I SA/Gd 384/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik, grudzień 2012 r. oraz styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, sierpień i październik 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 grudnia 2016 r. w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji wskazując, że jej wykonanie narazi go na trudne do odwrócenia skutki w postaci wstydu w zakładzie pracy oraz w spółdzielni, w której pełni funkcje związane z zaufaniem publicznym, a także możliwością utraty pracy. Ponadto wykonanie decyzji spowoduje zajęcia wszelkich rachunków bankowych Skarżącego, co uniemożliwi uiszczanie dalszych należności publicznoprawnych oraz zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a"., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący ograniczył się bowiem wyłącznie do ogólnikowego wskazania, że wykonanie decyzji zagrozi spowoduje zajęcie wszelkich rachunków bankowych i niemożność uiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Twierdzenia te jednak nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Natomiast Skarżący nie wykazał swojej sytuacji materialnej pozwalającej na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 36.061,00 zł, a we wniesionej skardze skarżący argumentuje, że jego sytuacja finansowa jest bardzo dobra, oparta na dochodach z pracy zarobkowej wykonywanej na umowę o pracę, z działalności gospodarczej i pełnienia funkcji prezesa spółdzielni mieszkaniowej. Dobra sytuacja finansowa pozwalająca na uiszczenie kwoty zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją powoduje, że ryzyko wyrządzenia niepowetowanej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania nie występuje. Należy zauważyć, że każda decyzja administracyjna określająca zobowiązanie podatkowe pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011r., sygn. akt II GSK 1562/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a wyrównaniu ewentualnej szkody w postaci utraconych korzyści służy instytucja oprocentowania zwrotu nadpłaty. Podobnie samo ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego w razie odmowy dobrowolnego wykonania decyzji i związany z tym wstyd w zakładzie pracy, w sytuacji gdy egzekucja ta nie zagrozi bytowi skarżącego, nie jest okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem wykonania tej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.