I SA/Gd 407/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 6 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) M. T. zwróciła się z wnioskiem, złożonym na formularzu PPF, o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych (zaświadczenia pracodawcy z dnia 30 czerwca 2009 r. o wysokości wynagrodzenia oraz odpisu zeznania podatkowego za 2008 r.) ustalono, że uzyskuje ona dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.276 zł brutto, ma na utrzymaniu małoletniego syna, na którego nie otrzymuje alimentów, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, samochodu ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawczyni, przeznaczonych na potrzeby dwóch osób, oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi w wysokości 500 zł, bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.