I SA/Gd 439/16

Dnia 13 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1285/15 o odrzuceniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę wniesioną przez stronę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości, z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego. Pismem z dnia 17 listopada 2015 r. skarżący wniósł o sprostowanie i wykładnię postanowienia oraz jego uzupełnienie przez "podanie co Sąd postanowił w sprawie wniosku z dnia 22 września 2015 r. o ustalenie przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia albowiem podstawa ustalenia podatku została przez Organ podatkowy zaniżona o około 130 m2 wartość zaskarżenia ujemna". W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że "z treści postanowień wynika iż podstawą odrzucenia skarg było niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od którego zależy wysokość wpisu". Tymczasem skarżący w piśmie z dnia 22 września 2015 r. wskazał, że wartość zaskarżenia jest ujemna. Z tego względu skarżący wniósł o sprostowanie z urzędu postanowienia i ustalenie wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. postanowił: I. odmówić sprostowania postanowienia; II. odmówić uzupełnienia postanowienia; III. odmówić wykładni postanowienia. Kolejno pismem z dnia 13 lutego 2016 r. (data nadania) skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 1281-1287/15 podnosząc, że w sprawach tych wartość zaskarżenia jest ujemna i na skutek błędu został pozbawiony prawa do sądu a sprawa ma ścisły związek z przejmowaniem mienia na podstawie dokumentów pozornych i bezprawnego zakładania zbiorów danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową, jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji prawomocnych orzeczeń sądowych, który może być skutecznie uruchomiony i prowadzić do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Art. 270 tej ustawy wskazuje bowiem, że tylko w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Tak więc, zgodnie z art. 271 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Ponadto, zgodnie z art. 272 powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (§ 3). Ponadto, zgodnie z art. 273 ustawy można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1), a także w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3). Zdaniem Sądu, wskazane w treści skargi okoliczności, mające w ocenie skarżącego uzasadniać wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. nie mogą zostać zakwalifikowane do którejkolwiek z podstaw wznowienia zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności do najbardziej możliwej w okolicznościach sprawy podstawy wymienionej w art. 273 § 2 tej ustawy tj. późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się bowiem do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę. Inaczej, skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/2004, LexPolonica nr 367629). Skarga o wznowienie nie stanowi kolejnej instancji rozpoznającej sprawę merytorycznie. Niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek np. zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania - strona tego nie uczyniła. W świetle powyższego, okoliczność jakoby wartość zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest ujemna, nie stanowi podstawy wznowienia. Sąd wskazuje ponadto, że jeżeli wnioskodawca chciał skutecznie zakwestionować postanowienie Sądu z dnia 22 października 2015 r., mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez Sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może skutecznie wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego podnosić argumentów kwestionujących zasadność odrzucenia przez Sąd jego skargi, gdy w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wznowienia, wymienionych wyżej. Uznając zatem, że wniesiona skarga nie spełnia wymogu oparcia jej na ustawowej podstawie wznowienia Sąd - na podstawie art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o jej odrzuceniu.