I SA/Gd 443/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zamiany nieruchomości w 2008 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Wnioskiem dołączonym do skargi wniesionej na decyzję organu podatkowego, skarżący T. P. zwrócił się o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 28 kwietnia 2014 r. (doręczone stronie w dniu 5 maja 2014 r.), ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty przyznanej z tytułu okresowej niezdolności do pracy, która w styczniu br. wypłacona została w kwocie 1.046,98 zł, w lutym br. w kwocie 1.066,03 zł a w marcu br. w kwocie 748,19 zł (dowód: zaświadczenie z ZUS z dnia 25 marca 2014 r., wyciąg z rachunku bankowego za okres od 1 lutego do 6 maja 2014 r.) oraz wynagrodzenia za pracę świadczoną w wymiarze ½ etatu w kwocie 605,60 zł netto (dowód: zaświadczenie z dnia 24 marca 2014 r. o zatrudnieniu i wynagrodzeniu), poza mieszkaniem o powierzchni 27 m2 nie posiada on innego majątku, samochód marki [...] z 1997 r., który został oddany do używania wnioskodawcy, i którego koszty utrzymania ponosi, stanowi własność jego siostrzeńca (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 9 maja 2014 r.), średnie miesięczne koszty utrzymania wnioskodawcy, ustalone na podstawie nadesłanych odpisów potwierdzeń zapłaty opłat za czynsz, energię elektryczną, gaz oraz paragonu za zakup leków, kształtują się na poziomie około 535,60 zł. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że ponosi wydatki z tytułu opłat za telefon (50 zł), ubezpieczenia (120 zł), zakupu biletu miesięcznego (88 zł), odzieży i obuwia (100 zł), żywności (400 zł) oraz odpłatnych badań lekarskich (200 zł). W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że uiszczenie przez niego wpisu sądowego od skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wpis od skargi jest bowiem wpisem stosunkowym i określany jest na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); wynosi on 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. 3% z kwoty 38.930 zł – wysokości zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją. Zestawiając wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu sądowego od skargi z kwotą uzyskiwanych przez wnioskodawcę średnich miesięcznych dochodów (1.559,33 zł), która w zasadzie w całości przeznaczana jest na zaspokojenie jego bieżących niezbędnych potrzeb, w tym kosztów związanych z koniecznym leczeniem (dowód: zaświadczenie lekarskie z dnia 7 maja 2014 r.) uprawnione jest stwierdzenie, że wnioskodawca aktualnie nie ma realnych możliwości jego poniesienia. Stanowisko takie potwierdza także stan środków na rachunku bankowym wnioskodawcy, z którego wyciąg przedstawiono, a którego saldo końcowe wynosiło 1,19 zł. Dokonując oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy pod uwagę wzięto także fakt, że poza mieszkaniem nie posiada on innych składników majątku. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.