I SA/Gd 402/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, argumentując, iż jej wykonanie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takiego, który ze swej istoty nadaje się do wykonania, tj. spowodowania w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. Nie kwalifikują się natomiast do wykonania między innymi wszelkie akty administracyjne odmowne, w tym decyzja w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, która ma charakter procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Skoro w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu, to w konsekwencji nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jej wykonalności. Wobec powyższego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej i na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.