I SA/Gd 381/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem, zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu podatkowego i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 18 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżący Z. G. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 kwietnia 2014 r. (doręczone stronie w dniu 5 maja 2014 r.), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z dorosłym synem oraz matką, na miesięczne dochody trzyosobowej rodziny składają się przyznane wnioskodawcy świadczenia w postaci renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, która po dokonaniu potrąceń egzekucyjnych wypłacana jest w kwocie 1.202,84 zł netto oraz zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności w kwocie 153 zł miesięcznie, a także renta wypłacana matce w wysokości 2.105,80 zł netto (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 12 marca 2014 r. o waloryzacji renty oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 7 grudnia 2012 r. do 31 stycznia 2016 r., zaświadczenie z ZUS z dnia 7 maja 2014 r., potwierdzenia wypłaty świadczenia matce za styczeń i luty 2013 r.), syn wnioskodawcy od dnia 2 kwietnia 2013 r. zarejestrowany jest w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku (dowód: zaświadczenie z PUP z dnia 8 stycznia 2014 r.), ani wnioskodawca ani też pozostali członkowie rodziny prowadzący z nim wspólne gospodarstwo domowe nie posiadają żadnego majątku, średnie miesięczne koszty utrzymania rodziny wnioskodawcy, do których zaliczono opłaty za czynsz z tytułu najmu lokalu komunalnego, gaz, dzierżawę, telefon, spłatę kredytu, zakup leków i paliwa do samochodu i które przyjęto na podstawie przedłożonych faktur oraz dowodów wpłat, wynoszą około 955 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Na taka ocenę wpływ miała kwota dochodów pozostających do dyspozycji trzyosobowej rodziny, po uwzględnieniu udokumentowanych przez wnioskodawcę wydatków związanych z kosztami utrzymania, która wynosi około 2.506 zł (tj. około 835 zł na każdego z członków rodziny). Podkreślić przy tym należy, że wśród przyjętych wydatków brak jest kosztów, jakie wnioskodawca i jego rodzina bez wątpienia ponoszą chociażby na zakup wyżywienia, odzieży czy środków czystości. Dokonując oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy należy zatem wziąć pod uwagę ten rodzaj wydatków. Nadto, wnioskodawca ze względu na zdiagnozowane u niego schorzenia został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy nie ma zatem możliwości podjęcia zatrudnienia celem poprawy swoich warunków życia (dowód: dokumentacja medyczna załączona do akt podatkowych). Nie posiada także żadnego majątku, w tym oszczędności. Z tych wszystkich względów uznano, że skarżący wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.