość kapitału zakładowego Spółki. Jest to bowiem wartość, która pozostaje bez wpływu na ocenę rzeczywistej sytuacji osoby prawnej. Jest bowiem możliwe, aby osoba prawna dysponująca najniższym przewidzianym prawem kapitałem zakładowym (5.000 zł) dysponowała majątkiem znacznie tę wartość przewyższającym. Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku, wobec nie wykazania aktualnej kondycji Spółki, pozostaje również liczba zarejestrowanych ze skarg Spółki spraw oraz wynikająca z nich łączna wartość przedmiotu zaskarżenia. Okoliczności te nie przesądzają o spełnieniu wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową Spółki, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów ze względu na rażące naruszenie prawa jakiego w zaskarżonej decyzji dopuścił się organ, nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, stanowisko skarżącego, zgodnie z którym skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.