I SA/Gd 383/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2008 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący W. B. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonego odpisu postanowienia z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, referendarz sądowy ustalił, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, małżonkowie posiadają nieruchomość rolną o powierzchni 550 m2 oraz samochód osobowy marki [...] z 2005 r. (wymienione składniki podlegają zajęciu egzekucyjnemu), egzekucja prowadzona jest także z rachunku bankowego małżonków w [...], jednak z konta nie są przekazywane żadne kwoty tytułem realizacji zajęcia, skarżący posiada zaległości w podatku od towarów i usług w kwocie 880.390 zł, źródłem utrzymania małżonków jest przyznana każdemu z nich emerytura – świadczenia z tego tytułu (po uwzględnieniu potrącenia egzekucyjnego w wysokości 772,91 zł) wynoszą 4.170,17 zł brutto miesięcznie, skarżącemu wypłacany jest również dodatek pielęgnacyjny w kwocie 206,76 zł, małżonkowie z powodu licznych schorzeń pozostają pod stałą opieką lekarzy specjalistów i z tego tytułu ponoszą dodatkowe wydatki na rehabilitację, środki czystości, zakup leków (w okresie od czerwca 2014 r. do lutego 2015 r. koszty zakupu lekarstw wyniosły 7.432,21 zł) i dietę dla osób z cukrzycą. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Przedmiotowy wniosek został oceniony przez pryzmat wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności wpisu od skargi, który zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją – wartość przedmiotu zaskarżenia to kwota 826.500 zł, zatem wpis sądowy od skargi wynosi 8.265 zł (§ 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), które znacznie przewyższają wysokość dochodów skarżącego i jego małżonki zadeklarowanych w kwotach brutto. Zdaniem orzekającego, w sytuacji gdy małżonkowie nie posiadają oszczędności, z ich majątku prowadzona jest egzekucja, zaś ich dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych kosztów ich egzystencji, obciążenie skarżącego kosztami sądowymi w niniejszej sprawie doprowadziłoby do pozbawienia małżonków środków na zaspokojenie koniecznych, bieżących kosztów ich utrzymania. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.