I SA/Gd 43/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Sądu skardze pełnomocnik strony wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W uzasadnienie wniosku wskazano, że uiszczenie przez skarżącego podatku spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty dorobku całego życia i pozbawi go możliwości utrzymania rodziny. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte w wymienionym przepisie prawa wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że ustawa przyznaje sądowi kompetencję wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zachodzą ku temu określone podstawy, to jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Ciężar uprawdopodobnienia, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa zatem na skarżącym. W ocenie Sądu wnioskodawca wykazał, że wykonanie decyzji może spowodować skutki, o których mowa w przytoczonym przepisie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego strony oraz wszystkich przysługujących mu od osób trzecich wierzytelności. Pomimo stosownego wniosku postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone. W konsekwencji skarżący został zmuszony do zakończenia prowadzonej dotychczas działalności gospodarczej w związku z utratą płynności finansowej. Niewielki zysk z prowadzonej działalności tj. około 2000 zł miesięcznie, nie pozwalał bowiem na dalsze utrzymywanie przedsiębiorstwa, a wystarczał jedynie na skromne utrzymanie skarżącego i jego rodziny. Skarżący podkreślił, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i pozostaje obecnie bez jakichkolwiek środków utrzymania. Pozytywne rozpatrzenie wniosku przez Sąd umożliwiłoby mu natomiast ponowne podjęcie działalności gospodarczej w celu utrzymania rodziny. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty potwierdzają przedstawione w uzasadnieniu wniosku okoliczności. Na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów źródłowych, stanowiących uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd uznał, że sytuacja osobista (liczna rodzina, brak pracy, brak prawa do zasiłku dla bezrobotnych) i finansowa (brak środków na utrzymanie, spłatę zadłużenia i opłacanie świadczeń alimentacyjnych) skarżącego powoduje niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie dotyczącym bytu rodziny skarżącego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.