I SA/Gd 431/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 12 maja 2014 r., skarżący J. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych dokumentów, ustalono, że jest on niezdolny do pracy z uwagi na znaczny stopień niepełnosprawności (dowód: odpis orzeczeń z dnia 7 czerwca 2010 r., 28 czerwca 2011 r. i 30 lipca 2012 r. o stopniu niepełnosprawności), wymaga stałego leczenia i rehabilitacji (dowód: odpis zaświadczenia lekarskiego z dnia 6 grudnia 2013 r.), od 2009 r. korzysta z pomocy opieki społecznej, pobierając zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności w kwocie 529 zł miesięcznie (dowód: zaświadczenia z MOPS z dnia 4 marca i 7 maja 2014 r.), dodatkowo z odpisów decyzji MOPS z dnia 21 stycznia i 25 marca 2014 r. wynika, że przyznano mu pomoc w postaci zasiłków celowych na pokrycie kosztów zakupu żywności (na okres od stycznia do marca 2014 r. w kwocie 100 zł) oraz na dofinansowanie do wynajmu pokoju (na okres od kwietnia do czerwca 2014 r. w kwocie 130 zł), nie posiada żadnego majątku. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Dokonane ustalenia potwierdzają, że sytuacja finansowa, w jakiej znajduje się wnioskodawca jest bardzo trudna. Ze względu na stan zdrowia wnioskodawca nie ma możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia, jedynym źródłem jego utrzymania są przyznawane mu świadczenia z pomocy społecznej. W ocenie orzekającego przekazywane z tego tytułu środki nie pozwalają jednak na pokrycie nawet podstawowych, koniecznych potrzeb wnioskodawcy, w tym zakupu wszystkich niezbędnych leków. Z tych względów uznano, że skarżący wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.