I SA/Gd 378/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie NSA Sławomir Kozik, NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Dorota Łabuda, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. oddala skargę. I SA/Gd 378/05 U z a s a d n i e n i e "A" sp. z o. o. wykazała w zeznaniu ostatecznym CIT 8 za 1999 r. dochód będący podstawą opodatkowania w kwocie [...] zł, należny podatek od tego dochodu (przy stawce 34%) w wysokości [...] zł. Urząd Skarbowy przeprowadził w spółce kontrolę podatkową w zakresie badania prawidłowości wywiązywania się z przepisów prawa podatkowego w roku 1999. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów badanego 1999 roku kwoty wynikające z dwóch faktur wystawionych przez "B" s. c.. Ponadto ustalono, iż: spółka w okresie od stycznia do grudnia 1999 r. użytkowała nieodpłatnie pomieszczenie o powierzchni 12 m2 oraz 60 m2. Spółka nie przedłożyła oprócz wskazanych wyże faktur dowodów na wykonanie objętych fakturami robót. Urząd Skarbowy przeprowadził - na wniosek Urzędu Skarbowego kontrolę krzyżową w firmie "B" s. c. w zakresie rozliczenie podatku od towaru i usług za miesiąc maj oraz czerwiec 1999 r. W wyniku tej kontroli ustalono, że firma "B" s. c. nie zaewidencjonowała przedmiotowych faktur w prowadzonej przez spółkę podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz nie rozliczyła ich w deklaracjach VAT-7 za miesiąc maj oraz czerwiec 1999 r. Urząd Skarbowy mając na uwadze dokonane w firmie "B" ustalenia oraz to że nie dostarczyła ona na wezwanie Urzędu dowodów, które - poza wymienionym fakturami - dokumentowałyby fakt świadczenia przez nią usług wymienionych w tych fakturach, nie uznał tych wydatków - w kwocie [...] zł za koszt uzyskania przychodów w 1999 roku. Nadto Urząd Skarbowy zwiększył spółce przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia w związku z ustaleniem, że korzystała ona nieodpłatnie z pomieszczeń. W dniu [...] r. Urząd Skarbowy wydał decyzję w której określił podatnikowi - spółce "A" - wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] zł zaległość podatkową w wysokości [...] zł oraz odsetki od w. w. zaległości w kwocie [...] zł. Od powyższej decyzji spółka odwołała się wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Urząd Skarbowy. Do odwołania podatnik dołączył dokumenty na potwierdzenie wykonania przez firmę "B" prac, wynikających ze spornych faktur. Odwołanie spółki zostało jednak wniesione przez z uchybieniem terminu, którego to terminu Izba Skarbowa, na wniosek podatnika nie przywróciła. Na wniosek spółki "A" Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie w dniu [...] r. wydc decyzję, którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Od powyższej decyzji strona odwołała się do Izby Skarbowej, która to decyzją z dnia [...] r. uchyliła w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania Urzędowi Skarbowemu. Dnia [...] r. Urząd Skarbowy uchylił w części swoją decyzję z dnia. [...] r. i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1999 w wysokości [...] zł. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ pierwszej instancji za koszty uzyskania przychodów wydatków spółki, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę "B", ale tylko do wysokości [...] zł- nie zaś całej kwoty tych wydatków, wynoszącej [...] zł. Od powyższej decyzji podatnik odwołał się do Izby Skarbowej, wnosząc o jej zmianę zgodnie z treścią wniosku o wznowienie postępowania lub jej uchylenie do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania decyzją z dnia [...] r. ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancj do ponownego rozpatrzenia, uznając, ze rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Po przeprowadzeniu tego postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że wznowienie postępowania nie może służyć jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie może być wznowione tylko wtedy, gdy było obarczone jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na którą powołał się podatnik, ani żadna z pozostałych przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka "A" występując z wnioskiem o wznowienie postępowania wskazała, że w sprawie ujawniły się nowe dowody przemawiające za wznowieniem w postaci protokołów odbioru wykonanych elementów, robót, obiektu, a nadto zestawienie dokumentacji dotyczącej prac w C oraz dowód z zeznania świadka A. W. Oceniając powyższe dowody organ II instancji doszedł do przekonania, że poza protokołami odbioru robót nie są one nowymi i nieznanymi organowi podatkowemu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wskazane wyżej faktury dotyczące prac w C były znane pracownikom organu pierwszej instancji, z którymi zapoznali się w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzanej w siedzibie spółki "A" w dniach od 11 do 13 września 2000 r. Za przesłankę wznowienia postępowania nie może być również uznany dowód