I SA/Gd 389/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 19 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy publicznej na restrukturyzację zaległości podatkowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez M.F. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą udzielenia pomocy w ramach programu pomocowego w postaci rozporządzenia z dnia 5 września 2006 r. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: M.F. w dniu 6 listopada 2002 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w M. wniosek o udzielenie ulgi podatkowej w postaci restrukturyzacji zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1995-1997 w kwocie 79.433,30 zł oraz w podatku od towarów i usług za lata 1996-1997 w kwocie 24.655 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od października 2000 r. nie prowadzi działalności ze względu na stan zdrowia oraz z powodu zajęcia wszystkich kont bankowych i nieruchomości, co nie pozwala mu na dokonanie jakiegokolwiek manewru, nie mówiąc już o możliwości uzyskania kredytu bankowego na rozruch działalności. Poinformował, że do 1998 r. prowadził firmę zatrudniającą od 80 do 120 ludzi i stwierdził, że nieprecyzyjność przepisów podatkowych i wciąganie podatników w pułapkę w zakresie ulg inwestycyjnych z tytułu eksportu doprowadziła do konieczności połączenia się z kapitałem zagranicznym, a w konsekwencji działania wspólników doprowadzą do przejęcia kapitału. Ponadto stwierdził, że ciągnące się latami postępowania podatkowe w istotny sposób wpłynęły na prowadzoną przez niego działalność oraz stan zdrowia. Końcowo wskazał, iż zamierza kontynuować działalność gospodarczą w nieco mniejszym zakresie, bo posiada zarówno rynki zbytu, jak i kontakty z poprzednimi odbiorcami oraz oświadczył, iż spełnia warunki do uznania go za małego przedsiębiorcę. Ponieważ zgłoszone do restrukturyzacji należności były sporne Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. kierując się dyspozycją art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm. – zwana dalej "ustawą o restrukturyzacji") wydał postanowienie z dnia 21 grudnia 2002 r., którym zawiesił postępowanie w sprawie restrukturyzacji. Postępowanie w sprawie restrukturyzacji zostało podjęte przez ten organ postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r. Następnie decyzją z dnia 9 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. odmówił M.F. udzielenia pomocy publicznej na restrukturyzację zaległości w ww. tytułach podatkowych w ramach programu pomocowego w postaci rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją M.F. złożył w dniu 4 listopada 2009 r. (data wpływu do organu) odwołanie, w którym wskazując na art. 17 Europejskiego Kodeku Dobrej Administracji oraz art. 125 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "Ordynacja podatkowa") podniósł kwestię terminu podjęcia decyzji. Ponadto zarzucił, iż organ podatkowy nie powiadomił banków o zawieszeniu postępowania restrukturyzacyjnego oraz zarzucił organowi pierwszej instancji opieszałe działanie w sprawie, co jego zdaniem uniemożliwiło mu rozpoczęcie ponownie pełnej działalności gospodarczej i zmusiło do podjęcia pracy zarobkowej. Wnoszący odwołanie zażądał ponownego zbadania sprawy i poinformował, że w przypadku braku pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie, zwróci się o umorzenie zaległości podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zarzutów odwołania, w związku z czym decyzją z dnia 19 lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1202 ze zm.) rozporządzenie określa kryteria oraz sposób i szczegółowe warunki udzielania pomocy na restrukturyzację na podstawie art. 18 i 20 ustawy o restrukturyzacji (...) małym i średnim przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej, zwanej dalej ''pomocą na restrukturyzację należności", których stosowanie zwalnia z obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej pomocy. Stosownie do § 3 ww. rozporządzenia projekt pomocy na restrukturyzację należności, spełniający łącznie warunki, o których mowa w § 4-11, nie podlega notyfikacji Komisji Europejskiej. Jednym z warunków zawartym w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia jest, aby mały i średni przedsiębiorca ubiegający się o pomoc na restrukturyzację należności złożył podmiotowi udzielającemu pomocy plan restrukturyzacji niepozostający w sprzeczności z programem restrukturyzacji, o którym mowa wart. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji. Zgodnie zaś z § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia plan restrukturyzacji powinien zawierać elementy określone w części III.8.A pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 79412004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 4, str. 3). Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 11 września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wezwał M.F. do złożenia m.in. planu restrukturyzacji zawierającego elementy określone w części III.8.A. pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) m 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. M.F. w piśmie z dnia 23 września 2009 r. poinformował, że przyczyną powodującą trudności w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej było cofnięcie ulg inwestycyjnych z tytułu realizacji eksportu i w konsekwencji konieczność zapłaty podatku dochodowego wraz z odsetkami, długotrwała choroba trwająca od października 2002 r. do czerwca 2005 r., zablokowanie przez organ podatkowy kont przedsiębiorstwa i zajęcie całego majątku oraz zajęcie wynagrodzenia chorobowego, co spowodowało zaprzestanie produkcji. Ponadto wskazał, że obecnie nie prowadzi żadnej działalności i nie posiada żadnego majątku poza wiedzą i umiejętnościami, natomiast posiada ciągłe kontakty z odbiorcami zagranicznymi i w każdej chwili może rozpocząć na nowo budowę przedsiębiorstwa, zaś w roku 2010 jest w stanie uruchomić produkcję. Ponadto poinformował, iż żadne postępowanie sądowe nie toczy się wobec jego osoby, nie otrzymał żadnej pomocy publicznej, nie posiada środków trwałych oraz że z tytułu działalności gospodarczej nie osiąga żadnych dochodów. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedstawione przez podatnika w piśmie z dnia 23 września 2009 r. informacje nie mogą być uznane za plan restrukturyzacyjny spełniający wymogi określone w części III.8.A pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. i tym samym uznał, że podatnik nie złożył planu restrukturyzacji i nie spełnił warunku, o których mowa w § 9 rozporządzenia z dnia 5 września 2006 r. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przyznanie stronie wnioskowanej pomocy na restrukturyzację jest niemożliwe. Odnosząc się do podniesionej przez stronę kwestii nie powiadomienia banków o zawieszeniu postępowania restrukturyzacyjnego, organ odwoławczy stwierdził, iż kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla niniejszego postępowania. W kwestii terminu wydania decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie restrukturyzacyjne w momencie powzięcia informacji o zakończonych postępowaniach w sprawie przedmiotowych należności. Tym samym podniesiona kwestia terminu podjęcia decyzji w świetle przepisów Europejskiego Kodeku Dobrej Administracji oraz Ordynacji podatkowej, a także zarzut opieszałości organu podatkowego nie znajdują uzasadnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.F. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2010 r. i wniósł o wnikliwe zbadanie sprawy. Wskazał na opieszałość organów administracji państwowej, w szczególności Ministra Finansów, który na odmowę wszczęcia postępowania o unieważnienie decyzji ostatecznej Izby Skarbowej potrzebował 3,5 roku. Skarżący odwołał się do treści art. 205a § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, który nakazuje organowi podjąć zawieszone postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Zdaniem skarżącego przyczyna zawieszenia ustała w dniu 3 października 2006 r., a zatem organ nie dokonał czynności określonych w cytowanym przepisie, czym naruszył także art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej. Stwierdził iż działania organów państwowych spowodowały zniszczenie dorobku całego życia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części "P.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z powyższego wynika, iż nie każde naruszenie prawa daję Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej lecz tylko takie naruszenie, które mogło wpłynąć na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zapoczątkowane przez M.F. złożeniem w Urzędzie Skarbowym w M. wniosku z dnia 6 listopada 2002 r. o objęcie restrukturyzacją zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1995-1997 w kwocie 79.433,30 zł oraz w podatku od towarów i usług za lata 1996-1997 w kwocie 24.655 zł. Zgłoszone do restrukturyzacji należności były sporne, gdyż od wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wydanych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1995-1997 (sygn. akt I SA/Gd 2211/00, I SA/Gd 2277/00 i I SA/Gd 2297/00) M.F. złożył wnioski o rewizję nadzwyczajną, natomiast od decyzji Izby Skarbowej z dnia 19 września 2002 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznych wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do listopada 1996 r. oraz od kwietnia do grudnia 1997 r. wniósł odwołanie do Ministra Finansów. Zgodnie z art. 15 ustawy o restrukturyzacji w przypadku istnienia należności spornych, postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu, do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Kierując się dyspozycją tego