I SA/Gd 409/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. R. M. wnioskiem dołączonym do skargi wniesionej na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 maja 2010 r. (doręczone w dniu 14 maja 2010 r.), ustalono, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i małoletnią córką, żona wnioskodawcy jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (dowód: decyzja starosty z dnia 26 lutego 2010 r. o utracie prawa do zasiłku), aktualnie źródłem utrzymania rodziny jest renta wnioskodawcy wypłacana w kwocie 539,44 zł netto miesięcznie oraz dochód osiągany z tytułu najmu mieszkania w kwocie 364,80 zł miesięcznie (dowód: potwierdzenia przekazania emerytury i czynszu za maj 2010 r.), majątek wnioskodawcy stanowi udział we własności domu o powierzchni 120 m2, garaż o powierzchni 18 m2 oraz warsztat o powierzchni 36 m2, nie posiada on oszczędności, w tym zgromadzonych na rachunkach bankowych (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 27 maja 2010 r.), natomiast żona jest właścicielką mieszkania o powierzchni 27 m2, zaległości podatkowe wnioskodawcy (wraz z należnymi odsetkami za zwłokę) wynoszą łącznie 368.556,43 zł (zgodnie z zaskarżoną decyzją z dnia 15 marca 2010 r.). Ze sporządzonego przez wnioskodawcę zestawienia miesięcznych kosztów utrzymania, do których zaliczono opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, wywóz nieczystości, telefon oraz zakup leków, wynika, że wydatki z tego tytułu w okresie ostatnich trzech miesięcy wyniosły 1.935 zł (645 zł miesięcznie). W dodatkowo złożonym oświadczeniu wnioskodawca wyjaśnił, że T. Cz. jest córką żony i nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia przede wszystkim wysokość miesięcznych dochodów trzyosobowej rodziny, które łącznie wynoszą 904,24 zł. Wpływ na przyjęte stanowisko miała również okoliczność, iż małżonkowie nie posiadają oszczędności. Nie bez znaczenia jest także wysokość posiadanych przez wnioskodawcę zaległości podatkowych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.