I SA/Gd 433/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004 postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. J. P. wnioskiem z dnia 16 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 12.588 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2010 r. (doręczone w dniu 4 sierpnia 2010 r.), ustalono, że w roku 2009 osiągnął on dochód ze stosunku pracy w kwocie 18.851,85 zł (dowód: PIT-37), aktualnie nie uzyskuje dochodów, w tym z działalności gospodarczej, której wykonywanie zawiesił na okres od 6 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. (dowód: kopie pism z dnia 6 stycznia 2009 r. skierowanych do organu ewidencyjnego i naczelnika urzędu skarbowego), przebywa na urlopie bezpłatnym (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 17 sierpnia 2010 r., kopie list pracowników za październik, listopad i grudzień 2009 r.), pozostaje na utrzymaniu żony oraz korzysta z pomocy rodziny (dowód: dodatkowe oświadczenie), w ramach prowadzonej z jego majątku egzekucji dokonano zajęcia samochodu osobowego marki [...] o wartości 5.000 zł (dowód: kopia protokołu zajęcia z dnia 24 maja 2010 r.), innego majątku nie posiada, poza zaległością podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., która – jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 17 marca 2010 r. i zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z dnia 8 kwietnia 2010 r. – wynosi 2.102.373,28 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę posiada także zadłużenie wobec banków z tytułu zaciągniętych kredytów, kosztów obsługi rachunków bankowych na łączną kwotę 525.786,98 zł. Okoliczność ta została potwierdzona dokumentami wystawionymi przez komornika i banki w okresie od 10 lutego do 2 lipca 2010 r. oraz wyciągiem z rachunku bankowego sporządzonym za okres od 16 marca do 16 sierpnia 2010 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia przede wszystkim brak dochodów, konieczność korzystania z pomocy członków najbliższej rodziny celem zaspokojenia bieżących potrzeb, brak zasobów pieniężnych oraz majątku, który mógłby spieniężyć. Okolicznościami, które miały istotny wpływ na zajęte stanowisko była wysokość powstałych w niniejszej sprawie kosztów sądowych, tj. kwota wpisu sądowego, a także stan zadłużenia wnioskodawcy wobec Skarbu Państwa i banków, które wynosi prawie 3 mln zł oraz prowadzona egzekucja. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.