I SA/Gd 38/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Specjalista Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2024 r., sygn. akt SKO Gd/4412/24 w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 rok oddala skargę Sygn. akt I SA/Gd 38/25 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia z dnia 27 maja 2024 r., nr PO.3123.1.1280.2024 Burmistrz Gminy Żukowo ustalił D.L. łączne zobowiązanie pieniężne za 2024 r. Od decyzji tej D.L. wniósł odwołanie. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania w trybie autokontroli, organ pierwszej instancji przekazał je wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Kolegium decyzją z dnia 8 listopada 2024 r., nr SKO Gd/4412/24, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu przypomniano, że w sprawie nie budzi wątpliwości tak ilość w podmiotów zobowiązanych, jak i zakres przedmiotów podlegających opodatkowaniu. Kierowano się przy tym danymi ewidencyjnymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucono: 1. Naruszenie art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 2-6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, z w zw. z art. 1-4 ustawy z 15 listopada 1984 o podatku rolnym wyrażające się w: 1.1. Uznaniu automatycznie przez SKO w Gdańsku, iż sformułowany przez skarżącego w wywiedzionym uprzednio odwołaniu zarzut w materii nieistnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, w szczególności zrzut, iż działki nr [...] są objęte zwolnieniem od podatku rolnego miał charakter niezasadny, a finalnie zarzut braku istnienia materialno -prawnych podstaw do określenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. w tym: 1.2. Uznaniu automatycznie przez SKO w Gdańsku, iż stanowisko Burmistrza Gminy Żukowo dotyczące wymagalności łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 jest w pełni prawidłowe, oraz utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy Żukowo z 27 maja 2024 r. w sytuacji: 1.3. Braku podjęcia przez SKO w Gdańsku czynności niezbędnych do prawidłowej rzetelnej weryfikacji zaistnienia okoliczności będącej podstawą odwołania, a mianowicie okoliczności nieistnienia obowiązku podatkowego, a finalnie podstaw do określenia zobowiązania pieniężnego za 2024 r. w szczególności: A) Braku ustalenia przez SKO w Gdańsku, czy poprzednia właściciela gruntu A.L. nie była zwolniona od obowiązku spełnienia wskazanego podatku rolnego, B) Braku ustalenia przez SKO , czy grunt stanowiący uprzednio własność A.L., w tym w szczególności wspomniane działki nr [...] nie był objęty zwolnieniem przedmiotowym od podatku rolnego, w tym C) Braku ustalenia przez SKO, czy wyszczególniony grunt w tym w szczególności wspomniane działki nr [...] są w dalszym ciągu w tym w dacie wydania decyzji przez Burmistrza Gminy Żukowo oraz wydawania decyzji przez SKO w Gdańsku objęte zwolnieniem przedmiotowym od podatku rolnego a finalnie: D) Braku ustalenia przez SKO czy zachodziły w ogólne podstawy materialno-prawne określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym do ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. 2. Naruszenie art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 2-6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, z w zw. z art. 1-4 ustawy z 15 listopada 1984 o podatku rolnym wyrażające się w: 2.1. Uznaniu automatycznie przez SKO w Gdańsku, iż sformułowany przez strony w wywiedzionym uprzednio odwołaniu zarzut w materii rażącej wadliwości decyzji Burmistrza Żukowa z 27 maja 2024 r. nr PO 3123.1.1280.2024 r. w związku z określeniem zobowiązania pieniężnego z datą wsteczną, na dzień 31 grudnia 2023 r., nie zaś z daty wydania decyzji oraz wydania decyzji dopiero w maju, nie zaś w terminie do 15 marca co przewiduje ustawa, jest niezasadny i nie wpływa na prawidłowość rzeczonej decyzji a w konsekwencji: 2.2. Utrzymaniu przez SKO rzeczonej decyzji nr PO 3123.1.1280.2024 r. w mocy jako w pełni zgodnej z prawem, w sytuacji gdy: 2.3. Sytuacja wydania decyzji nr PO 3123.1.1280.2024 z datą późniejszą, niż data 15 marca stanowiła stan ewidentnie sprzeczny z uregulowaniami ustawowymi, co przyznało samo SKO w treści decyzji nr SKO Gd/4412/24, wskazując, iż nakaz płatniczy został wydany po upływie ustawowego terminu 15 marca, a finalnie: 2.4. Sytuacja wydania Decyzji nr PO 3123.1.1280.2024 z datą późniejszą niż data 15 marca kreowała podstawę do uchylenia rzeczonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. a finalnie: 2.5. Sytuacja utrzymania w mocy przez SKO decyzji nr PO 3123.1.1280.2024 pomimo jest sprzeczności z ustawą powoduje, iż zaskarżona decyzja SKO Gd/4412/12/24 jest sprzeczna z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie przez Sąd zarówno ostatecznej decyzji SKO w Gdańsku SKO Gd/4412/24, jak też poprzedzającej decyzji Burmistrza Gminy Żukowo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy- na co także trafnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji - że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości regulowany jest przez przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 70, dalej przywoływanej jako u.p.o.l.). