I SA/Gd 428/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2017 r. Sygn. akt SKO [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej jako "O.p.") w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej jako "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Miasta G. z dnia 28 października 2015 r. nr XIII/245/15 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta G. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r. poz. 3585), po rozpatrzeniu odwołania W. P. (dalej jako "Skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta G. (dalej jako "Prezydent Miasta") z dnia 4 lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Prezydent Miasta ustalił Skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 528 zł, obejmującego lokal mieszkalny w G. przy ul. K., a także lokal użytkowy stanowiący halę garażową. Opodatkowane zostały także grunty związane z prawem do ww. lokali. W odwołaniu od ww. decyzji Skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź o zmianę decyzji i orzeczenie zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, zarzuciła błąd w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że miejsca postojowe powinny zostać opodatkowane przy zastosowaniu stawek podatkowych jak dla lokali mieszkalnych. Wskazano także na treść umowy deweloperskiej, zgodnie z którą nabywca lokalu musiał jednocześnie zakupić miejsce parkingowe wraz z udziałem w gruncie. Decyzją z dnia 16 stycznia 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną w sprawie stanowią przepisy u.p.o.l., której treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, 4a i 5 przytoczył. SKO wskazało, że podstawą opodatkowania w przypadku gruntów jest ich powierzchnia, a w przypadku lokali - powierzchnia użytkowa. W przypadku kiedy nastąpi wyodrębnienie w budynku prawa odrębnej własności lokalu, przedmiotem opodatkowania jest powstała w ten sposób nieruchomość lokalowa, stanowiąca część budynku. Tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Skarżąca nabyła udziały w hali garażowej, mieszczącej się w budynku. W hali znajduje się miejsce postojowe, z którego prawo wyłącznego korzystania posiada Skarżąca. Hala stanowi osobny lokal, posiada osobną księgę wieczystą. Organ uznał zatem, że hala garażowa wyodrębniona została jako lokal użytkowy w budynku mieszkalnym, w związku z czym stanowi osobny od lokali mieszkalnych i gruntu przedmiot opodatkowania. Podatnicy zobowiązani są do zapłaty podatku od nieruchomości za posiadany lokal mieszkalny i garażowy, stosownie do ich powierzchni, a także do zapłaty podatku za części wspólne z lokalami związane. Dodatkowo właściciele lokali mieszkalnych i garażowych zobowiązani są do zapłaty podatku za grunt, na którym posadowiony został budynek, w którym znajdują się lokale. Lokalami opodatkowanymi w sprawie były: lokal mieszkalny o powierzchni 113 m2; hala garażowa w udziale w prawie własności przypadającym na Skarżącą, tj. 53,96 m2. Przedmiotem podatku od nieruchomości jest także grunt. Prawo do gruntu związane jest z prawem własności lokali: mieszkalnego i użytkowych. Po przeliczeniu udziałów w prawie własności nieruchomości gruntowej na metry, organ opodatkował grunt: o pow. 40,77 m2 dla lokalu mieszkalnego; o pow. 20,40 m2 dla lokalu garażowego. SKO wskazało, że wyliczenia nie były kwestionowane przez podatnika. SKO nie dopatrzyło się nieprawidłowości przy ustaleniu zobowiązania w podatku od nieruchomości. Przeliczone przez organ udziały w prawie własności na metry kwadratowe powierzchni gruntu i lokali są poprawne. SKO stwierdziło, że organ I instancji zastosował właściwe stawki podatkowe dla opodatkowania hal garażowych oraz gruntu. Skarżąca twierdzi, że hala garażowa powinna zostać opodatkowana przy zastosowaniu stawek podatkowych jak dla lokali mieszkalnych. Twierdzenie to nie jest zasadne. Lokal użytkowy stanowiący halę garażową uznany został przez ustawodawcę za odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta (od innych części budynku) pozwala na różne opodatkowanie, przy zastosowaniu różnych stawek podatkowych, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały, bądź przeznaczony na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Pogląd ten zyskał aprobatę w piśmiennictwie (por. L. Etel, Podatek od lokali garażowych, Finanse Komunalne 5/2011, s. 33-38; L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, Nr 7-8 z 2002 r., str. 1 i 9-13). Innymi słowy, w sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o przeznaczeniu niemieszkalnym, stanowi odrębną nieruchomość od innych lokali znajdujących się w budynku i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Pogląd powyższy znajduje silne umocowanie w orzecznictwie sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 27 lutego 2012 r. uchwałę (sygn. akt II FPS 4/11) o treści: "w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy" - stawka jak dla lokali pozostałych. Taka właśnie stawka zastosowana została w sprawie przez organ podatkowy. Zastosowanie niższej stawki, dla lokali mieszkaniowych, obejmuje wyłącznie tego rodzaju obiekty. W lokalu mieszkalnym składającym się z poszczególnych izb, kuchni czy łazienki zaspokaja się elementarne potrzeby życiowe. Organ odwołał się do definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wskazującym, że lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Z pewnością garaż w pojęciu takim się nie mieści. Garaż oznacza bowiem pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów. Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych i w sytuacji zatem, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. SKO wyjaśniło także, że treść oferty deweloperskiej oraz zasady, na jakich zbywał on lokale mieszkalne, a także miejsca w hali garażowej, pozostają bez wpływu na ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W skardze do WSA w Gdańsku Skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenia, które miały istotny wpływ na wynik postępowania: - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie charakteru prawnego pomieszczeń przynależących do prawa własności lokalu mieszkalnego, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, poprzez nierozważenie, iż miejsce postojowe w budynku mieszkalnym wielolokalowym przynależy do lokalu mieszkalnego. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że częścią przynależną do lokalu mieszkalnego, którego Skarżąca pozostaje właścicielką jest między innymi miejsce parkingowe w ogólnodostępnej hali garażowej. W tym stanie rzeczy jako właścicielka lokalu mieszkalnego posiada prawo korzystania z tego miejsca z wyłączeniem osób trzecich, to jest innych właścicieli znajdujących się w budynku mieszkalnym lokali stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności. W tej sytuacji charakter prawny przedmiotowego miejsca parkingowego jest zupełnie inny niż na przykład klatki schodowej w budynku. Kolejno Skarżąca wskazała, że do dnia wydania przez Prezydenta Miasta zaskarżonej decyzji z dnia 4 lutego 2016 r., to jest w poprzednich decyzjach wydanych w tym przedmiocie uprzednio przedmiotowe miejsce parkingowe opodatkowane było podatkiem, jak od pozostałych lokali mieszkalnych. Tak zresztą sprawę tą traktuje SKO w zaskarżonej decyzji, gdzie nie zauważa ono jednak tego, że przedmiotowe miejsce parkingowe zostało opodatkowane w decyzji Prezydenta Miasta jak miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a więc według stawki o wiele wyższej niż według stawki obowiązującej dla lokali innych. Mamy tu w konsekwencji do czynienia z ustaleniem wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Co innego wynika z decyzji, a co innego – w zakresie zastosowanej stawki podatkowej - wynika z decyzji Prezydenta Miasta. Ponadto Skarżąca wskazała, iż posiadane przez nią miejsca garażowe znajdują się w skrajnej części tej hali, gdzie z uwagi na stałe elementy konstrukcyjne oraz orurowania wysokość pomieszczenia nie przekracza wysokości 2.20 metra, a w części nawet wysokości 1.40 metra. W najniższych punktach bowiem wysokość ta wynosi od podłoża do elementu stałego nawet 114 centymetrów. Zgodnie zaś z przepisami, jak i orzecznictwem NSA pomieszczenia takie powinny zostać wyłączone spod opodatkowania. Skarżąca podniosła, że nie zmienił się również w sprawie faktyczny sposób użytkowania pomieszczeń, ani ich charakter w stosunku do 2015 r. W odpowiedzi na skargę SKO, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 428/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia ww. przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie kwestię sporną stanowiła możliwość opodatkowania udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego – miejsca postojowego w hali garażowej, uznając, że stanowi ono pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego Skarżącej i winno podlegać opodatkowaniu na takich samych zasadach jak lokal mieszkalny. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Z § 3 aktu notarialnego z dnia 8 listopada 2007 r. Rep. A nr [...] wynika, że na jego mocy Skarżąca nabyła lokal mieszkalny wraz z przynależnym do niego udziałem w częściach wspólnych budynku oraz w prawie własności działki. Natomiast z § 3 aktu notarialnego z dnia 8 listopada 2007 r. Rep. A nr [...] wynika, że Skarżąca nabyła udział w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalny – hali garażowej, wraz z przynależnym do niego udziałem w częściach wspólnych budynku oraz działce. W § 5 ww. aktu notarialnego wskazano, że Skarżącej przysługiwać będzie prawo korzystania ze wskazanych miejsc parkingowych znajdujących się w hali garażowej, z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli. Wbrew twierdzeniom Skarżącej przedmiotowe miejsce postojowe w hali garażowej nie stanowi części przynależnej ani składowej lokalu mieszkalnego. Udział w przedmiotowej – odrębnej od lokalu mieszkalnego – nieruchomości Skarżąca nabyła na podstawie odrębnej umowy sprzedaży, w której wyraźnie wskazano, że stanowi ona halę garażową będącą lokalem o innym przeznaczeniu niż mieszkalny. W tym miejscu wskazać należy, iż wobec istniejących rozbieżności w orzecznictwie w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych w hali garażowej) stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 (publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl), w której wskazał, że "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." – czyli stawki właściwej jak dla budynków pozostałych (niemieszkalnych). Na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w powiązaniu z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l., nieruchomość lokalowa uznana została za odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta (od innych części budynku) pozwala na różne