przepisu Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wydał postanowienie z dnia 21 grudnia 2002 r., którym zawiesił postępowanie w sprawie restrukturyzacji. Postępowanie to zostało podjęte przez organ podatkowy postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r. Skoro wniosek o restrukturyzację został złożony w roku 2002, a decyzję w sprawie restrukturyzacji organ podatkowy wydał dopiero w roku 2009, istotne stało się ustalenie jakie przepisy winny być w sprawie zastosowane. Wniosek M.F. został złożony w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Jednak poczynając od dnia 1 maja 2004 r. ten akt prawny funkcjonuje w zmienionym kontekście prawnym, będącym następstwem akcesji Polski do Wspólnoty Europejskiej. Z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nastąpiła zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Co do zasady udzielenie takiej pomocy uzależnione zostało od zgody Komisji Europejskiej, natomiast wyjątki od tej zasady zostały uregulowane m.in. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1202 ze zm.). Zgodnie z art. 87 ust. 1 TWE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Z kolei art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r. Nr 93 poz. 585) stanowi, że ustawa określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 TWE. Zgodnie z art. 70 ust. 3 tej ustawy do dnia 1 maja 2007 r. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzeń, ustanawiać programy pomocowe w zakresie pomocy publicznej udzielanej na podstawie ustaw odrębnych, uwzględniając w szczególności potrzeby rozwoju gospodarki oraz konieczność zapewnienia zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem. Na podstawie cytowanej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała wskazane wyżej rozporządzenie z dnia 5 września 2006 r. Z uwagi na powyższe należało uznać, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wydając swoje rozstrzygnięcie prawidłowo zastosował przepisy wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenie to określało kryteria oraz sposób i szczegółowe warunki udzielania pomocy na restrukturyzację na podstawie art. 18 i 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (...) małym i średnim przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej, których stosowanie zwalnia z obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej pomocy. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. mały i średni przedsiębiorca ubiegający się o pomoc na restrukturyzację należności składa podmiotowi udzielającemu pomocy plan restrukturyzacji niepozostający w sprzeczności z programem restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Przepis § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia przewiduje, iż plan restrukturyzacji powinien zawierać elementy określone w części III.8.A pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 4, str. 3). Zgodnie z zapisem części III.8.A pkt 2 ww. załącznika plan restrukturyzacji powinien zawierać: - prezentację różnych założeń rynkowych, wynikających z badań rynku, analizę przyczyn trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa; - prezentację proponowanej przyszłej strategii przedsiębiorstwa i opis sposobu powrotu do żywotności ekonomicznej; - pełny opis i przegląd różnych planowanych środków restrukturyzacyjnych i związanych z nimi kosztów; - harmonogram wdrożenia różnych środków oraz ostateczny termin wdrożenia planu restrukturyzacyjnego w pełni; - informację o zdolnościach produkcyjnych przedsiębiorstwa, w szczególności o ich wykorzystaniu oraz ich redukcji; - pełny opis uzgodnień finansowych do celów restrukturyzacji, w tym: • wykorzystanie wciąż dostępnego kapitału, • sprzedaż aktywów lub spółek zależnych, w celu finansowania restrukturyzacji, • finansowe zobowiązania udziałowców i osób trzecich jak kredytodawcy, banki), • kwotę pomocy publicznej i wykazanie zapotrzebowania na nią, - wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw w trudnej sytuacji ekonomicznej (Dz.D. C 288 z 9.1 0.1999, str. 2); - projektowane zyski i straty na kolejne pięć lat wraz z szacowaną stopą zwrotu z kapitału oraz studium wrażliwości, oparte na kilku scenariuszach; - nazwiska autorów planu restrukturyzacyjnego oraz datę sporządzenia planu. Kierując się powyższymi przepisami organ podatkowy w piśmie z dnia 11 września 2009 r. wystąpił do M.F. o złożenie m.in. planu restrukturyzacji zawierającego elementy określone w części III.8.A. pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie M.F. złożył pismo z dnia 23 września 2009 r., w którym poinformował, że przyczyną powodującą trudności w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej było cofnięcie ulg inwestycyjnych z tytułu realizacji eksportu i w konsekwencji konieczność zapłaty podatku dochodowego wraz z odsetkami, długotrwała choroba trwająca od października 