z przesłuchania w charakterze świadka A. W.. gdyż w tym zakresie jest to wniosek o przeprowadzenie nowego dowodu, który nie istniał w dniu wydania decyzji Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w wyniku wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto zdaniem organu II instancji w ramach należytego dokumentowania zdarzeń gospodarczych podatnik powinien dysponować zgodnymi z prawem dowodami potwierdzającymi fakt poniesienia spornych wydatków w celu osiągnięcia przychodów Dla celów podatkowych prawidłowo sporządzony dowód księgowy powinien zapewnić już na dzień jego sporządzenia - informacje niezbędne do stwierdzenia czy występuje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy poniesionym wydatkiem, a osiągniętym przychodem. W niniejszej sprawie spółka, pomimo, iż miała taką możliwość - na etapie postępowania w pierwszej instancji nie okazała żadnych materialnych dowodów, z których wynikałoby, iż firma "B" wykonała usługę wymienioną na zakwestionowanych fakturach. Przedłożone, już po wydaniu decyzji protokoły odbioru robót prac rozbiórkowych, budowlanych i hydraulicznych są zdaniem organu II instancji, w kontekście zgromadzonego wcześniej w postępowaniu materiału dowodowego niewiarygodne i nie mogą wpłynąć na weryfikację już wydanej decyzji. W odniesieniu do szeregu zarzutów przedstawionych przez podatnika m. in. nie przeprowadzenia szeregu dowodów, zinterpretowania materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodnego z prawem zbierania dowodów, naruszenia zasady wnikliwości i szybkości działania organów podatkowych, Dyrektor Izby podkreślił po raz kolejny, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest ustalenie, czy w sprawie wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, co w jego ocenie w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka "A" wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca nie zgodziła się z zajętym przez organ odwoławczy stanowiskiem, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania przewidziane w art. 240 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej ocena przesłanek wznowienia, jak i dowodów została dokonana przez organ podatkowy niezgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej organ podatkowy w ogóle nie dokonał oceny jednej przesłanek dot. wznowienia postępowania, a mianowicie zestawienia dokumentacji dotyczącej prac w C, a tym samym nie dokonał oceny całości materiału dowodowego, co stanowi istotne naruszenie zasad postępowania podatkowego, a mianowicie dążenia do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Dokonana przez organ II instancji ocena materiału dowodowego w postaci przedłożonych protokołów odbioru, w ocenie skarżącej jest dowolna. Skarżąca zarzuciła również organowi odwoławczemu, iż ten wycenił wartość prac budowlanych na kwotę niższą niż wykazano w spornych fakturach - nie podał jednocześnie w oparciu o jakie przesłanki do takich ustaleń doszedł. Strona uważa bowiem, że niesłusznie uznano za wiarygodne zeznania świadka - Prezesa spółki "D" jak również, że przedwczesne są ustalenia organu podatkowego odnośnie tego, iż firma "B" nie miała technicznych możliwości wykonania zleconych prac. W ocenie skarżącej nie znajduje także uzasadnienia argumentacja organu odwoławczego w kwestii przesłanek wznowienia, mianowicie uznanie, iż podstawą wznowienia może być jedynie ujawnienie nowych i istotnych okoliczności i dowodów, tzn. takich które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Strona jest przy tym zdania, iż - skoro organy podatkowe wznowiły postępowanie, to brak jest podstaw do późniejszego uznania - już po jego wznowieniu - iż nie było przesłanek do wznowienia postępowania. Skarżąca podnosi również, iż po wznowieniu postępowania organy podatków winne zgodnie z art. 243 Ordynacji podatkowej przeprowadzić postępowanie co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Skoro zatem organ pierwszej instancji nie ograniczył się jedynie do oceny nowych okoliczności i dowodów i przeprowadził postępowanie dowodowe, to winno być ono przeprowadzone konsekwentnie i w pełnym zakresie zgodnie z zasadami zaufania do organów podatkowych i dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Pominięcie przez organy podatkowe w przedmiotowym postępowaniu szeregu czynności dowodowych stanowi, zdaniem skarżącej naruszenie w.w. zasad postępowania podatkowego, czyniąc decyzję zaskarżoną decyzję wadliwą i wydaną z naruszeniem prawa i zasad postępowania podatkowego. W ocenie Skarżącej niedopuszczalne jest też uznanie przez organ podatkowy, iż w postępowaniu wznowieniowym nie mogą być rozpoznawane zarzuty formalne dotyczące takiego postępowania (np. zarzut niezgodnego z prawem zbierania dowodów). Przeczy temu, w ocenie skarżącej, orzecznictwo sądów administracyjnych. W nawiązaniu do tego zarzutu Skarżąca podnosi, że zbieranie dowodów przed formalnym wszczęciem postępowania jest