I SA/Gd 377/17

Dnia 10 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. na zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 31 lipca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skarg K.K. i A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2018 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący K.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym od wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 912 zł. Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do ich usunięcia poprzez wypełnienie zgodnie z pouczeniem (tj. podanie w każdej z rubryk wymaganych danych bądź ich przekreślenie) rubryk od 5 do 11 formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 23 lipca 2018 r. W piśmie złożonym w dniu 26 lipca 2018 r. pełnomocnik wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia dostrzeżonych braków. Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że został nieprawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza a ponadto zarządzenie zostało wydane przedwcześnie albowiem nie rozpoznano wniosku o przedłużenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza, strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Jedocześnie Sąd wskazuje, że bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność złożenia wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych formularza PPF. Termin na usunięcie braków formalnych wniosku ma charakter ustawowy, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84 p.p.s.a. odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jednocześnie, warto wskazać, że wspomniany termin zaliczany jest do terminów prekluzyjnych w tym znaczeniu, że jego upływ referendarz sądowy lub sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny pozostawia wniesiony wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego.