I SA/Gd 385/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Asesor WSA Bogusław Woźniak Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Romana M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 9 lutego 2006 r., nr w przedmiocie podatku od środków transportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 22 listopada 2005 r., nr 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 385/06 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 22 listopada 2005 r. Burmistrz Miasta C. określił R. M. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za okres od stycznia 2002 r., do września 2005 r., w kwocie 2.175 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie od 16 sierpnia 1993 r., do 2 września 2005 r. podatnik był właścicielem samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz 307 D, o numerze rejestracyjnym (ładowność 1,7 tony, dopuszczalna masa całkowita 3,5 tony, rok produkcji 1993). i do dnia wydania decyzji nie zapłacił należnego podatku od środków transportowych. W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. wskazał, że Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w C. wydał dowód rejestracyjny z mylnym wpisem łącznej masy pojazdu 3,5 tony zamiast faktycznej masy pojazdu - 2,8 tony i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Do odwołania dołączył zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wystawione przez uprawnionego diagnostę dla samochodu Mercedes-Benz model 207 D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia 9 lutego 2006 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołując treść art. 8 pkt 1 oraz art. 9 i 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z 2002 r. Dz. U. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) oraz treść art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że R. M. w okresie objętym podatkiem był właścicielem samochodu ciężarowego o masie całkowitej 3,5 tony. Wskazują na to dokumenty pojazdu określające masę własną pojazdu na 1.800 kg i ładowność 1.700 kg, a dopuszczalną masę całkowitą pojazdu 3,5 tony. Z uwagi na niezłożenie przez podatnika deklaracji i nie opłacenie należnego podatku od środków transportowych organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie i określił wysokość zobowiązania podatkowego. W ocenie organu przedstawione przez stronę dokumenty nie dają podstawy do uznania zarzutów odwołania za zasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. R. M. wskazał, że był właścicielem pojazdu Mercedes o symbolu 207 D, którego całkowita masa wynosi 2,8 tony a nie, jak to zostało omyłkowo wpisane w dowodzie rejestracyjnym, 307 D. Podkreślił nadto, że również biegły rzeczoznawca stwierdził, że przedmiotowy pojazd to Mercedes 207 D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo SKO wskazało, że przedstawione zaświadczenie uprawnionego diagnosty dotyczy samochodu Mercedes 207 D, ale ze względu na brak szczegółowych cech pojazdu nie można potwierdzić, że jest to samochodów opodatkowany przez organ podatkowy. Wskazano, że skarżący nie dołączył do skargi kopii dowodu rejestracyjnego, a tylko taki mógłby potwierdzić prawidłowość twierdzeń zawartych w skardze. Do pisma procesowego z dnia 18 maja 2006 r., powtarzającego argumenty skargi, R. M. dołączył kopię dowodu rejestracyjnego dla samochodu Mercedes Benz 207 numer rejestracyjny wystawionego w dniu 28 listopada 2005 r. Pismo zostało przekazane SKO do wiadomości; organ nie ustosunkował się do jego treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: Sądy administracyjne w granicach swojej właściwości badają zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. Dokumenty i oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi z urzędu. W niniejszej sprawie organy podatkowe wskazując, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem podlegającym obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) nie zebrały pełnego materiału dowodowego umożliwiającego ocenę twierdzenia skarżącego w zakresie mylnego wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu o numerze rejestracyjnym . Przy ustalaniu rodzaju środka transportowego i jego parametrów przede wszystkim należy opierać się na danych wynikających z dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, świadectwa homologacji, wyciągu ze świadectwa homologacji lub karty pojazdu (por. L. Etel w: L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Warunki wydania dowodu rejestracyjnego określone są w art. 71 i następnych ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.). Dowód rejestracyjny jest decyzją administracyjną, która stwierdza dopuszczenie do ruchu pojazdu. W dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym znajdują się podstawowe dane dotyczące opodatkowania środków transportowych, takie jak np. rodzaj pojazdu, rok produkcji, dopuszczalna masa całkowita, dopuszczalna ładowność, liczba osi, największy dopuszczalny nacisk osi, dopuszczalna masa całkowita przyczepy, liczba miejsc, nr karty pojazdu i data pierwszej rejestracji. W adnotacjach urzędowych pewne dane są wpisywane w formie skrótów, które dotyczą m.in. współwłaściciela lub współwłasności - gdy pojazd stanowi współwłasność większej liczby osób niż dwie, masy własnej ciągnika siodłowego, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego (ciągnik siodłowy plus naczepa). W aktach sprawy brak jest kopii dowodów rejestracyjnych wystawionych zarówno na pojazd o numerze rejestracyjnym (...), jak i na pojazd o numerze (...). Uzasadniając zobowiązanie z tytułu podatku od środków transportowych organ oparł się jedynie na informacji powziętej ze Starostwa Powiatowego w C., z której wynikało, że przedmiotowy pojazd to Mercedes Benz 307 D, ujęty w ewidencji pod numerem rejestracyjnym o ładowności 1700 kg, dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kg, rok złożenia 1993 i o liczbie osi 2. Z informacji tej wynikało nadto, że w dniu 2 września 2005 r. pojazd ten został sprzedany przez R. M. synowi – M. M. i w dniu 9 września 2005 r. został przerejestrowany na nowego właściciela i otrzymał tablice o wyróżniku (...). Jednocześnie organy podatkowe, mając informację, że przed Starostwem Powiatowym w C. wszczęte zostało postępowanie dotyczące zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym w zakresie dopuszczalnej ładowności pojazdu, nie podjęły żadnych czynności związanych z wyjaśnieniem wątpliwości co do ładowności pojazdu. Na etapie skargi pan M. M. przedłożył kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu Mercedes - Benz 207 D numer rejestracyjny . W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że odpowiedź organu podatkowego nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji, przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 k. p. a., (analogicznie - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) powinny zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1992 r., III SA 1938/91, ONSA 1992/2/45). Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy ustali, czy pojazd zarejestrowany uprzednio pod numerem (...) został następnie zarejestrowany pod numerem , a jeżeli ustalona zostanie tożsamość samochodu, wyjaśni prawne podstawy wpisu ładowności mniejszej niż wskazana w dokumencie wcześniejszym, oraz wpisu innego typu pojazdu. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ uwzględni różne tryby zmiany decyzji uzyskanej w sytuacji wpisu mylnego oraz w sytuacji dokonania zmian technicznych pojazdu w czasie jego eksploatacji. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Na mocy art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł jak w punkcie II o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 powołanej ustawy. DSz