I SA/Gd 433/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 12 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego), skarżąca E. K. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wraz z wnioskiem skarżąca przedłożyła: zaświadczenie zarządcy budynku z dnia 10 kwietnia 2013 r. w przedmiocie liczby osób zamieszkujących w lokalu, powiadomienie o zmianie opłat z dnia 1 kwietnia 2013 r., obroty i salda na koncie wspólnoty mieszkaniowej na dzień 10 kwietnia 2013 r., zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 11 kwietnia 2013 r., odpis zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach z dnia 27 sierpnia 2012 r., odpis decyzji z dnia 5 marca 2013 r. waloryzującej emeryturę, kopię legitymacji studenckiej, fakturę za gaz z dnia 11 marca 2013 r., fakturę za energię elektryczną z dnia 13 listopada 2012 r. oraz odpowiedź z urzędu miejskiego z dnia 7 stycznia 2013 r. dotyczącą zaległości z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz ww. dokumentów źródłowych załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, że wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnego dochodu, od dnia [...] maja 2009 r. jest zarejestrowana jako bezrobotna i aktualnie nie ma prawa do zasiłku, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z teściową, która otrzymuje emeryturę w wysokości 2.223 zł brutto oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 203,50 zł, bezrobotnym synem, który także nie ma prawa do zasiłku, oraz studiującą i pracującą córką, której wynagrodzenie za pracę wynosi 2.050 zł brutto. Wnioskodawczyni ani osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, zamieszkują w wymagającym remontu mieszkaniu o powierzchni 60,46 m2, stanowiącym własność teściowej wnioskodawczyni. Do stałych i koniecznych wydatków ww. osób należą płatne co dwa miesiące opłaty za media (prąd i gaz) w średniej wysokości 1.485,19 zł oraz opłaty wnoszone do wspólnoty mieszkaniowej w kwocie 637,54 zł miesięcznie. Z tytułu tych ostatnich opłat teściowa wnioskodawczyni zalega wobec wspólnoty mieszkaniowej na kwotę 3.637,04 zł (stan na 10 kwietnia 2013 r.), nadto posiada zadłużenie względem gminy z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste, które włącznie z ustawowymi odsetkami wynosi 2.852,71 zł (stan na 7 stycznia 2013 r.). Nadto do wydatków rodziny należą: opłata za studia córki wnioskodawczyni w kwocie 600 zł miesięcznie, zakup leków dla teściowej wnioskodawczyni i spłata zobowiązań syna wnioskodawczyni względem banku. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności to, że wnioskodawczyni nie mając własnego źródła dochodów, pozostaje faktycznie na utrzymaniu najbliższych osób, których dochody także nie są wysokie w stosunku do wysokości ponoszonych z nich wydatków, oraz to, że ani wnioskodawczyni ani żadna z pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym osób nie ma zasobów finansowych, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości płatniczych uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.