I SA/Gd 379/14

Dnia 24 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2014 roku o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi I.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 2014 roku, nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę I.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 2014 roku w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Orzeczenie stało się prawomocne od dnia 3 lipca 2014 r. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W wykonaniu powyższego postanowienia, pismem z dnia 1 września 2014 r., Okręgowa Rada Adwokacka zawiadomiła Sąd, że niniejszej sprawie wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata L.C. Pismem z dnia 29 września 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Jak stanowi z kolei art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu uznać należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej jest niedopuszczalny. Z przywołanych wyżej przepisów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że koniecznym warunkiem przywrócenia terminu jest to, aby strona takiemu terminowi uchybiła tj. nie dokonała w terminie wymaganej czynności procesowej. Ustawodawca przewidział termin do wniesienia skargi kasacyjnej, którą należy złożyć w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Brak jest natomiast w ustawie terminu przewidzianego dla złożenia opinii o niecelowości wnoszenia i sporządzania skargi kasacyjnej. W związku z tym stwierdzić należy, że nie można orzekać o przywróceniu terminu do wniesienia takiej opinii, skoro dokonanie tej czynności postępowania nie jest w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczone żadnym terminem. Wniosek w tym przedmiocie uznać należy zatem za niedopuszczalny. Wniosek pełnomocnika strony jest niedopuszczalny także z tej przyczyny, że uchybienie terminowi do złożenia opinii o niecelowości sporządzania skargi kasacyjnej (gdyby termin taki był w ustawie przewidziany) nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Data sporządzenia, czy też złożenia opinii nie wpływa na sytuację procesową strony. Istotne jest, że skarga kasacyjna nie zostanie wniesiona, co z kolei skutkuje uprawomocnieniem się orzeczenia sądu pierwszej instancji, bez względu na datę złożenia opinii o bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej. O tym czy orzeczenie sądu pierwszej instancji stanie się prawomocne nie decyduje też złożenie w sądzie powyższej opinii (nawet przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej), lecz upływ czasu w jakim można wnieść środek odwoławczy. W tym stanie rzeczy na mocy art. 88 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.