I SA/Gd 390/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od marca do grudnia 2009 r. oraz od stycznia do czerwca 2010 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2011 r., złożonym na formularzu PPF, P. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych przedłożonych przez niego wraz z wnioskiem oraz na wezwanie referendarza sądowego (odpisów zeznań podatkowych za lata 2009-2010, wyciągów z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2011 r., umowy o pracę i zaświadczenia o zarobkach, wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 lutego do 26 maja 2011 r., wyroku sądu rejonowego zasądzającego alimenty, oświadczeń małżonki wnioskodawcy z dnia 25 maja 2011 r. w przedmiocie nieposiadania przez nią rachunku bankowego, zadłużenia w bankach oraz wartości posiadanej przyczepy ciężarowej, decyzji przyznającej zasiłek rodzinny i dodatek do tego zasiłku, zaświadczenia z banku z dnia 7 kwietnia 2011 r. o wysokości zadłużenia), ustalono, że wnioskodawca jest zatrudniony na 1/10 etatu z wynagrodzeniem 140 zł brutto oraz prowadzi działalność gospodarczą, z której od ponad dwóch lat nie uzyskuje dochodów. W okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia br. prowadzona działalność przyniosła wnioskodawcy stratę w wysokości 43.378,12 zł, poprzedni rok podatkowy zakończył się stratą w wysokości 21.558,65 zł, zaś 2009 r. – stratą w wysokości 17.324,21 zł. Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, z którą mają na utrzymaniu małoletnie dziecko. Małżonka wnioskodawcy przebywa obecnie na urlopie wychowawczym, otrzymując zasiłek rodzinny w kwocie 68 zł miesięcznie oraz dodatek do tego zasiłku z tytułu opieki na dzieckiem w wysokości 400 zł, przyznane na okres od 1 listopada 2010 r. do 31 października 2011 r. Małżonkowie nie są właścicielami nieruchomości, nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek (poza rzeczami użytku domowego) stanowi przyczepa ciężarowa o wartości 3.500 zł, zarejestrowania na małżonkę wnioskodawcy. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek alimentacyjny względem dziecka z poprzedniego związku, orzeczone alimenty wynoszą 700 zł miesięcznie. Nadto posiada on zobowiązania względem banku z tytułu udzielonego mu kredytu gotówkowego. Pozostała kwota do spłaty z tego tytułu na dzień 7 kwietnia 2011 r. wynosiła 19.853,10 zł, zaś miesięczne raty kształtują się na poziomie 1198 zł. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów małżonków, brak oszczędności oraz wysokość alimentów, które jest zobowiązany uiszczać wnioskodawca, uznano, iż wykazał on, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.