2002 r. do czerwca 2005 r., zablokowanie przez organ podatkowy kont przedsiębiorstwa i zajęcie całego majątku oraz zajęcie wynagrodzenia chorobowego, co spowodowało zaprzestanie produkcji. Stwierdził, że obecnie nie prowadzi działalności i nie posiada żadnego majątku poza wiedzą i umiejętnościami, posiada ciągłe kontakty z odbiorcami zagranicznymi i w każdej chwili może rozpocząć na nowo budowę przedsiębiorstwa, zaś w roku 2010 jest w stanie uruchomić produkcję. Ponadto poinformował, iż żadne postępowanie sądowe nie toczy się wobec jego osoby, nie otrzymał żadnej pomocy publicznej, nie posiada środków trwałych oraz że z tytułu działalności gospodarczej nie osiąga żadnych dochodów. W ocenie Sądu rację miały organy podatkowe obu instancji twierdząc, iż powyższe pismo nie spełniało wymogów § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r., gdyż nie zawierało określonych w tym przepisie elementów. W tej sytuacji uzasadnione było Zarówno w skardze do Sądu jak i w odwołaniu od decyzji strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń organów w zakresie niespełnienia wskazanych powyżej wymogów. Skarżący akcentował przede wszystkim fakt opóźnienia w wydaniu decyzji dotyczącej restrukturyzacji, wskazując, iż postępowanie winno zostać podjęte po uzyskaniu informacji, że w dniu 13 kwietnia 2006 r. Minister Finansów wydał decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Izby Skarbowej. Pismami z dnia 28 lutego 2003 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował Izbę Skarbową o tym, że nie wniesie rewizji nadzwyczajnych do Sądu Najwyższego od wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalających skargi M.F.na decyzje Izby Skarbowej wydane w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1995-1997 (sygn. akt I SA/Gd 2211/00, I SA/Gd 2277/00 i I SA/Gd 2297/00). Z kolei pismem z dnia 3 października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że decyzją z dnia 13 kwietnia 2006 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Izby Skarbowej dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1996 r. i 1997 r. W świetle powyższych informacji rację ma skarżący twierdząc, iż podstawa do zwieszenia postępowania odpadła w roku 2006. W myśl art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji do restrukturyzacji należności, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 (w tym podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług) stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Przepis art. 15 reguluje wyłącznie kwestię zawieszenia postępowania, a zatem do podjęcia postępowania winny mieć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 205 Ordynacji podatkowej organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia, zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. W rozpatrywanej sprawie podstawa do podjęcia postępowania restrukturyzacyjnego zaistniała w dacie 3 października 2006 r., kiedy Dyrektor Izby Skarbowej powziął wiadomość o wydaniu przez Ministra Finansów decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Izby Skarbowej dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1996 r. i 1997 r. W ocenie Sądu Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. podejmując zawieszone postępowanie dopiero postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r. naruszył normę art. 205 Ordynacji podatkowej. Jednak stwierdzenie tego uchybienia nie daje Sądowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia 19 lutego 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie jest to uchybienie, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nawet w sytuacji braku tego naruszenia i podjęcia zawieszonego postępowania bezpośrednio po dniu 3 października 2006 r. organ byłby zobowiązany wydać tożsame rozstrzygnięcie, z uwagi na niezłożeni planu restrukturyzacji. Od dnia 10 października 2006 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych i według zasad w nim określonych powinien zostać rozstrzygnięty wniosek M.F. z dnia 6 listopada 2002 r. o restrukturyzację. Tak też uczynił organ podatkowy wzywając stronę do złożenia planu restrukturyzacji. W sytuacji, gdy M.F. pomimo prawidłowego wezwania nie złożył żądanych przez organ dokumentów zaistniały podstawy do wydania negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Nieuzasadniona okolicznościami sprawy przewlekłość postępowania, jest niewątpliwie naganna, nie może jednak zdaniem Sądu stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji stwierdzenia braku innych naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność braku zawiadomienia banków o zawieszeniu postępowania w przedmiocie restrukturyzacji, nie miała wpływu na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem pozostaje poza zakresem kontroli Sądu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.