I SA/Gd 377/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej D. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 w sprawie ze skargi D. Ł. na zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr Z.132824773.ŁK.E postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Ł. (dalej jako: "Skarżąca", "strona") na zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr Z.132824773.ŁK.E, odrzucił skargę. Doręczenie Skarżącej odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej (z jednoczesnym pouczeniem m. in. o przymusie adwokacko – radcowskim) nastąpiło w dniu 16 czerwca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 68 akt sądowych). W dniu 26 czerwca 2025 r. Skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Skarga na Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach oraz Wojewoda Pomorski z dnia 12 kwietnia 2025 r." W następstwie powyższego Sąd wezwał Skarżącą do sprecyzowania czy ww. pismo stanowi: a) uzupełnienie skargi z dnia 12 kwietnia 2025 r. wniesionej do tut. Sądu na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach, b) względnie, czy jest to środek zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi, o którym Skarżąca została pouczona wraz z przesłanym jej postanowieniem, pod rygorem uznania, że przedmiotowe pismo jest uzupełnieniem skargi wniesionej do tut. Sądu. Odbiór korespondencji nastąpił w dniu 7 lipca 2025 r. W dniu 8 lipca 2025 r. Skarżąca złożyła kolejne pismo, w stosunku do którego Sąd wezwał Stronę do wyjaśnienia treści drugiego akapitu, w którym wniosła o "potraktowanie jej pisma z 26 czerwca 2025 r., jako wszczynające kolejny, dopuszczalnie prawnie etap rozpatrywania jej spraw/skargi". Jednocześnie wyjaśniono Skarżącej, że skarga z dnia 12 kwietnia 2025 r. została odrzucona postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r., które zostało doręczone w dniu 17 czerwca 2025 r. wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia od tego postanowienia. W dniu 16 lipca 2025 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo zatytułowane "Dotyczy skargi z dnia 12 kwietnia 2025 r.", w którym wymieniono m. in. sygn. akt I SA/Gd 377/25, zaś w dniu 21 lipca 2025 r. Skarżąca złożyła wniosek o wgląd do akt sprawy z wnioskiem o wstrzymanie egzekucji administracyjnej oraz pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie, w którym wskazała, iż domaga się ponownego merytorycznego rozpoznania jej skargi z dnia 12 kwietnia 2025 r. z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych dowodów i argumentów. W piśmie z 28 lipca 2025 r. Skarżąca wskazała, iż wnosi o ponowne rozpatrzenie i uwzględnienie ww. skargi. Następnie, wobec treści pisma (złożonego w dniu 21 lipca 2025 r.) o uznanie pisma Skarżącej z dnia 26 czerwca 2025 r. "jako dalsze, w celu rozpatrzenia skargi" oraz pisma z dnia 28 lipca 2025 r. zawierającego wniosek "o ponowne rozpatrzenie i uwzględnienie skargi z dnia 12 kwietnia 2025 r.", zobowiązano Stronę do jednoznacznego sprecyzowania czy pismo to jest skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Sądu z dnia 11 czerwca 2025 r. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżąca na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2025 r. udzieliła odpowiedzi podając, iż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, jest to środek zaskarżenia i wnosi i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wobec powyższego pismo Skarżącej z dnia 26 czerwca 2025 r. uznano za skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2025 r. (sygn. akt I SA/Gd 377/25) w przedmiocie odrzucenia skargi, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy przekazano referendarzowi sądowemu celem jego rozpoznania. Następnie pismem z dnia 9 września 2025 r. Strona zwróciła się na podstawie art. 168 k.p.c. z wnioskiem "o przedłużenie terminu" odnośnie skargi kasacyjnej. Jak podała, podjęła decyzję o przekazaniu sprawy prawnikowi/radcy prawnemu, a w dniu 9 września 2025 r. ma umówiony termin na omówienie sprawy. Potrzebuje fachowej pomocy, aby zapewnić sobie możliwie najlepsze wsparcie prawne, ponieważ nie rozumie przebiegu postępowania oraz skomplikowanych zagadnień prawnych. Do pisma dołączono pełnomocnictwo z dnia 10 września 2025 r., na podstawie którego Skarżąca upoważniła (wskazanego w nim) radcę prawnego do wglądu do akt sprawy m. in. o sygn. I SA/Gd 377/25 i wykonania z nich fotokopii. Z kolei, w piśmie z dnia 17 września 2025 r. wskazując na dwie sygnatury spraw sądowych Skarżąca oświadczyła, iż wycofuje swój wniosek, a jej skarga z dnia 12 kwietnia 2025 r. została już rozpatrzona. Na wezwanie z dnia 22 września 2025 r., stanowiące wykonanie zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 19 września 2025 r., o sprecyzowanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, który wniosek Strona cofa, bowiem w ww. piśmie Strona wskazała: - sygn. akt I SPP/Gd 184/25 dotyczącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika, - sygn. akt I SA/Gd 377/25, w której złożyła wniosek "o przedłużenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej", nie udzielono żadnej odpowiedzi. Z akt wynika, iż przesyłka została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 25 września 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 144 akt sądowych), jednakże nie nadesłano żadnej korespondencji. Z kolei postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. sygn. akt I SPP/Gd 184/25 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku umorzył postępowanie z wniosku strony o przyznanie prawa pomocy wobec uznania, iż w piśmie z dnia 17 września 2025 r. Skarżąca cofnęła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd wskazał, że ww. wniosek należało odrzucić, gdyż Skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Dodatkowo, strona cofnęła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wskutek którego postępowanie to zostało umorzone. Tym samym, wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu, który nie został uchybiony, należało uznać jako niedopuszczalny. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia został doręczony stronie dnia 28 listopada 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 156 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę kasacyjną strony należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a). Skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; oraz przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej (§ 3). Z kolei według treści art. 176 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna również zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna też czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (§ 2). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Jednym z podstawowych elementów, które ustawodawca wymienia jest, że każde pismo powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Stosownie do art. 178 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż przed przekazaniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest dokonać badania ww. pisma pod względem spełnienia ustawowych wymagań formalnych i w razie stwierdzenia braków, wzywa do ich usunięcia w zakreślonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Zatem, przepisy p.p.s.a. obligują sąd do wezwania o usunięcie braków skargi kasacyjnej, która nie spełnia wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 177a p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 czerwca 2025 r. został doręczony Skarżącej odpis postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 26 czerwca 2025 r. Skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Skarga na Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach oraz Wojewoda Pomorski z dnia 12 kwietnia 2025 r.". Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 377/25 odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ze względu na nieuchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie, wniesiona przez Skarżącą w dniu 26 czerwca 2025 r. skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom jej sporządzenia zgodnie z przymusem adwokacko – radcowskim. Z okoliczności sprawy nie wynika również, by Skarżąca należała do osób wymienionych w art. 175 § 2-3 p.p.s.a., tj. uprawnionych do osobistego sporządzenia tego środka zaskarżenia. Powyższe oznacza zatem, że wniesiona skarga kasacyjna, znajdująca się w aktach sprawy została sporządzona w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z art. 175 § 1 p.p.s.a. Treść natomiast pouczenia, które stronie zostało doręczone wraz z odpisem wyroku z uzasadnieniem jednoznacznie wskazuje na powyższy wymóg oraz skutki prawne jego niedochowania. Skoro zatem nie wniesiono skargi kasacyjnej spełniającej wymogi art. 175 § 1 p.p.s.a., a wniesiona w dniu 26 czerwca 2025 r. skarga kasacyjna nie odpowiada powyższemu, to tym samym stwierdzić należało, że w sprawie ziściły się przesłanki do jej odrzucenia. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.