niezgodne z zasadami postępowania podatkowego. Kolejnym zarzutem skargi jest naruszenie zasady wnikliwego i szybkiego rozpoznania sprawy, gdyż decyzja organu pierwszej instancji wydana została po upływie dwóch i pół roku od tej daty, zaś decyzja organu odwoławczego po kolejnych pięciu miesiącach. Skarżąca zwróciła uwagę, że z argumentacji organu odwoławczego wynika, iż całe postępowanie przeprowadzane przez organ pierwszej instancji w zakresie innych przesłanek niż wymienionych we wniosku o wznowienie postępowania było w zasadzie zbędne. W tej sytuacji obciążanie podatnika zaległościami podatkowymi jest nadużyciem prawa i rażąco narusza wspomniane zasady postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga "A" spółki z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Izby Skarbowej nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę zgodności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z obowiązującym prawem materialnym i procesowym. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z poźn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wznowienie postępowania jest jedną ze szczególnych instytucji procesowych umożliwiającą wzruszenie decyzji ostatecznej, stanowiącą zarazem wyjątek od zasady trwałości decyzji. Istota tego, określanego jako nadzwyczajny, trybu postępowania polega natomiast na prawnej możliwości ponownego rozstrzygnięcia i rozpoznania sprawy zakończonej już ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz.60 z późn. zm.). Podkreślenia wymaga, iż żadna z instytucji składających się na system nadzwyczajnych trybów postępowania, a więc także instytucja wznowienia postępowania, z uwagi na ich szczególny charakter nie stanowi alternatywy wobec odwołania od decyzji. Odwołanie, a z drugiej strony żądanie wznowienia postępowania nie są wobec siebie ekwiwalentne. Nie każde bowiem uchybienie, które wskazane w odwołaniu, spowodowałoby ponad wszelką wątpliwość, zmianę zaskarżonej decyzji, może stanowić przesłankę uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Jak wskazano wyżej kwalifikowane wady postępowania zostały enumeratywni wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzja ostateczna, wznawia się postępowanie jeżeli: -dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, - decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, - decyzja została wydana przez pracownika lub organ podatkowy, który podlegał wyłączeniu, - strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, - wyjdą na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który decyzje wydał, - decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, - decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, - decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Jednocześnie wskazać należy, iż z utrwalonej linii orzecznictwa jednoznacznie i w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że podstawą do wznowienia. postępowania może być tylko wadliwość postępowania, a nie sama tylko błędna ocena prawna stanu faktycznego sprawy przez organy podatkowe. Taka wadliwość decyzji zwalczana być może jedynie w trybie zwykłym i nie stanowi przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Będące zatem przedmiotem niniejszej sprawy rozstrzygnięcie co do prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowano wznowieniowego, jest niezależne od oceny kwestii zasadności naliczenia przez organy skarbowe podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. i skupia się na kwestii wystąpienia w sprawie, lub też braku, przesłanek wznowienia, ściśle określonych przepisami ordynacji podatkowej. Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów podatkowych, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z wskazanych w art. 240 § 1 Ordynaci podatkowej przesłanek, umożliwiających wzruszenie ostatecznej decyzji. W ocenie Sądu postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Podkreślenia wymaga, iż organy podatkowe dokonały w odniesieniu do w. w. postępowania szczegółowej analizy każdej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd również w całości podzielił argumentację przedstawioną w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając ją za prawidłową i wyczerpującą. Jak wcześniej podniesiono podstawę do wznowienia postępowania stanowić mogą między innymi nowe, istotne dla sprawy okoliczności i dowody w zakresie materiału dowodowego, czyli stanu faktycznego sprawy (przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). O zaistnieniu omawianej podstawy możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmiennie rozstrzygnięcie; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji. Samo postanowienie o wznowieniu postępowania nie oznacza jeszcze wzruszenia decyzji ostatecznej. Natomiast po takim wznowieniu postępowania, przy rozpoznawaniu istoty wniosku strony opartego na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, konieczne jest