I SA/Gd 431/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę J. R. i wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wniósł Dyrektor Izby Skarbowej [...]. Wnioskiem, uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 8 stycznia 2015 r., J. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy obejmującym ustanowienie adwokata. W pierwszej kolejności należy wskazać, że referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. przyznał wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których dokonywana jest ocena zasadności wniesionego przez stronę żądania o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W świetle powyższego oceny zasadności złożonego wniosku o ustanowienie pełnomocnika dokonano w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz znajdujących się już w aktach sprawy, ustalono, że jest on niezdolny do pracy z uwagi na znaczny stopień niepełnosprawności, wymaga stałego leczenia i rehabilitacji, jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu (dowód: zaświadczenie lekarskie z dnia 21 listopada 2014 r. dla potrzeb Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności oraz skierowanie do szpitala z dnia 21 listopada 2014 r.), od 2009 r. wnioskodawca nieprzerwanie korzysta z pomocy opieki społecznej – pobierał zasiłki celowe na pokrycie kosztów zakupu żywności oraz na dofinansowanie do wynajmu pokoju, a także zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności w kwocie 529 zł miesięcznie, o których ponowne przyznanie ubiega się w roku 2015 r., nie posiada żadnego majątku. W świetle dokonanych ustaleń referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy; obecnie nie ma on realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Sytuacja finansowa wnioskodawcy jest bardzo trudna z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, który uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia oraz brak środków do życia do czasu przyznania mu kolejnych świadczeń z pomocy społecznej. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.