opodatkowanie, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały, bądź przeznaczony na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu (co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie), stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zależne od tego, czy mamy do czynienia z budynkami lub ich częściami: a) mieszkalnymi, b) związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz mieszkalnymi lub ich częściami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałymi, w tym zajętymi na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej – garażu, będzie uzależnione od tego czy uznamy, że ma ona charakter mieszkalny, czy też nie. "Garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 487/17, publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie hala garażowa została wyodrębniona jako lokal użytkowy w budynku mieszkalnym, w związku z czym stanowi odrębny od lokali mieszkalnych i gruntu przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast Skarżąca, jako właściciel udziału w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu w postaci hali garażowej, zobowiązana jest do zapłaty podatku od nieruchomości z tego tytułu, stosownie do jego powierzchni, a także do zapłaty podatku za części wspólne z tym lokalem związane oraz za grunt, na którym posadowiony został budynek, w którym znajduje się tenże lokal. Prawidłowość wyliczeń powierzchni lokalu w postaci hali garażowej oraz gruntu związanego z tym lokalem nie była kwestionowana w toku postępowania przed organami podatkowymi. Natomiast we wniesionej skardze Skarżąca po raz pierwszy podniosła, że przedmiotowe miejsce postojowe w hali garażowej powinno zostać wyłączone spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bowiem posiadane przez Skarżącą miejsca znajdują się w skrajnej części hali, gdzie z uwagi na stałe elementy konstrukcyjne oraz orurowania wysokość pomieszczenia nie przekracza wysokości 2.2 m, a w części nawet 1.4 m, gdyż w najniższym punkcie wysokość ta od podłoża do elementu stałego wynosi 1.14 m. Przywołać w tym miejscu należy treść art. 4 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza bezzasadność podniesionego zarzutu, bowiem nawet z załączonej przez Skarżącą do skargi dokumentacji wynika, że wysokości w świetle na poszczególnych poziomach hali garażowej wahają się między 2.34 m a 2.8 m z lokalnym obniżeniem do 2.2 m (pismo Wydziału Architektoniczno-Budowlanego Urzędu Miasta z dnia 13 marca 2017 r.). Co więcej, korektę deklaracji dla celów podatku od nieruchomości w zakresie wskazanych wysokości Skarżąca złożyła dopiero w dniu 29 grudnia 2017 r. Wobec powyższego, pozostaje ona bez wpływu na prawidłowość podjętych przez organy podatkowe rozstrzygnięć, które zapadły w dniu 4 lutego 2016 r. i w dniu 16 stycznia 2017 r. Skoro zatem organy dokonały prawidłowego wyliczenia powierzchni przedmiotowego lokalu podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, rozważyć należało w następnej kolejności podnoszony przez Skarżącą zarzut zastosowania nieprawidłowej stawki, tj. stawki dla miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, a więc wyższej niż stawka obowiązująca dla lokali innych. Sąd stwierdza, że powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już to wykazano powyżej, przedmiotowe miejsce postojowe w hali garażowej stanowi odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot opodatkowania i w związku z faktem, iż nie przysługuje mu przymiot lokalu mieszkalnego, podlega opodatkowaniu według stawki właściwej jak dla budynków pozostałych (niemieszkalnych). W stanowiącej podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych uchwale Rady Miasta G. nr XIII/245/15 z dnia 28 października 2015 r. wskazano, że stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 22,86 zł (a w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym 10,68 zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej. Natomiast stawka podatku od nieruchomości od pozostałych budynków lub ich części wynosi 7,68 zł od 1m2 powierzchni użytkowej. Odnosząc się do treści tabeli zamieszczonej w decyzji organu I instancji (utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy), Sąd wskazuje, że prawidłowo określono w niej, w stosunku do miejsca postojowego w hali garażowej, stawkę podatku w odniesieniu do budynków pozostałych w wysokości 7,68 zł. Wbrew zarzutom skargi nie zastosowano stawki dotyczącej budynków związanych z lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Końcowo Sąd wskazuje, że podnoszone przez Skarżącą, odmienne od zastosowanego w zaskarżonej decyzji, rozliczenie podatku od nieruchomości za rok 2015, pozostaje bez wpływu na prawidłowość określenia wysokości tego podatku za rok 2016. W związku z powyższym, bezpodstawny okazał się podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Organy podatkowego dokonały bowiem w rozpatrywanej sprawie ich prawidłowej wykładni oraz właściwego zastosowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez nierozważanie okoliczności faktycznych sprawy, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy rozważył, czy miejsce postojowe w budynku mieszkalnym wielolokalowym przynależy do lokalu mieszkalnego, stwierdzając, że nie przynależy oraz przedstawiając stosowną argumentację na poparcie powyższego stanowiska, przywołując jednocześnie stosowne przepisy prawa, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.