I SA/Gd 384/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1556/17 oddalającym skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr 2201-IEW-1.613.37.2017/JJ w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., wydanym w sprawie I SA/Gd 1556/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę J. S. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr 2201-IEW-1.613.37.2017/JJ w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr 220-SW-1.4233.1 od 415 do 416.2016/MB w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Wyrok jest prawomocny od dnia 12 lipca 2018 r. Pismem z 31 stycznia 2025 r., złożonym 1 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem w związku z wydanym przez Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w dniu 27 lutego 2025 r. wyrokiem sygn. akt C-277/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Złożona przez Skarżącego skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu, gdyż została złożona po terminie i nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Odnosząc się do kwestii terminu do złożenia skargi o wznowienie należy wskazać, że zgodnie z art. 272 § 2 p.p.s.a. w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Stosownie do art. 272 § 2a p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Z art. 278 i art. 272 § 2 p.p.s.a. wynika, że dla zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania konieczne jest zachowanie obu wymienionych w powołanych przepisach terminów. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 272 § 2 p.p.s.a, ale po upływie terminu przewidzianego w art. 278 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że wyrok oddalający skargę jest prawomocny od dnia 12 lipca 2018 r. Pięcioletni termin, określony w art. 278 p.p.s.a. upływał zatem 12 lipca 2023 r. Skargę o wznowienie postępowania wniesiono 1 kwietnia 2025 r., tj. po upływie tego terminu. W konsekwencji skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 278 p.p.s.a. Kolejno odnosząc się do spełnienia wymogu oparcia skargi o wznowienie postępowania na ustawowej podstawie Sąd stwierdza, że i ten wymóg nie został spełniony. Badanie na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. nie ogranicza się tylko do sprawdzenia, czy formalnie w skardze o wznowienie powołano podstawę wznowienia przez wskazanie w ramach art. 271-273 p.p.s.a. konkretnego przepisu. Weryfikuje się natomiast, czy przez wzgląd na uzasadnienie podnoszone podstawy rzeczywiście zachodzą. Sformułowanie zatem podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. samo przez się nie oznacza oparcia takiej skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wynika, że wskazana podstawa w istocie nie zachodzi. Sytuacja taka wystąpi np. w przypadku wskazania na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, które nie ma wpływu na orzeczenie objęte skargą o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., I FSK 236/21). Zdaniem Skarżącego orzeczeniem, które ma wpływ na treść wyroku oddalającego skargę w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 lutego 2025 r. sygn. akt C-277/24, którym orzeczono, że artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 325 ust. 1 TFUE, prawem do obrony i zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym i praktyce krajowej, zgodnie z którymi osoba trzecia, która może zostać uznana za solidarnie odpowiedzialną za zobowiązanie podatkowe osoby prawnej, nie może być stroną w postępowaniu prowadzonym przeciwko tej osobie prawnej w celu ustalenia jej zobowiązania podatkowego, bez uszczerbku dla konieczności, by ta osoba trzecia w toku ewentualnie prowadzonego wobec niej postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej mogła skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania i mieć dostęp do jego akt, z poszanowaniem praw wspomnianej osoby prawnej lub innych osób trzecich. Podkreślenia jednak wymaga, że w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego została skierowana przeciwko wyrokowi Sądu z 5 kwietnia 2018 r. oddalającemu skargę na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W tej sytuacji wyrok TSUE nie mógł mieć wpływu na treść prawomocnego wyroku będącego rozstrzygnięciem formalnym, gdyż się do niego nie odnosił. Powołany przez Skarżącego wyrok TSUE dotyczył postępowania podatkowego, natomiast w sprawie I SA/Gd 1556/17 Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., z powodu niezaistnienia przesłanek z art. 247 Ordynacji podatkowej. Należało więc przyjąć, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta o ustawową przesłankę zawartą w art. 272 § 2a p.p.s.a. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania odrzucił.