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych albo posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 - 2 u.p.o.l.). Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a - 6 (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca. 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Prawidłowo także zdaniem Sądu organ zwrócił uwagę , że w przypadku, gdy grunt jest sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako użytek rolny, podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, poza przypadkami, gdy grunt taki jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza (art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 333, dalej przywoływanej jako u.p.r.). Podatnikami podatku rolnego są, m.in., właściciele albo posiadacze samoistni gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne (art. 3 ust. 1 pkt 1 - 2 u.p.r.). Osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - art. 6c ust. 1 u.p.r. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (art. 6c ust. 2 u.p.r.). W ocenie Sąd organ podatkowy mając na uwadze wskazane przepisy jak i dokonane ustalenia prawidłowo wskazał na podstawie akt sprawy , iż D.L. jest właścicielem działek nr [...] położonych w miejscowości G. Łączna powierzchnia tych gruntów wynosi 8.3288 ha. Ponieważ część gruntu jest zwolniona z podatku rolnego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., opodatkowaniu podlega powierzchnia 4.2234 ha. Zgodnie z art. 4 u.p.r. podstawę dla ustalenia podatku rolnego stanowią hektary przeliczeniowe. W rozpatrywanej sprawie liczba hektarów przeliczeniowych to 3.1676. Klasyfikacja gruntów na potrzeby ustalenia podatku rolnego została ustalona przez organ na podstawie ewidencji gruntów. W sprawie ustalono także, że na terenie działki nr [...] znajdują się 3 budynki, lecz nie podlegają one opodatkowaniu jako budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.). Z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752) wynika, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Także przepisy u.p.o.l. i u.p.r. nawiązują do ewidencji gruntów i budynków - w przepisach art. 1a ust. 3, jak również w art. 7a ust. 2. u.p.o.l. oraz art. 1, art. 2 ust. 3 i 4, art. 4 ust. 1 u.p.r. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: (1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; (2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; (3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W myśl natomiast art. 20 ust. 2 u.p.g.k. w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: (1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: (a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, (b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Sąd podkreśla, że rację ma organ, iż celem ogólnej klauzuli związania danymi ewidencyjnymi wyrażonej w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., m.in. przy wymiarze podatków, było uporządkowanie, ujednolicenie sposobu postrzegania szeregu istotnych parametrów nieruchomości i to w ogólnym kontekście (wymiaru podatków statystyki, planowania przestrzennego, prowadzenia ksiąg wieczystych itd.). W związku z tym brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń organu co do sposobu sklasyfikowania gruntów stanowiących własność podatnika. Także pozostałe podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Wprawdzie pierwsze dwie raty łącznego zobowiązania pieniężnego wpłaca się do 15 marca i 15 maja, jednak skoro nakaz został wydany w dniu 27 maja, trafne jest wskazanie, że pierwsze dwie raty powinny zostać opłacone w terminie 14 dni od dnia doręczenia nakazu. Rzeczywiście nakaz powinien zostać wydany przed dniem 15 marca, jednak wydanie go w terminie późniejszym nie skutkuje wadliwością decyzji. Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.