I SA/Gd 423/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2003 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z. O. wnioskiem z dnia 21 stycznia 2011 r. zwrócił się o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 stycznia 2011 r. z uzasadnieniem. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 15 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie rozszerzył swoje żądanie wskazując, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych przez skarżącego przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 710/08 (dodatkowego oświadczenia z dnia 16 lutego 2011 r., wyciągu z rachunku bankowego za okres od 30 października do 30 listopada 2010 r., zaświadczenia [...] z dnia 14 grudnia 2010 r. o wysokości odszkodowawczego świadczenia rentowego za I kwartał 2011 r., decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 czerwca 2008 r. o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz małoletnią córką, źródłem utrzymania małżonków jest renta odszkodowawcza przyznana wnioskodawcy w związku ze zdarzeniem z dnia 21 stycznia 1999 r., której wysokość – po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń komorniczych w kwocie 1.758,60 zł – wynosi 1.172,40 zł netto kwartalnie oraz przyznane żonie skarżącego zasiłki rodzinne (nie podano ich wysokości), małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności, samochodów osobowych, ze względu na trudną sytuację finansową zamieszkują u rodziców skarżącego, którzy ponoszą wszelkie koszty związane z eksploatacją domu. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego pełnych kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów skarżącego, które są głównym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny, a z których bez wątpienia nie jest on w stanie poczynić oszczędności, jak również brak majątku, w tym oszczędności. Na uwadze należy mieć także fakt, że dochód skarżącego podlega zajęciu komorniczemu, w ramach którego dokonywane są potrącenia z tytułu alimentów. Wprawdzie skarżący nie podał kwoty przyznanych jego żonie zasiłków rodzinnych, to jednak przyjąć należało, że dochody z tego tytułu nie stanowią okoliczności, która miałaby istotny wpływ na ocenę możliwości płatniczych wnioskodawcy. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.