I SA/Gd 373/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 lutego 2014 r., w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, wnioskując w skardze o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Od ww. zarządzenia nie wniesiono sprzeciwu. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 167 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie doręczona została stronie w dniu 17 czerwca 2014 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu, przesłana na prawidłowy adres, została doręczona dnia 17 czerwca 2014 r. Wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 24 czerwca 2014 r. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.