wykazanie, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są dla sprawy istotne na tyle, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 1302/97). Uznać zatem trzeba, że przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który doprowadziłby do takiego ustalenia stanu faktycznego sprawy, że mogłoby nastąpić odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dowodów, nawet nowych i nieznanych organowi przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, które nie mają istotnego wpływu na ustalenia dotyczące stanu faktycznego, nie można uznać za podstawę zmiany ostatecznej decyzji. W ocenie Sądu samo zgłoszenie nowych faktów i dowodów nie oznacza, iż niejako automatycznie organ rozpoznający wniosek zobligowany jest po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowaniu wydać odmienne rozstrzygnięcie od pierwotnego. Nowe fakty i dowody podlegają ocenie tego organu dokonywanej w ścisłym powiązaniu z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w toku jej rozpoznania i stanowić mogą podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczeniu co do istoty sprawy tylko wtedy, gdy mogą w sposób istotny podważyć przyjęte uprzednio ustalenia faktyczne. W wyżej podanym znaczeniu takimi nowymi i jednocześnie istotnymi dowodami nie są z całą pewnością dowody wskazywane przez stronę skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania. Słusznie zatem stwierdza organ odwoławczy, że nie można uwzględnić wniosku o przeprowadzenie nowego dowodu w postaci zeznań świadka A. W., gdyż strona mogła z niego skorzystać przed wydaniem decyzji. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z twierdzeniami strony skarżącej tego świadka miałyby potwierdzić fakt podpisywania przez niego protokołów odbioru robót, które to protokoły, niezależnie od tego, jakiej treści zeznania złożyłby świadek A. W., wzbudziły poważne wątpliwości, czy istniały one faktycznie w dniu wydania decyzji, oraz czy ich treść była wiarygodna. Logicznie rzecz biorąc, rodzi się bowiem uzasadniona wątpliwość, czy skoro w trakcie trwającego postępowania, strona (korzystająca przecież z prawa do czynnego udziału w postępowaniu) nie była w stanie przedstawić wszystkich dowodów potwierdzających jej wyjaśnienia w sprawie, miała ona - w świetle przytoczonych okoliczności - pełną legitymację do żądania weryfikacji zapadłej decyzji w trybie nadzwyczajnym ze względu na wyjście na jaw nowych dowodów takich, które przytoczyła we wniosku o wznowienie. Jak bowiem wcześniej podniesiono, wskazany tryb wznowienia postępowania dotyczy przypadków ze swej istoty nadzwyczajnych, wyjątkowych i nie wywołujących wątpliwości co do zaistnienia jednej z przesłanek przesądzających o wznowieniu postępowania i wzruszenia podjętej w sprawie decyzji ostatecznej (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2448/2000). Ponadto, jak słusznie podniósł organ odwoławczy, nawet gdyby przyjąć, że dowody w postaci protokołów istniały w dniu wydania decyzji to należy uznać, że nie są. to dowody w sprawie istotne. Za dowód istotny może być bowiem jedynie uznany tal dowód - który - jak już wskazano - wraz z innymi okolicznościami lub dowodami zebranymi w sprawie stanie się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. Odnosząc się do szeregu zarzutów przedstawionych przez skarżącą dotyczących między innymi nie przeprowadzenia szeregu dowodów, zinterpretowania materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodnego z prawem zbierania dowodów, naruszenia zasady wnikliwości i szybkości działania organów podatkowych, wskazać należy po raz kolejny, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest ustalenie, czy w sprawie wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, które to przesłanki, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Przedmiotem takiego postępowania nie może być zatem powtórne, merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę stałości decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2809/2001). Nadto, jak już wcześniej wskazano podstawą do wznowienia postępowania może być tylko wadliwość postępowania, a nie sama tylko błędna ocena prawna stanu faktycznego sprawy przez organy podatkowe, gdyż taka wadliwość decyzji zwalczana być może jedynie w trybie zwykłym i nie stanowi przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Z tegoż właśnie powodu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej, zresztą nie poparty żadnymi dowodami, że organ II instancji w ogóle nie dokonał oceny jednej z przesłanek dotyczącej wznowienia postępowania, a mianowicie zestawienia dokumentacji dotyczącej prac w C. Skoro zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie zachodziły, w ocenie Sądu należy podzielić pogląd organów podatkowych, że nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania i z tych też względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę należało oddalić. DSz